Εκτύπωση

ΑναστασηΑγαπητοί μας αδελφοί,
Εδώ στο Κοιμητήριο του Χολαργού, με τη χάρη του Θεού, διακονούμε πλέον των δεκαοκτώ ετών, οι Πατέρες των τριών ενοριών του Χολαργού.
Κατά τη διακονία μας βλέπουμε, αντιμετωπίζουμε και ακούμε πολλά και διάφορα  θέματα, που φανερώνουν δυστυχώς περίτρανα την άγνοια πολλών αδελφών μας Χριστιανών και  αρκετές φορές μας φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση.
Έτσι σκεφτήκαμε να συντάξουμε, κατ΄ αρχήν, αυτό το  ενημερωτικό φυλλάδιο  σχετικό  με θέματα που αφορούν  στη διακονία μας στο Κοιμητήριο, με βάση την πίστη της Εκκλησίας μας, ελπίζοντας στο εγγύς μέλλον να κάνουμε κάτι πιο συστηματικό και ολοκληρωμένο.
Ο θάνατος:  τρία είναι τα  είδη θανάτου  που αναγνωρίζει η Αγία μας Εκκλησία.
α) ο πνευματικός: είναι ο θάνατος που  υπάρχει σ΄ εκείνον τον άνθρωπο  που αρνείται μέρος  ή και  όλη  την  πίστη της Εκκλησίας μας,
β) ο σωματικός: είναι ο βιολογικός (δια)χωρισμός της ψυχής από το σώμα του ανθρώπου, και
γ) ο αιώνιος, η μετά  το θάνατό του  απομάκρυνση από τον Θεό, που είναι η   φυσική συνέπεια του «επι γής»  πνευματικού του θανάτου.
Αναμφιβόλως  ο  θάνατος  είναι γεγονός το οποίο συγκλονίζει κάθε ανθρώπινη ύπαρξη. Της προξενεί φόβο και δέος.  Ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος αναφέρει:  Όσο ο άνθρωπος βρίσκεται στην αμέλεια φοβάται την ώρα του θανάτου. Και ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος  διδάσκει:  Το δέος που δοκιμάζει ο άνθρωπος μπροστά στο θάνατο  είναι φυσικό ιδίωμά του, το οποίο οφείλεται στην παρακοή του Αδάμ, και φανερώνει ότι στον άνθρωπο υπάρχουν ακόμη αμαρτίες και απόθεμα μετανοίας. 

Η Κηδεία (εξόδιος Ακολουθία): Ψαλμοί και ύμνοι αναπέμπονται  προς τον Θεό μας, χάριν του νεκρού αδελφού μας ήδη  από τον 5ον αιώνα.  Η Ακολουθία της Κηδείας σκοπό έχει να βοηθήσει τον άνθρωπο να αντιληφθεί το νόημα της ζωής, να αντιμετωπίσει τα συναισθήματά του για το θάνατο, να κατανοήσει ότι ο θάνατος γεννά την ελπίδα της αναστάσεως των νεκρών και την από τον Θεό δίκαιη κρίση ζώντων και νεκρών  κατά την Δεύτερη  και Ένδοξη Παρουσία Του.  Μετά την τελετή και τον τελευταίο ασπασμό, γίνεται η ταφή και ακολουθεί η ρίψη χώματος, που φανερώνει τη διάλυση του σώματος στα στοιχεία από τα οποία συνετέθη, και η ρίψη του ελαίου που συμβολίζει τους αγώνες που έκανε  ο κεκοιμημένος εν ζωή,  με την ευχή να   απολαμβάνει  του θείου ελέους. Ύστερα καταβιβάζεται στο μνήμα  η σωρός του κεκοιμημένου με το πρόσωπο εστραμμένο προς ανατολάς, προσδοκώντας την Ανατολήν των ανατολών, τον «Κριτήν των όλων». 

