Τεύχος 266 29  Ιανουαρίου 2016

Εάν επιθυμείτε να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα την ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ, είτε μόνον εσείς, είτε και κάποια δικά σας πρόσωπα, κάνετε Εγγραφή στο Newsletter μέσα απ’ το δικτυακό μας τόπο.

 

 

Κυριακή 31 Ιανουαρίου 2016 – ΙΕ΄ ΛΟΥΚΑ (ΤΟΥ ΖΑΚΧΑΙΟΥ)

Ο Ἀπόστολος
Προς Τιμόθεον Α΄ Επιστολή Παύλου (δ΄ 9 – 15)

[Πιστὸς ὁ λόγος καὶ πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος· εἰς τοῦτο γὰρ καὶ κοπιῶμεν καὶ ὀνειδιζόμεθα, ὅτι ἠλπίκαμεν ἐπὶ Θεῷ ζῶντι, ὅς ἐστι σωτὴρ πάντων ἀνθρώπων, μάλιστα πιστῶν.]

           

Το Ευαγγέλιο
Κατά Λουκάν (ιθ΄ 1-10)

[Καὶ ἰδόντες πάντες διεγόγγυζον λέγοντες ὅτι παρὰ ἁμαρτωλῷ ἀνδρὶ εἰσῆλθε καταλῦσαι. / Σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο, καθότι καὶ αὐτὸς υἱὸς Ἀβραάμ ἐστιν. Ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός.]

                  

   

Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2016 – ΥΠΑΠΑΝΤΗ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Ο Ἀπόστολος
Προς Εβραίους Επιστολή Παύλου (ζ΄ 7-17)

[χωρὶς πάσης ἀντιλογίας τὸ ἔλαττον ὑπὸ τοῦ κρείττονος εὐλογεῖται]

           

Το Ευαγγέλιο
Κατά Λουκάν (β΄ 22-40)

[Νῦν ἀπολύεις τὸν δοῦλόν σου, δέσποτα, κατὰ τὸ ρῆμά σου ἐν εἰρήνῃ, ὅτι εἶδον οἱ ὀφθαλμοί μου τὸ σωτήριόν σου, ὃ ἡτοίμασας κατὰ πρόσωπον πάντων τῶν λαῶν. Φῶς εἰς ἀποκάλυψιν ἐθνῶν καὶ δόξαν λαοῦ σου Ἰσραήλ.)

                  

 

ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ
Εορτή της Υπαπαντής του Κυρίου Υμών Ιησού Χριστού

Ιερά Αγρυπνία θα πραγματοποιηθεί στον Ιερό Ναό μας την Δευτέρα 1η Φεβρουαρίου (προς Τρίτη 2 Φεβρουαρίου) από 8:30 μ.μ. έως περίπου 12:30 μετά τα μεσάνυκτα.
Στη διάρκεια της Ιεράς Αγρυπνίας, θα τεθούν σε προσκύνηση τεμάχια Ιερών Λειψάνων των Αγίων, που φυλάσσονται στο Ναό μας.

   

                

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

 

«Η μετάνοια του Ζακχαίου (Κυριακή ΙΕ’ Λουκᾶ)»

Μητροπολίτου π. Νικοπόλεως Μελετίου (+)

  

