ΑναστασηΤοίς μαθηταίς συνέλθωμεν εν όρει Γαλιλαίας,
πίστει Χριστὸν θεάσασθαι,
λέγοντα εξουσίαν λαβείν των άνω και κάτω•
μάθωμεν πώς διδάσκει,
βαπτίζειν εις το όνομα του Πατρὸς έθνη πάντα
και του Υιού και αγίου Πνεύματος και συνείναι
τοίς μύσταις, ως υπέσχετο, έως της συντελείας.

Ας συγκεντρωθούμε μαζὶ με τους μαθητές του Κυρίου στο όρος της Γαλιλαίας, όπως τους όρισε Εκείνος, και με πίστι πολλὴ ας κυττάξωμε τον αναστάντα Χριστὸ και ας τον ακούσωμε να λέει, ότι επήρε πλέον και με την ανθρωπίνη φύσι του την εξουσία του ουρανού και της γης• να μάθωμεν ακόμη κατὰ ποίο τρόπο διδάσκει να βαπτίζουν οι μαθηταί του όλους εκείνους που ανήκουν ακόμη στα ειδωλολατρικὰ έθνη, στο όνομα του Πατρὸς και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος• και ότι θα μείνῃ μαζί με τους μαθητές του καθὼς Εκείνος έδωκε την υπόσχεσι, μέχρι της συντελείας των αιώνων.

Εὰν φαντασθούμε μια τέτοια κοινὴ συγκέντρωσι με τον Χριστὸ και τους μαθητές του, η ψυχή μας σκιρτάει απὸ ανέκφραστη χαρά. Είναι μικρὸ να βλέπεις τον αναστημένο Χριστὸ και να σού ομιλή για την δόξα του και να σε διδάσκη το θέλημά του; Ευσεβείς πόθοι του εκκλησιαστικού υμνογράφου, θα ειπούν μερικοί. Και όμως δεν είναι έτσι. Αρκεί να σκεφθούμε την ευχαριστιακὴ σύναξι της Κυριακής, δηλαδὴ την συμμετοχή μας στην Θεία Λειτουργία της Κυριακής, για να είμεθα ακριβώς μέσα σ' αυτὴν την ατμόσφαιρα της αγιότητος και της πραγματικής παρουσίας του Χριστού. Στο Ναό μας, κάθε Κυριακή, συγκεντρωμένοι με τους λειτουργοὺς του Κυρίου, συγκροτούμε την Εκκλησία, με κεφαλὴ τον Χριστό μας. Βαπτισμένοι στο όνομα της Αγίας Τριάδος και σε κοινωνία με την θριαμβεύουσα Εκκλησία, περιμένομε την στιγμή, που το Άγιο Πνεύμα, θα μετατρέψει τα τίμια δώρα σε Σώμα και Αίμα του Ιησού Χριστού. Κι όταν μετὰ απὸ λίγο θα γινώμεθα μέτοχοι του Ποτηρίου, θα έχωμε μέσα μας το Χριστὸ σταυρωμένο και αναστημένο, όπως το είπε ο θείος Απόστολος «οσάκις γὰρ αν εσθίητε τον άρτον τούτον και το ποτήριον πίνητε τον εμὸν θάνατον καταγγέλετε». (Α' Κορινθ. ια', 26). Να λοιπὸν η συνάντησι με τον Χριστό, ή καλύτερα, η ένωσι μετὰ του Χριστού «εις άφεσιν αμαρτιών και εις ζωὴν αιώνιον».

Ότι Χριστὸς εγήγερται μη τις διαπιστείτω•
εφάνη τη Μαρίᾳ γάρ, έπειτα καθωράθη τοις εν αγρὸν απιούσι•
μύσταις δε πάλιν ώφθη ανακειμένοις ένδεκα, ούς βαπτίζειν εκπέμψας εις ουρανούς,
όθεν καταβέβηκεν, ανελήφθη, επικυρών το κήρυγμα πλήθεσι των σημείων.

Ας μην αμφιβάλλη κανεὶς ότι ο Χριστὸς έχει αναστηθή εκ νεκρών• διότι ενεφανίσθη στη Μαρία, έπειτα παρουσιάσθηκε σε δυὸ απὸ τους μαθητές που επήγαιναν σε κάποιο αγρό• πάλιν δε ενεφανίσθη στους ένδεκα μαθητὰς που είχαν συγκεντρωθή για να συζητήσουν και να δειπνήσουν• αφού δε έδωκε την εντολὴ σ' αυτοὺς τους μαθητὰς για να βαπτίζουν, ανελήφθη στους Ουρανούς, απὸ όπου είχε κατεβή, επικυρώνοντας έτσι την αναγγελία για το γεγονὸς της Αναστάσεως με πλήθη τέτοιων αποδεικτικών σημείων.

