Kirigma meta tin karantina 20200517

Κήρυγμα των τριών κληρικών του Ιερού Ναού Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού, κατά την 1η ανοικτή Θεία Λειτουργία μετά το κλείσιμο των Ιερών Ναών εξ' αφορμής της πανδημίας του COVID-19 (Κυριακή της Σαμαρείτιδος, Ε' από του Πάσχα, 17/5/2020):

"Χριστός ανέστη!

Αγαπητοί αδελφοί μας,

Αγαπητοί ενορίτες και ενορίτισσες,

Με ένα στόμα, με ενότητα και με αίσθημα ευθύνης απέναντι στον Θεό και απέναντι στον καθένα από εσάς ξεχωριστά, θέλουμε οι τρεις Ιερείς σας, διάκονοι στο Ναό της Παναγίας μας της Φανερωμένης, να απευθυνθούμε σήμερα στην αγάπη σας, να προσπαθήσουμε να σας κοιτάξουμε και πάλι στα μάτια, και να σας πούμε από τα βάθη της καρδιάς μας τα εξής:

Η σημερινή Κυριακή είναι ημέρα μεγάλης και αληθινής χαρμολύπης -είναι παράξενο αλλά δοκιμάζουμε ένα σαρακοστιανό συναίσθημα ενώ βρισκόμαστε στην πασχάλια περίοδο της Εκκλησίας μας. Νιώθουμε χαρμολύπη, σύζευξη χαράς και λύπης. Νιώθουμε χαρά γιατί επιτέλους ο Ναός μας είναι ανοικτός, τελούμε τη Θεία Λειτουργία και βλέπουμε τα πρόσωπα των αδελφών μας. Αλλά δοκιμάζουμε και λύπη μεγάλη, αναλογιζόμενοι τις δύσκολες ημέρες, τις εφιαλτικές στιγμές που διανύσαμε.

Όλοι μαζί, ως ενορία, προσευχόμαστε σήμερα για την ανάπαυση των ψυχών όλων των θυμάτων όπου γης της φοβερής πανδημίας που αντιμετωπίζουμε, και ευχόμαστε ο Κύριος της ζωής και του θανάτου να τους χαρίσει την αιωνιότητα. Προσευχόμαστε και για την υγεία όλων όσων ακόμη ταλαιπωρούνται, σε οποιαδήποτε χώρα του κόσμου, να επανέλθουν σύντομα στη συνηθισμένη ζωή τους και τις αγαπημένες οικογένειες τους. Προσευχόμαστε, ευγνωμονούμε και συγχαίρουμε τους ιατρούς, τους επιστήμονες, τους νοσηλευτές, τους εργαζόμενους και όλους όσους με οποιονδήποτε τρόπο έδωσαν και δίνουν τη δική τους μάχη στην αποκατάσταση της σωματικής υγείας των συνανθρώπων μας. Ο Χριστός, ο Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων ημών, να ανταποδώσει δικαίως σε όλους κάθε ευλογία.

Τότε ἔρχεται ὁ ᾿Ιησοῦς μετά  τῶν μαθητῶν αὐτοῦ εἰς χωρίον λεγόμενον Γεθσημανῆ, και λέγει αὐτοῖς· (…) περίλυπός ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου· μείνατε ὧδε καὶ γρηγορεῖτε μετ᾿ ἐμοῦ.  καὶ προελθὼν μικρὸν ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον αὐτοῦ προσευχόμενος καὶ λέγων· πάτερ μου, εἰ δυνατόν ἐστι, παρελθέτω ἀπ᾿ ἐμοῦ τὸ ποτήριον τοῦτο· πλὴν οὐχ ὡς ἐγὼ θέλω, ἀλλ᾿ ὡς σύ. (…) τότε ἔρχεται πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ λέγει αὐτοῖς· ἰδοὺ ἤγγικεν ἡ ὥρα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδοται εἰς χεῖρας ἁμαρτωλῶν. ἐγείρεσθε ἄγωμεν· ἰδοὺ ἤγγικεν ὁ παραδιδούς με.