1. Ἡ σωτήρια ἐπίκληση

Σήμερα ὁ Ἀπόστολος μᾶς εἶπε κάποια ὡραῖα λόγια, πού πρέπει νά τά δεχθοῦμε μέ ἐμπιστοσύνη, νά τά βάλουμε βαθειά μέσα στήν καρδιά μας καί νά μήν τά ξεχνᾶμε ποτέ.
«Ἠλπίκαμεν ἐπί Θεόν ζῶντα», εἶπε ὁ ἀπόστολος Παῦλος. Τήν ἐλπίδα μας, τήν ἔχουμε στηρίξει στό Θεό. Σ’ ἕνα Θεό ζωντανό. «Ὅς ἐστίν σωτήρ πάντων ἀνθρώπων μάλιστα δέ πιστῶν». Καί αὐτός, ὁ ζωντανός Θεός, εἶναι σωτήρας ὅλων τῶν ἀνθρώπων καί ἰδιαίτερα τῶν πιστῶν. Ἐκείνων δηλαδή πού πιστεύουν στό ὄνομά του. Ὀφείλουμε λοιπόν νά τό βάλουμε βαθειά στήν καρδιά μας, ὅτι Θεός ζεῖ καί ὅτι εἶναι εὔσπλαγχνος, πολυέλεος καί θέλει νά μᾶς καλέσει ὅλους κοντά του. Νά μᾶς σώσει.
Γι' αὐτό καί συναντᾶμε πολλές φορές στίς Ἅγιες Γραφές νά μακαρίζονται ἐκεῖνοι πού πιστεύουν τόν Χριστό, ἐκεῖνοι πού ἔχουν γνωρίσει ὄνομά του καί ἐκεῖνοι πού τόν ἀγαποῦν καί θέλουν νά τηρήσουν τό ἅγιο θέλημά του. Οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι πού ἐγνώρισαν τόν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό ἀπό κοντά λένε: «Κάθε ἄνθρωπος πού θά ἐπικαλεστεῖ τό ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ θά σωθεῖ».
Ἐμεῖς μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ ἔχουμε ἐπικαλεστεῖ τό ὄνομα τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἰδιαίτερα τότε πού βαπτιστήκαμε στό ὄνομά του. Ὄχι ἁπλῶς τό εἴπαμε, τό φωνάξαμε καί τόν παρακαλέσαμε, ἀλλά βαπτιστήκαμε στό ὄνομά του. Ἀφιερωθήκαμε σ’ Ἐκεῖνον καί γίναμε χριστιανοί.
Καί ἀπό ἐκείνη τήν ἡμέρα, ἄλλος λιγότερο καί ἄλλος περισσότερο, ἀγωνιζόμαστε νά τόν ἐπικαλούμεθα μέ τήν προσευχή μας καί νά προσφεύγουμε στήν εὐλογία του, στήν προστασία του, στή δύναμή του, στή χάρη του καί στό ἔλεός του. Καί νά ἀγωνιζόμαστε, κατά τήν δυνατότητά μας, νά τηροῦμε τό θέλημά του, ἀποφεύγοντας ὅσο μποροῦμε περισσότερο τίς μεγάλες ἁμαρτίες καί προσέχοντας καί ἀπό τίς μικρότερες.
Μακάριος ὁ ἄνθρωπος πού ἔχει τήν εὐαισθησία νά μήν λυπεῖ τόν Κύριο μέ ἁμαρτίες.
Μακάριος ὁ ἄνθρωπος πού κάθε φορά πού λέει τό «Πάτερ ἡμῶν», ὅταν φτάνει στό «γενηθήτω Κύριε, τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καί ἐπί τῆς γῆς», λέει μέσα του: «Βοήθησέ με Κύριε, καί ἐμένα νά μοιάσω λίγο μέ τούς ἀγγέλους καί νά σέβομαι τό ἅγιο θέλημά σου καί στίς λεπτομέρειες. Καί σέ κεῖνα πού οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι τά θεωροῦν μικρά καί τά ἀφήνουν στήν ἄκρη». Ὅσο περισσότερο κάποιος ἀγαπάει τόν Χριστό, τόσο περισσότερο θέλει νά εἶναι εὐάρεστος ἐνώπιόν του καί νά τόν εὐχαριστεῖ κάνοντας τό ἅγιο θέλημά του.
Ἀλλά ὅσο ἕνας ἄνθρωπος, ἀγαπάει τόν Χριστό τόσο περισσότερο ὁ Χριστός ἔρχεται καί κατοικεῖ στήν καρδιά του, καί τήν γεμίζει μέ χαρά, μέ εἰρήνη, μέ εὐλογία· τόν ἴδιο καί τό σπίτι του.
Σ’ αὐτό τό σημεῖο, τό Εὐαγγέλιο πού ἀκούσαμε, ἔρχεται νά συμπληρώσει αὐτά τά ὡραῖα λόγια πού μᾶς εἶπε ὁ ἀπόστολος, ὅτι δηλαδή «ἠλπίκαμεν ἐπί τόν Θεό ζώντα». Ἐλπίζουμε σ’ ἕνα Θεό ζωντανό, πού εἶναι σωτήρας ὅλων μας καί πολύ περισσότερο ἐκείνων πού τόν πιστεύουν.