Όποιος αμφιβάλλει για την Ανάστασι του Χριστού, αμφιβάλλει αυτομάτως για όλη την προσωπική του πνευματική υπόστασι• καταδικάζει τον εαυτό του σε μιὰ πρόσκαιρη, επίγεια ζωή, χωρὶς την προέκτασι της αιωνιότητος, που μας εχάρισε ο αναστημένος Χριστός. Τα ιερὰ Ευαγγέλια και οι ύμνοι της Εκκλησίας μας θυμίζουν τα συγκεκριμένα περιστατικὰ των εμφανίσεων του Κυρίου μετὰ την Ανάστασί του, με τους αυτόπτες μάρτυρες, και κυρίως τους Αποστόλους, που, μετὰ απ' αυτὴ την αναστάσιμη εμπειρία και τις εντολὲς του Κυρίου, εκήρυξαν σ' όλο τον κόσμο το Ευαγγέλιο.
Τι είναι η Ανάστασι του Χριστού, σαν γεγονός, για την δική μας ψυχή; Ενισχύει το ιεραποστολικό μας φρόνημα; Ανανεώνει πάντοτε μέσα μας την ελπίδα για τον Ουρανό; Δίνει φτερὰ στα πόδια μας για να γίνωμε κήρυκες της αγάπης; Mας φέρνει στην αναστάσιμη Λειτουργία της Κυριακής, για να την ξαναζήσωμε μυστηριακά; Εὰν έχωμε τέτοια σκιρτήματα ψυχής, τότε σημαίνει πως η φλόγα της Αναστάσεως καίει μέσα στην ύπαρξη μας, και ο αναστὰς Χριστὸς κατευθύνει την ζωή μας. Ο όρθρος της Κυριακής με τα Ευλογητάρια, με τα αναστάσιμα Εξαποστειλάρια και τους ύμνους των Αίνων, ας είναι μια νέα αφορμή, κάθε φορά, για την είσοδο και την παραμονή μας στον ατέλειωτο λειτουργικὸ χώρο της Εκκλησίας μας.

Μετὰ την θείαν έγερσιν τρὶς τω Πέτρω «φιλείς με;», πυθόμενος ο Κύριος,
των ιδίων προβάτων προβάλλεται ποιμενάρχην ος ιδὼν ον ηγάπα ο Ιησούς επόμενον,
ήρετο τον Δεσπότην. «Ούτος δε τι»;
«Εὰν θέλω», έφησε, «μένειν τούτον, έως και πάλιν έρχομαι, τι προς σε, φίλε Πέτρε;».

Μετὰ απὸ την θεία και ένδοξη Ανάστασί του, αφού ο Χριστὸς έμαθε και εβεβαιώθηκε, μετὰ απὸ τρείς αλλεπάλληλες ερωτήσεις με το «φιλείς με», για την αγάπη του Πέτρου προς αυτόν (έτσι ο Πέτρος αποκατεστάθη στο αποστολικὸ αξίωμα), τον προβάλλει σαν αρχηγὸ και ποιμένα των δικών του λογικών προβάτων• όταν, εν τω μεταξύ, ο Πέτρος είδε τον Ιωάννη, που τον αγαπούσε ιδιαιτέρως ο Χριστός, να τον ακολουθεί, τότε ερώτησε τον Δεσπότη Χριστό• «Κύριε, τι θα γίνη μ' αυτόν εδώ και τι του επιφυλάσσεις»; Και ο Χριστὸς του απήντησε• «Κάμε την υπόθεσι, ότι εγὼ θέλω να μείνη ο Ιωάννης σ' αυτὴ την ζωή, ώσπου να ξανάρθω στη δευτέρα παρουσία μου• εσένα σε τι αφορά και τι θα κερδίσεις, αν το μάθεις, αγαπητέ μου Πέτρε;».

Κάθε αναστάσιμο Εξαποστειλάριο, αντλεί το περιεχόμενό του, απὸ το αντίστοιχο εωθινὸ Ευαγγέλιο. Έτσι σήμερα το θέμα είναι παρμένο, απὸ όσα μας διηγείται ο ευαγγελιστὴς Ιωάννης στο κα' κεφάλαιο του Ευαγγελίου του. Στο διηγούμενο περιστατικό, ο Χριστός, μετὰ την Ανάστασί του, αποκατέστησε τον Πέτρο στο αποστολικὸ αξίωμα, γιατὶ ο ενθουσιώδης μαθητὴς είχε απαρνηθή τρείς φορὲς τον Χριστὸ στην αυλὴ του αρχιερέως. Έκλαψε όμως, τόσο πολύ, σαν ένα μικρὸ παιδί• μετενόησε με όλη τη δύναμι της ψυχής του. Αν λοιπόν, κάποτε αρνηθήκαμε ή επικράναμε τον Χριστό, ας αφήσουμε την ψυχή μας να κλάψῃ απὸ αληθινὴ μετάνοια. Εκείνος θα μας φορέση και πάλι την λαμπρὴ στολὴ της ψυχής και θα μας επαναφέρη στη προηγούμενη θέσι μας. Πόσο μεγάλη, πόσο δυνατὴ είναι η μετάνοια!
Κι όταν απὸ κάποια περιέργεια ο Πέτρος ερωτούσε τον Χριστὸ για τον Ιωάννη, ο Χριστὸς και πάλι του απηύθυνε τους λόγους της οικοδομής. Πρόσεχε, Πέτρε, μη νοιάζεσαι για τον Ιωάννη και για το τι εγὼ του επιφυλάσσω. Συ να προσέχης για την σωτηρία σου. Ας αφήσωμε την περιέργεια και τις ανόητες θρησκευτικές απορίες• ας αφήσωμε την κατάκρισι εις βάρος των άλλων και ας κυττάξωμε, πώς θα είμαστε πάντοτε κοντὰ στον Χριστό• πώς θα πορευώμεθα τον δρόμο που θα μας οδηγήση στη σωτηρία. Το πιο μεγάλο έργο στη ζωή μας είναι να δώσωμε τον εαυτό μας στον Χριστὸ και στην Εκκλησία του, για να μας αγιάσει και να μας σώσει.

Κείμενο - μετάφραση - σχόλια οικοδομής: Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως (νυν Θεσσαλονίκης) Ανθίμου.
Εκδ. Αποστολικής Διακονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος, Αθήναι 1973 (α) 1991 (β).


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