Το ευαγγελικό ανάγνωσμα Κατά Μάρκον (β΄ 1 – 12) αναφέρεται στο θαύμα που έκανε ο Χριστός στην Καπερναούμ. Πρόκειται για ένα σημείο κι ένα θαύμα.
Το θαύμα είναι πως συγχώρησε τις αμαρτίες του παραλυτικού και το σημείο είναι που τον γιάτρεψε και σωματικά. Το ένα αναφέρεται στην ψυχή και το άλλο στο σώμα.
Το σημείο και το θαύμα μαζί αποτελούν την ολοκληρωμένη θεραπεία του παραλυτικού.
Ας δούμε μερικά σημεία της περικοπής.
Ο παράλυτος δεν ήταν ένας νευρωτικός άνθρωπος που αμάρτησε βαριά κι η ενοχή του προκάλεσε την παράλυση, όπως θα μας έλεγε ένας ψυχίατρος. Ο άνθρωπος δεν ήταν νευρωτικός, αλλ’ αμαρτωλός και η αρρώστια του ήταν αποτέλεσμα των συνεπειών της συγκεκριμένης αμαρτίας του. Ο Ευθύμιος Ζυγαβηνός λέγει πως « πολλά των νοσημάτων εξ αμαρτιών φύονται», δηλ. πολλά νοσήματα προκαλούνται απ’ τις αμαρτίες. Ο Κύριος στη θεραπεία του παραλυτικού θεραπεύει πρώτα την αιτία, που είναι η αμαρτία και μετά το σώμα που έπασχε από την πτώση του δυστυχισμένου αυτού ανθρώπου σε κάποιο αμάρτημα.

Οι Φαρισαίοι πιθανώς να σκεπτόταν ως εξής: Ο Χριστός είναι ένας πλάνος. Θεραπεύει το αφανές, δηλ. την ψυχή που δεν φαίνεται και κανείς δεν μπορεί να διαπιστώσει, εάν αφέθησαν οι αμαρτίες του, ενώ αφήνει το σώμα που είναι εμφανές και πιο δύσκολο να θεραπευθεί. Άλλωστε η ψυχή του ανθρώπου πρώτα θανατώθηκε από τους βρόγχους της αμαρτίας και μετά επακολούθησαν στην ανθρώπινη φύση οι ασθένειες κι’ ο θάνατος, σύμφωνα με τη δικαιοκρισία του Θεού.
Μια σημαντική παρατήρηση κάνει ο Θεοφάνης Κεραμεύς. Ο Χριστός άλλοτε κάνει το θαύμα βλέποντας την πίστη του αρρώστου, εφ’ όσον ο ασθενής ήταν καλά στα μυαλά του. Π. χ. στην περίπτωση των τυφλών ο Χριστός έκανε το θαύμα « κατά την πιστιν» (Μτθ. 9,29) αυτών. Άλλοτε πάλι όπως στη Χαναναία, στον Ιάειρο, στον εκατόνταρχο και σ’ αυτόν τον παραλυτικό έκανε το θαύμα όχι βλέποντας την πίστη των ασθενών, αλλά την πίστη αυτών που ζητούσαν απ’ το Χριστό να τους κάνει καλά. « και ιδών ο Ιησούς την πίστιν αυτών είπε τω παραλυτικώ…». Οι άρρωστοι αυτοί, και πιο ειδικά στο σημερινό ευαγγελικό ανάγνωσμα ο παραλυτικός, πιθανώς να μην είχαν ακέραιο το μυαλό τους στις διάφορες λειτουργίες. Ο νους είχε επισκοτισθεί.
Οι ιεροί ευαγγελιστές Ματθαίος και Μάρκος μας λέγουν πως ο Χριστός, όταν είδε τον παραλυτικό, τον αποκάλεσε με τη λέξη « τέκνον». « θάρσει, τέκνον , αφεωνταί σοι αι αμαρτίαι» (Ματθ. 9,2 και Μρκ. 2,5). Ο ιερός ευαγγελιστής Λουκάς γράφει πως τον προσφώνησε με τα ακόλουθα λόγια, « άνθρωπε, αφέωνται σοι αι αμαρτίαι σου» (Λουκά 5,20). Παιδί μου, άνθρωπε μου, είναι τα πρώτα λόγια που είπε ο Χριστός στον παραλυτικό. Ο άγιος Κύριλλος Αλεξανδρείας γράφει πως ονόμασε τον παραλυτικό, «τέκνον», επειδή όλοι είμαστε παιδιά του Θεού, που είναι Αυτός που μας δημιούργησε ή επειδή διέγνωσε ο Χριστός πως ο άρρωστος Τον παραδεχόταν ως Κύριο και Δημιουργό.
Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς με πολλή δύναμη λόγου σχολιάζει την προσφώνηση αυτή του Κυρίου. «Ω μακαρίας προσηγορίας», ω ευτυχισμένη προσφώνηση. Ο παραλυτικός ακούει τη λέξη « τέκνον» και «υιοποιείται τω ουρανίω Πατρί», υιοθετείται απ’ τον ουράνιο πατέρα και προσκολλάται στον αναμάρτητο Θεό και γίνεται κι’ ο ίδιος χωρίς αμαρτίες με την άφεση των παραπτωμάτων του. Παντού μέσα στην Καινή Διαθήκη φαίνεται το χάρισμα της υιοθεσίας. Όλοι εκείνοι που έφεραν τα σημάδια της αμαρτίας, βρήκαν το θεραπευτή τους. Ο Χριστός είναι ο μεγαλύτερος αδελφός μας, που μας έκανε παιδιά του Θεού.
Πολλοί από τους ανθρώπους για διάφορες δυσλειτουργίες της ψυχής τους που έχουν αντίκτυπο και στο σώμα τους, καταφεύγουν μόνο στους ψυχιάτρους και ψυχολόγους. Η Εκκλησία δεν απορρίπτει την επιστημονική εργασία αυτών των γιατρών. Ίσα-ίσα τη θεωρεί δημιουργική, όταν δεν εξέρχεται των επιστημονικών ορέων της και δεν καταργεί το Θεό. Η πικρή αλήθεια είναι πως τα διάφορα αμαρτήματα μας δεν θεραπεύονται με τα ηρεμιστικά ούτε και με τις όντως θαυμάσιες παρεμβάσεις και ανακύψεις των ψυχολόγων και ψυχιάτρων.
Ο άνθρωπος χρειάζεται τη ζωντανή παρουσία του Κυρίου και την άφεση των αμαρτιών του που θα του επέφερε μια θαυμαστή οντολογική αλλαγή στη συμπεριφορά του. Χρειάζεται να νοιώσει το Χριστό ως αδελφό του και πατέρα του. Να εμπιστευθεί τον εαυτό του στη Χάρη Του με τα μυστήρια της μετανοίας, της εξομολογήσεως και της Θ. Ευχαριστίας.
Είναι γεγονός ότι η παρουσία του Χριστού στον άνθρωπο, που έχει αποφασίσει να αλλάξει ζωή, πολύ γρήγορα φέρνει την ειρήνη στην ψυχή του και του χαρίζει την ασφάλεια και μια μόνιμη πνευματική κατάσταση χωρίς ανασφάλειες και φοβίες. Αυτή τη θεραπεία θα πρέπει όλοι να επιδιώξουμε.

(Μητροπολίτου ΕΔΕΣΣΗΣ ΙΩΗΛ, « Ο επιούσιος άρτος»)

 

Πηγή:  http://agiabarbarapatras.blogspot.com/2011/07/91-8.html

 


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