Την αγωνία του Χριστού στη Γεθσημανή λίγο πριν τα σωτήρια για εμάς Πάθη Του δοκιμάσαμε όλοι το φετεινό Πάσχα. Kλειστές οι εκκλησιές, μάς αποξένωσαν από το πνευματικό οξυγόνο μας. Πάσχα μακριά από την Εκκλησία σημαίνει στην πραγματικότητα Πάσχα χωρίς Χριστό! Δεν αξιωθήκαμε να κοινωνήσουμε από το κοινό Ποτήριο της Θείας Ευχαριστίας, αλλά ήπιαμε όλοι από το ίδιο πικρό ποτήριο της προδοσίας του Χριστού, γευθήκαμε την πίκρα της καταδίκης Του, είδαμε την Εκκλησία, το Σώμα του Χριστού, να πολεμείται και να λοιδορείται, αντικρύσαμε κατάματα τον Ιούδα, τον προδότη μαθητή να έρχεται μαζί με τον όχλο να συλλάβει τον Ιησού, είδαμε να πολεμούν, με μανία, τα ιερά Μυστήρια του Θεού και εξαιρέτως το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Φέτος οι λέξεις Νυμφίος, Εσταυρωμένος, Επιτάφιος, Ανάσταση αντικαταστάθηκαν από  τις λέξεις αυτόφωρο, πρόστιμα, απαγορεύσεις,  ειρωνείες, διαπόμπευση των ιερών της πίστεώς μας.

Το ζήσαμε σε πανελλήνιο επίπεδο, αλλά και σε τοπικό επίπεδο: αξιωθήκαμε κι εμάς να μας καταδώσουν και μάλιστα όχι μια και δυό φορές, γλυτώσαμε παρά τρίχα τα πρόστιμα, αλλά ο Θεός οικονόμησε –και θέλουμε να το γνωρίζετε αυτό- σε όλη τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και τη Μεγάλη Εβδομάδα η ενορία μας δεν έμεινε ποτέ αλειτούργητη, τελέσαμε όλες τις Θείες Λειτουργίες και όλες τις ιερές Ακολουθίες με τρόπους που ο Θεός γνωρίζει και ευγνωμονούμε το πανάγιο όνομά Του γι’ αυτό. Ασταμάτητα στα ιερά Θυσιαστήρια της ενορίας μας, ο ένας Ιερέας λειτουργούσε, ο άλλος διακονούσε, ο τρίτος στο ψαλτήρι, προσφέροντας έτσι ιεροπρεπώς και ιεροκρυφίως την αναίμακτη Θυσία, την προσευχή μας «…υπέρ των νοσούντων, καμνόντων, αιχμαλώτων και της σωτηρίας του σύμπαντος κόσμου». Προσευχηθήκαμε και  προσευχόμαστε ειλικρινά και για όλους όσους μας κατήγγειλαν, ακολουθώντας το δρόμο της αγάπης και της συγχώρεσης, το μόνο δρόμο που γνωρίζουμε, όπως ακριβώς μας δίδαξε  ο Κύριος μας επί του Σταυρού: πάτερ, ἄφες αὐτοῖς· οὐ γὰρ οἴδασι τί ποιοῦσι.

Τηρήσαμε στάση υπακοής, που δεν είναι οπωσδήποτε στάση αποδοχής. Εφαρμόσαμε τα μέτρα, αλλά ποτέ δεν συμφωνήσαμε απολύτως με αυτά. Το εκκλησιαστικό μας φρόνημα και το ιερατικό μας ήθος μάς επέβαλλε να σκύψουμε το κεφάλι, να ταπεινωθούμε και να υποταχθούμε με σεβασμό στις αποφάσεις της διοικούσης Εκκλησίας. Κρατήσαμε για τον εαυτό μας τον πόνο, την οδύνη μιας ανεκπλήρωτης υπόσχεσης για διαρκή διακονία του Χριστού και της Εκκλησίας. Κρατήσαμε για τον εαυτό μας τα αναπάντητα «Γιατί;»:

Π.χ. τη Μ. Δευτέρα, τη Μ. Τρίτη, τη Μ. Τετάρτη, από τις 9 το πρωί που τελειώνει η Προηγιασμένη Θ. Λειτουργία μέχρι τις 8 το βράδυ που θα μπορούσε άνετα να άρχιζε η Ακολουθία, είναι 11 ολόκληρες ώρες! Πόσος συνωστισμός –αναρωτιόμαστε καλοπροαίρετα- θα γινόταν στους Ναούς για να προσκυνήσουν οι πιστοί τον Νυμφίο στη διάρκεια 11 ωρών; Και γιατί μπορούσαμε στα σούπερ μάρκετ να κρατήσουμε τη σειρά και τις αποστάσεις και δεν θα μπορούσαμε να κρατήσουμε τη σειρά και τις αποστάσεις και στο Ναό; Οι ίδιοι άνθρωποι δεν είμαστε πάνω κάτω; Στο σούπερ μάρκετ ο λαός είναι υπεύθυνος και στο Ναό ο ίδιος λαός είναι ανεύθυνος; Τι λογική είναι αυτή; Και ποια  λογική είναι αυτή που επιτρέπει να βγάλουμε το σκύλο βόλτα αλλά όχι να ανάψουμε ένα κερί στην Εκκλησία; Παρόμοια ερωτήματα υπάρχουν στη σκέψη μας πολλά. Ήταν υγειονομικοί, προληπτικοί οι λόγοι, ή μήπως ιδεολογικοί, προσπάθεια πολεμικής κατά του Χριστού και της Εκκλησίας; Γιατί πρέπει να το ξεκαθαρίσουμε: όσοι πολεμούν την Εκκλησία, πολεμούν τον Χριστό. Όσοι πολεμούν την Εκκλησία  δεν πολεμούν τους Ιερείς, μην αυταπατώμεθα, πολεμούν τον ίδιο τον Χριστό. 