Μνημείο: Στις εκδηλώσεις αγάπης των ανθρώπων προς τους κεκοιμημένους τους  περιλαμβάνεται και η περιποίηση των τάφων. Πολλοί τάφοι είναι μαρμάρινοι, άλλοι είναι με γλυπτά, άλλοι με παραστάσεις, άλλοι ολόκληρα δωμάτια,  άλλοι απλοί. Ο τάφος  όσο πλούσιος κι αν είναι δεν σώζει τον κεκοιμημένο.
Η Εκκλησία μας δεν αντιτίθεται σε κάτι όμορφο. Δεν συμφωνεί  όμως με τις υπερβολές και την πλάνη της ανθρώπινης ματαιοδοξίας. Η επίσκεψη στον τάφο του προσφιλούς κεκοιμημένου μας  δεν είναι μόνο για την ημέρα της ταφής. Οι συγγενείς συνήθως τον επισκέπτονται τον πρώτο καιρό μετά την Κηδεία, και  απουσιάζουν ακόμα και τις σημαντικές ημέρες  που είναι αφιερωμένες  γι΄ αυτούς. Ο μεγαλύτερος δάσκαλος είναι ο θάνατος και το μεγαλύτερο μάθημα η επίσκεψή μας στο Κοιμητήριο,  διδάσκει ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Τα Μνημόσυνα:    Εκτός των προσευχών που αναπέμπουμε στον Θεό κατά τη θεία λατρεία υπέρ των κεκοιμημένων, η Εκκλησία μας όρισε και ειδικές τελετές, τα ιερά Μνημόσυνα, σε τακτές ημέρες που έπονται της Κηδείας των προσφιλών μας προσώπων. Είναι αλήθεια ότι πολλοί από τους πιστούς μας δεν γνωρίζουν πόσο μεγάλη ωφέλεια  αποκομίζουν οι κεκοιμημένοι μας από αυτά.  Τα Μνημόσυνα είναι μια σειρά αγάπης  και φροντίδας των ζώντων για τους κεκοιμημένους. Αυτές οι εκδηλώσεις ξεκινούν  με τα γνωστά κόλλυβα, δηλ. το βρασμένο σιτάρι, τα Τρισάγια στους τάφους των, τις ελεημοσύνες για την ψυχή τους, τις Θ. Λειτουργίες και τις μνημονεύσεις των ονομάτων τους κατά την Πρόθεση, και κατακλείονται με τις προσωπικές μας  προσευχές που είναι και αυτές πολύ σημαντικές.  Τα καθιερωμένα Μνημόσυνα με τα ευλογημένα από την Εκκλησία μας κόλλυβα είναι τα ακόλουθα: τριήμερα (δια την Αγίαν Τριάδα), εννιάμερα (δια τα εννέα τάγματα των Αγγέλων), τεσσαρακονθήμερα (δια την του Σωτήρος Ανάληψιν, η οποία έγινε σαράντα μέρες μετά την Ανάσταση), τρίμηνα, εξάμηνα, εννεάμηνα (δια την Αγίαν Τριάδα, εξ ης  ο νεκρός επλάσθη, έζησε, εκοιμήθη και επορεύθη), ετήσια, τρίχρονα και επετειακά. 
Εκτός των ανωτέρω τακτών ημερών, η Εκκλησία μας όρισε και κάθε Σάββατο ως ημέρα μνήμης όλων των κεκοιμημένων. Επιπλέον έχει καθιερώσει δύο  Ψυχοσάββατα, τα οποία είναι αφιερωμένα σε όλους τους κεκοιμημένους, οι οποίοι από της κτίσεως του κόσμου μέχρι σήμερα έχουν αναπαυθεί. Το ένα τελείται την Καθαρά Εβδομάδα και το άλλο πριν την Κυριακή της Πεντηκοστής. Σε αυτές τις μέρες γίνονται Μνημόσυνα για όλους, των οποίων τα ονόματα γνωστά και άγνωστα δεν μνημονεύει κανείς  πλέον συγγενής. Τα Μνημόσυνα τελούνται πάντα μέσα στη Θ. Λειτουργία, που είναι και η κανονική θέση τους,  ενώ  θα πρέπει να μετέχουμε προσφέροντας  τα δώρα της Θ. λειτουργίας και κυρίως να  κοινωνούμε των Αχράντων Μυστηρίων. Ας γνωρίζουμε ότι πριν τη Θ. Λειτουργία, ο Ιερεύς, που  τελεί την Πρόθεση, μνημονεύει τα ονόματα ζώντων και κεκοιμημένων και τοποθετεί από ένα ψίχουλο για κάθε ψυχή.  Έτσι στο άγιο Ποτήριο βρίσκεται όλη η πλάση, η ορατή και η αόρατη, η επί γης Εκκλησία, αλλά και η Εκκλησία η εν ουρανοίς.


                
Λίγες συμβουλές  :