"Ζήσε πριν πεθάνεις, για να μην πεθάνεις όταν πεθάνεις" [Κυριακή Θ΄Λουκά]

Afron plousios 05

Ομιλία του Πρωτοπρ. π. Ιωάννη Καλογερόπουλου την Κυριακή 20/11/2022 (Θ΄ Λουκά), με αφορμή το ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας (Παραβολή άφρονος πλουσίου, Λκ. ιβ΄ 16–21).

Παρακολουθήστε την στο κανάλι του Ιερού Ναού μας στο Youtube.

Omilia pIwannisKalog Kyriaki8Louka AfrwnPlousios2022

 

Στην σημερινή ευχαριστιακή μας σύναξη αδελφοί μου, της πρώτης εβδομάδας της τεσσαρακοστής των Χριστουγέννων, το ευαγγελικό ανάγνωσμα που είπαμε ήταν η γνωστή   παραβολή του άφρονος πλουσίου. Αφορμή για την παραβολή αυτή στάθηκε η διαφωνία δύο αδελφών γύρω από κληρονομικά θέματα. Άφρονα, δηλαδή άμυαλο και ασύνετο ονομάζει ο Κύριος τον πλούσιο της παραβολής διότι λησμόνησε όχι μόνο τον Θεό και τους συνανθρώπους του, αλλά -εν τέλει- και αυτόν τον ίδιο τον εαυτό του, ζώντας μέσα στον απόλυτο  παραλογισμό που τον οδήγησε η  πλεονεξία του. Έτσι, ήρθε η μέρα που βρέθηκε αντιμέτωπος με τον θάνατο: «.. Άφρων! Άφρων! Ταύτη τη νυκτί, την ψυχήν σου απαιτούσιν από σου! Ά δε ητοίμασας, τίνι έσται;».

Κάθε μέρα αδελφοί μου γεννιούνται και πεθαίνουν άνθρωποι σαν εμάς και, γνωρίζουμε καλά ότι, μοιραία, ο θάνατος περιμένει κάποια στιγμή και εμάς. Η σκέψη αυτή μας φέρνει συνήθως θλίψη και πόνο. Ωστόσο, ποιος αναλογίζεται ότι ο θάνατος, εκτός από πόνο, έχει και φως; Ότι μπορεί να σ’ ευεργετήσει ξυπνώντας μέσα σου την όρεξη για ζωή; Κάθε πρωί κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα. Όλα τα θέματα της ζωής μας τα στήνουμε από την αρχή γιατί κανείς δεν μπορεί να μας υποσχεθεί με βεβαιότητα, ότι το πρωί θα δούμε εκείνους που αγαπάμε, αυτά που μας αρέσουν, αυτά που ομορφαίνουν την ύπαρξή μας. Τα πάντα είναι δώρα της αγάπης του Θεού, αλλά δεν είναι αυτονόητα. Γι’ αυτό, όσο μεγαλώνουμε πιστεύω ότι το σπουδαιότερο δώρο της ζωής είναι να βλέπουμε το θάνατο χωρίς να μας τρομάζει η απειλή του, αλλά να τον βλέπουμε με μια αναστάσιμη προοπτική. Δηλαδή πώς; Σαν μια υπενθύμιση που μας φωνάζει: «Ζήσε πριν πεθάνεις, για να μην πεθάνεις όταν πεθάνεις!». Μονάχα η ζωή μπορεί να νικήσει το θάνατο. Ο Χριστός δεν μας θέλει εραστές του θανάτου, αλλά εργάτες της ζωής, της αγάπης και του ωραίου.

Στην πίστη μας, στην ορθόδοξη θεολογία μας , δεν υπάρχει  μια αόριστη μεταθανάτια επιβίωση, αλλά υπάρχει η μετοχή στη βασιλεία του Θεού. Όπως όμως συνομολογούν όλοι οι Άγιοι Πατέρες της Εκκλησίας μας, η βασιλεία του Θεού την οποία προγευόμαστε από το παρόν, επεκτείνεται στα έσχατα. Από εδώ, αρχίζουμε να κοινωνούμε και ζούμε με τον Χριστό και, η σχέση αυτή, δεν μπορεί να διακοπεί με το θάνατο διότι, με την ανάσταση του Χριστού, ο θάνατος έχει καταργηθεί. Ναι, είναι μια μεγάλη αλήθεια ότι στην ζωή αυτή υπάρχει πόνος, οδύνη και στεναγμός αλλά, δια της Αναστάσεως του Χριστού, όλα έχουν μεταμορφωθεί σε Πάσχα, δηλ σε πέρασμα, σε μια άλλη κατανόηση και πραγματικότητα που υπερβαίνει την λογική μας. Για αυτό ο Άγιος Πορφύριος ο νέος Άγιος της Εκκλησίας μας, μας προτρέπει υπέρ της ζωής και μας λέει χαρακτηριστικά: «Να χαίρεστε! Όλα μας διδάσκουν και μας οδηγούν στο Θεό. Όλα γύρω μας είναι σταλαγματιές της αγάπης του Θεού. Τα φυτά, τα ζώα, τα πουλιά και τα βουνά, η θάλασσα, το ηλιοβασίλεμα, ο έναστρος ουρανός... Όλα είναι οι μικρές αγάπες, μέσα από τις οποίες φθάνουμε στην μεγάλη Αγάπη μας, τον Ιησού Χριστό.» Και συνεχίζει λέγοντας: «Να εκμεταλλεύεστε τις ωραίες στιγμές! Γιατί, οι ωραίες στιγμές προδιαθέτουν την ψυχή σε προσευχή, σε κοινωνία με το Θεό. Όλα είναι άγια! Και η θάλασσα, και το μπάνιο, και το φαγητό, και μια εκδρομή και ότι μας δίδει χαρά. Όλα μας πλουτίζουν και μας οδηγούν στο Χριστό!».