Ακολουθήσαμε ένα δρόμο πονεμένης σιωπής, ένα δρόμο έμπονης προσευχής και ακόμη πιο έμπονης λατρείας. Διότι δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από το να λειτουργείς σε μια άδεια Εκκλησία, ξέροντας ότι λειτουργούμε  κυρίως  για να κοινωνούμε. Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από το να ευλογείς τις καρέκλες, να θυμιάζεις τις καρέκλες, να λες «Ειρήνη πάσι» στις άδεις καρέκλες. Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από το να περιφέρεις τον Εσταυρωμένο και τον Επιτάφιο και να μην υπάρχει κανείς να ράνει με λίγα λουλούδια το νεκρό Σώμα του Χριστού, που θυσιάστηκε για την σωτηρία των ανθρώπων. Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από το να  ψάλεις την νύχτα της Ανάστασης  το «Δεύτε λάβετε φώς» και να προσέρχονται  ΜΟΝΟΝ  οι Ιερείς συνεφημέριοι σου και τα απαραίτητα πρόσωπα που διακονούν στην Ακολουθία. Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από το να φωνάζεις τη νικητήρια ιαχή της Εκκλησίας «Χριστός ανέστη» και να σού απαντούν δυο – τρία στόματα. Δεν υπάρχει τίποτε χειρότερο από το να ακούγεται η φωνή του Ιερέα: «Μετά φόβου Θεοῦ, πίστεως και ἀγάπης προσέλθετε» και να ξέρεις ότι έχει απαγορευθεί  να προσέλθουν χιλιάδες αδελφοί σου στο Ποτήριο της ζωής, που μάλιστα τόσο βλάσφημα χαρακτηρίστηκε από ορισμένους επιστήμονες και δημοσιογράφους «ποτήριο του θανάτου».

Η Εκκλησία ευλογεί την επιστήμη, η ιατρική και κάθε επιστήμη είναι δωρεά του Θεού προς τους ανθρώπους, την ιατρική και τις άλλες επιστήμες εξάσκησαν και οι μεγάλες Πατέρες και Άγιοι της Εκκλησίας μας. Η Εκκλησία ευλογεί την επιστήμη αλλά δεν ανέχεται το ψέμα, την παραχάραξη της αλήθειας, την κάλυψη της ιδεολογικής αντιπάθειας κάποιων επιστημόνων προς την Εκκλησία με το πρόσχημα της επιστημοσύνης.

Δεν ξέρουμε ποιος πέρασε πιο επώδυνη Μεγαλοβδομάδα: εσείς που δεν μπορούσατε να έλθετε στο Ναό ή εμείς που έπρεπε να τελέσουμε τις Ακολουθίες αντικρύζοντας  έναν άδειο Ναό; Από την ευλογημένη ημέρα που επισήμως ανακηρύχθηκε η ενορία μας της Παναγίας Φανερωμένης προστάτης και έφορος του Χολαργού, στις 13 Δεκεμβρίου 1930 μέχρι και τις αρχές Μαρτίου του τρέχοντος έτους 2020,  ανελλιπώς,  90 ολόκληρα χρόνια, δεν σταμάτησε η τέλεση της Θείας Λειτουργίας από πλειάδα Ιερέων και λαϊκών, που συλλειτουργούν με τον Ιερέα. Κι εμείς φτάσαμε να λειτουργούμε σε ένα άδειο Ναό!  Όλη τη Μεγάλη Εβδομάδα, φεύγαμε από τις ιερές τελετές  και ακούγαμε ή μαθαίναμε  ότι : « …συνέλαβαν τον ιερέα γιατί κοινώνησε, …έβαλαν πρόστιμο στο όχημα που μετέφερε την εικόνα της Παναγίας,  …οδηγήθηκε στο εισαγγελέα ο μητροπολίτης, …και πάλι στις τηλεοράσεις διακωμωδούν τη θεία Κοινωνία» κ.ά. Τότε, επί Ποντίου Πιλάτου όταν σταύρωσαν τον Χριστό, ο λαός ήταν δίπλα Του είτε για να κλάψει είτε για να χλευάσει, να Τον προσκυνήσει ή να Τον ατιμώσει,  να Τον θαυμάσει ή να Τον ασπασθεί προδοτικά…. Τουλάχιστον όμως εκείνοι είχαν την ελευθερία της επιλογής, δεν τους είχε επιβληθεί  με νόμο του τότε ρωμαϊκού κράτους ότι δεν θα εορτάσουν το  Πάσχα! 

