


Στο τέλος της Σαρακοστής και της Μ. Εβδομάδας, όταν θα ακούσω το "Χριστός Ανέστη" να αγκαλιάζει ολάκερη την κτίση, η ζωή πρέπει να έχει κερδίσει μέσα μου τον θάνατο.
Το φως να έχει διώξει το σκοτάδι.
Το βράδυ της Ανάστασης πρέπει κάτι να έχει αναστηθεί στα στήθη μου, στο είναι μου, στα βάθη της καρδιάς μου.
Μα, αυτό ξέρεις τι σημαίνει;
Ότι πρέπει κάτι πρώτα να πεθάνει.
Πώς θα πας στην Ανάσταση εάν πρώτα δεν έχεις πεθάνει;
Πέθανε για το παλιό, το κουρασμένο και κορεσμένο μέσα σου.
Τόλμησε αλλαγές, μετανόησε πρακτικές, σπάσε τάφους πεποιθήσεων και νοητικών περιορισμών, επίτρεψε στην καρδιά σου να νιώσει, να μεγαλώσει.
Μην φοβηθείς να αγαπήσεις, να σπάσεις να ραγίσεις.
π.λ.