Ναι αδελφοί μου! Στην παρούσα φάση της ζωής μας θα αντιμετωπίσουμε προβλήματα και δοκιμασίες, πειρασμούς και δυσκολίες συχνά πολύ σκληρές, που εξασθενούν την υπομονή μας. Παρά ταύτα όμως, η επιλογή δεν μπορεί να είναι ο θάνατος και η απληστία, όπως του άφρονος πλουσίου της σημερινής ευαγγελικής περικοπής, ο οποίος την μόνη λύση που σκέφτηκε για τα πλεονάσματα, ήταν να φτιάξει μεγαλύτερες αποθήκες για να συνάξει τον πλούτο του και τα αγαθά του. Η επιλογή μας χρειάζεται να είναι μονάχα μια. Ότι παρ όλες τις δοκιμασίες της ζωής, μέσα μας υπάρχει μια εσωτερική πληροφορία ότι εμείς, ο πλανήτης, η κτίση ολάκερη, είμαστε πλασμένοι για τη ζωή και όχι για τον θάνατο. Ότι η ζωή κυλά και πρέπει να τη ζούμε μαζί με τον Θεό και μαζί με τον συνάνθρωπο. Όχι μόνο σήμερα αλλά και πάντοτε να λέμε «Ναι!!!» σε όλες τις δωρεές του Θεού που λησμονούμε ότι δεν είναι αυτονόητες.

Αν κατανοήσουμε έτσι τα πράγματα, δηλαδή ως προτάσεις ζωής, αν δούμε το θάνατο ως εκείνον που μας χτυπά την κόρνα του κινδύνου στην αυτό-εξαπάτησή μας και στην λήθη μας,  τότε η ζωή θα κερδίσει έναντι της αμαρτίας. Ο π Αλέξανδρος Σμέμαν έλεγε ότι: «Στην πραγματικότητα, μια αμαρτία υπάρχει: Να ζούμε σαν να μην ήρθε ποτέ ο Χριστός μας στο κόσμο!» Και αυτό, στην καθημερινότητα της ζωής μας, σημαίνει: να επιτρέπεις στο θάνατο με όλες του τις μορφές, να νικάει το χρόνο σου. Να σε κάνει να ξεχνάς ότι η ύπαρξη είναι δώρο και να σε βαλτώνει, να σε βυθίζει στα προβλήματα και τις δυσκολίες και να σε ναρκώνει με τις απολαύσεις. Πάντα θα υπάρχουν δυσκολίες και αιτίες για να γκρινιάζουμε. Τι σημαίνει αυτό; ότι δεν θα γελάσουμε ποτέ; Ή ότι θα περιμένουμε πότε θα τελειώσουν τα βάσανά μας για να πούμε «Δόξα τω Θεώ!»;  Όχι βέβαια! Η χάρις του Θεού ανοίγει δρόμους εκεί που όλα φαίνονται αδιέξοδα. Για αυτό, θα δείτε πολλές φορές να έρχεται ένας πειρασμός και μια ακραία δοκιμασία της ζωής μας που λειτουργεί αφυπνιστικά, ώστε να θυμηθούμε αυτό ακριβώς που ξεχνούμε, ότι η Ανάσταση είναι όχι απλά μια υπόσχεση μεταφυσικής ζωής, αλλά μια μεταμόρφωση των πάντων σε ένα βιβλίο ζωής αιωνίου.

Από αυτή τη ζωή αρχίζω να ζώ τη χαρά και την ευτυχία της άλλης που έρχεται, και την οποία βιώνω από τώρα σε μικρές δόσεις. Μετά την έλευση του Χριστού, τα έσχατα έχουν μπει στην ζωή μας και γευόμαστε όχι μόνο αυτό που είμαστε αλλά και αυτό που θα γίνουμε. Η Βασιλεία του Θεού είναι εδώ, στο τώρα της καθημερινότητάς μας. Μονάχα όσοι συνάντησαν το θάνατο έτρεξαν με ορμή και δίψα στην ζωή. Αν κοιτάξεις κατάματα το θάνατο, θα καταλάβεις πόσο ανόητο είναι να κυνηγάς όλη μέρα μετά μανίας τα χρήματα, τη φήμη, τη δόξα και την επιβεβαίωση. Γιατί, πέρα από τα επίγεια αγαθά, υπάρχει κι ο πλούτος του ουρανού. Πέρα από τη απόλαυση των υλικών αγαθών υπάρχει και η ζωή των εντολών του Χριστού. Πέρα από τον εαυτό μας υπάρχουν οι άλλοι, τα παιδιά του Θεού, τα αδέλφια μας. Ο πλούσιος της σημερινής παραβολής αδελφοί μου όλα αυτά τα αντιπαρήλθε. Άραγε εμείς τι κάνουμε; Μήπως τον ακολουθούμε;


Εκτύπωση   Email