Ανακουφίζοντας τους γονείς από τις τύψεις

Αγαπητοί μας,
Αν μπορούσαμε να ακούμε τι λένε τα παιδιά μας.
Πρώτον τα παιδιά μας δεν θέλουν να κάνουν σπιτικό. «Βλάκας είμαι να βάλω συνεταίρο στην τσέπη μου;» λένε σε ένα βιβλίο. Σ’ άλλο βιβλίο μιλάνε δυο άλλα παιδιά και λένε: Τώρα δεν μου μένει τίποτε άλλο παρά να φύγω. Τα δοκίμασα όλα. Δεν μπορούν με τίποτα να καταλάβουν ότι έχουν παιδί… Απλά τρέχουν, τρέχουν, μπας και μου λείψει κάτι…». 
Όμως πού εκπαιδεύτηκα εγώ, ο κάθε πατέρας ή η κάθε μάνα, για να είμαι σωστός γονιός; Πού εκπαιδεύονται αυτά τα νέα παιδιά, ώστε να γίνουν αύριο σωστοί γονείς; Στα αναγνωστικά; Μα στα αναγνωστικά δεν υπάρχει οικογένεια. Βούιξαν οι τηλεοράσεις προχτές 28η Οκτωβρίου. Το 60% των παιδιών μας, σύμφωνα με  επίσημη στατιστική, δεν ήξερε καν τι γιορτή είναι. 
Με αυτούς, λοιπόν, τους παράγοντες, σχολείο, παιδεία, γονείς, οικογένεια , ραδιόφωνο, τηλεόραση, περιοδικά, εφημερίδα, δημόσια ζωή των επιφανών ανδρών, και έχοντας εμάς σαν πρότυπο ζωής, ζητάμε από αυτά τα παιδιά να γίνουνε σωστοί  γονείς; 
Θα έχετε ακούσει για κείνα τα χελιδόνια  που φεύγουνε ή έρχονται. Θα πεθάνουν αν μείνουν χειμώνα εδώ. Πρέπει να φύγουν… Αλλά αυτά τα χελιδόνια εμπιστεύονται στα μεγάλα πουλιά το μακρινό τους ταξίδι. Τα χελιδόνια αν χάσουνε το ραντεβού, που έχουνε με τα μεγάλα πουλιά με τις μεγάλες φτερούγες, είναι καταδικασμένα  να πνιγούν στη θάλασσα. Στο Αιγαίο, μάς το λένε οι ναυτικοί μας, ότι ζαλίζονται, κουράζονται και πέφτουν με τη μύτη προς κάτω και γεμίζουν τα καταστρώματα και η θάλασσα σκοτωμένα- πεθαμένα χελιδόνια…
Εμείς είμαστε τα μεγάλα πουλιά...
Σε αυτό το  όμορφο ταξίδι τους όμως, οι ενοχές μας και οι τύψεις μας, που αναπόφευκτα  θα υπάρξουν,  τι ρόλο να παίζουν άραγε;  Μπορούν να μας  βοηθήσουν; Τα παιδιά μας;
Με  θέμα: «Ανακουφίζοντας τους γονείς από τις τύψεις και τις ενοχές» ο Νικόλαος Μαρκάκης, Εκπαιδευτικός – Ψυχολόγος, και εμείς οι υπεύθυνοι της Σχολής Γονέων και  νέων συζύγων της ενορίας μας, σας προσκαλούμε στην επόμενη συνάντηση  μας την Κυριακή  στις 29/11/2009  στις 6.μ.μ., στην αίθουσα του Πνευματικού Κέντρου (κάτω από το παρεκκλήσιο του Αγίου Ραφαήλ).
Ο Σεφέρης λέει: «Κράτησε τη σπίθα όπως –όπως. Θα ‘ρθει μια στιγμή που θα ανάψει το φως. Κι εγώ -αν μου επιτρέπατε- θα πρόσθετα: Ας προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε τα χελιδόνια μας, γιατί με αυτά βλέπουμε την Άνοιξη. Μάλλον αυτά μας οδηγούν στην άνοιξη.
Σας περιμένουμε.