Αλλά είδαμε, τις ημέρες αυτές, και το θρίαμβο της πίστης, μιας πίστης που όχι μόνο συγκινεί και συγκλονίζει, αλλά ξεπερνά τα εμπόδια και νικά τις δυσκολίες. Είδαμε ανθρώπους να έχουν στημένο το αυτί τους στις πόρτες της Εκκλησιάς μας για να ακούσουν κάτι από τις ιερές Ακολουθίες. Είδαμε τους ενορίτες μας, με δάκρυα στα μάτια,  να μας ικετεύουν να τους κοινωνήσουμε.  Είδαμε άλλους, το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, να απλώνουν το χέρι μέσα από τα κάγκελα των παραθύρων –σαν να είμαστε σε φυλακή- για να τους μυρώσουμε οι Ιερείς με λίγη κολώνια όταν ψάλαμε τα Εγκώμια και φθάσαμε να πούμε: Ἔρραναν τὸν τάφον, αἱ Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωῒ ἐλθοῦσαι. Είδαμε άλλους να έρχονται κρυφά, λίγο πριν την Ανάσταση, να λάβουν το Άγιο Φώς, που από τρεις διαφορετικές πηγές ταυτόχρονα έφτασε κι εφέτος κανονικά στο Ναό μας.  Και είδαμε άλλους να κάθονται με το αγιοκέρι της Ανάστασης τη νύχτα, μέχρι πολύ αργά, γύρω από το Ναό, προσμένοντας με ανείπωτη λαχτάρα να γιορτάσουν την πιο Λαμπρή μέρα του χρόνου όσο πιο κοντά μπορούσαν στον κενό τάφο του Χριστού. Ασπαζόμεθα νοερά το χέρι τους, είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε θαυμάζοντας την πίστη τους.

Αγαπητοί αδελφοί μας,

Μέχρι τώρα κανένας υπεύθυνος δεν σας ζήτησε μία συγνώμη για το κλείσιμο των εκκλησιών. Το αναλαμβάνουμε λοιπόν εμείς και σας λέμε μια μεγάλη και ειλικρινή συγνώμη που σας πικράναμε και σας απογοητεύσαμε.

Σήμερα, Κυριακή της Σαμαρείτιδος,  Ε΄ Κυριακή από του Πάσχα και αρχίζει πάλι επίσημα η τέλεση της Θείας Λειτουργίας στο Ναό μας με τη συμμετοχή των ενοριτών μας.  Να είναι ευλογημένο το όνομα του Θεού. Σας καλούμε και σας παρακαλούμε να τηρήσουμε σχολαστικά τα επιβαλλόμενα μέτρα, τόσον εντός του Ναού όσο και στην καθημερινή μας πραγματικότητα. Σας καλούμε και σας παρακαλούμε σε προσευχή, σε εγρήγορση, σε κίνημα αλληλεγγύης και αγάπης, όπως μέχρι σήμερα. Την Κυριακή των Βαΐων πραγματοποιήσαμε εθελοντική αιμοδοσία στην ενορία μας και συγκεντρώθηκαν 142 φιάλες αίματος, περισσότερες από κάθε άλλη φορά. Να προχωρήσουμε με αυτό το φρόνημα τον καλό αγώνα, με πίστη, με εμπιστοσύνη στην Εκκλησία, με αισιοδοξία, με χαρά, με αρχηγό μας τον Αναστημένο Ιησού, Εκείνον που νίκησε το θάνατο, Εκείνον που μας υποσχέθηκε: «μείνατε ἐν τῇ ἀγάπῃ τῇ ἐμῇ· ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον».

Ας ευχηθούμε να μη μας αξιώσει, κανένα  χριστιανό, να ζήσουμε πάλι τέτοια περίοδο δοκιμασίας. Ο Αναστάς Κύριος να ευλογεί όλους, τον καθένα ξεχωριστά, τις οικογένειές σας, την ενορία μας, την πατρίδα μας, ολόκληρο τον κόσμο.

Χριστός ανέστη!"

Οι κληρικοί του Καθεδρικού Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου Φανερωμένης Χολαργού

Αρχιμ. Συμεών Βενετσιάνος (Θεολόγος, Προϊστάμενος Ι.Ν.)

Πρωτοπρ. Ιωάννης Καλογερόπουλος (Θεολόγος)

Πρωτοπρ. Κωνσταντίνος Στούμπος (Ιατρός)

[Βρείτε εδώ βιντεοσκόπηση του κηρύγματος]


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