2. Καλότυχοι ὅσοι ἔχουν συγγενεῖς στήν ἄνω Πόλη

Ὅταν ὁ Κύριος μας Ἰησοῦς Χριστός περπατοῦσε ἀκόμη ἐπάνω στή γῆ, ἕνας ἁμαρτωλός ἄνθρωπος, ὁ Ζακχαῖος, πού ἦταν τελώνης, δηλαδή ἐκμεταλλευτής τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, ἄκουσε ὅτι θά περνοῦσε ἀπό τήν πόλη στήν ὁποία βρισκόταν καί ἔτρεξε νά τόν δεῖ.
Ἀπό περιέργεια τό ἔκανε, λέγει τό Εὐαγγέλιο. Γιά νά μάθει:
Ποιός εἶναι αὐτός;
Τί ἄνθρωπος εἶναι αὐτός πού μιλάει συνέχεια γιά τόν Θεό καί τήν Βασιλεία τῶν οὐρανῶν;
Καί ἔτρεξε νά τόν δεῖ. Ἀλλά ἐπειδή ἦταν κοντός, φοβόταν ὅτι ἀνάμεσα στό πλῆθος δέν θά κατόρθωνε νά δεῖ τόν Χριστό, ἀφοῦ οἱ ἄλλοι ἦταν ψηλότεροι. Γι' αὐτό, ἀνέβηκε σ’ ἕνα δένδρο, σέ μιά συκομουριά.
Ὅταν πέρασε ἀπό κεῖ ὁ Χριστός, ἐνῶ ὁ Ζακχαῖος εἶχε γουρλώσει τά μάτια του, καί κοίταζε νά τόν δεῖ, «νά τόν ζυγιάσει» ὅπως λέμε, νά τόν ἀξιολογήσει, νά καταλάβει τί εἶναι, ὁ Χριστός σήκωσε τά μάτια του ἐπάνω του. Τόν φώναξε μέ τό τό ὄνομά του, γιατί ὁ Χριστός παντογνώστης καί παντοδύναμος Θεός, πρίν ἀνέβει ἐκεῖνος στή συκομουριά, ἤξερε τί εἶναι καί τί ἀναζητοῦσε. Καί τοῦ εἶπε:
—Ζακχαῖε, γρήγορα κατέβα. Βιαστικά κατέβα. Τρέξε στό σπίτι σου νά ἑτοιμάσεις, γιατί τό ἔχω προγραμματίσει. Σήμερα θά μείνω στό σπίτι σου. Ἐσύ θά μέ φιλοξενήσεις.
Κατέβηκε ὁ Ζακχαῖος, λέγει τό Εὐαγγέλιο, πῆγε σπίτι του ὅσο μποροῦσε πιό γρήγορα καί ἑτοίμασε γεμάτος χαρά ὑποδοχή καί φιλοξενία γιά τόν Χριστό καί γιά τούς ἁγίους ἀποστόλους. Ὅταν ἔφτασαν, κατάλαβε ὅτι ὁ Χριστός εἶναι «ὁ ζωντανός Θεός, ὁ σωτήρας ὅλων τῶν ἀνθρώπων καί προπαντός ἐκείνων πού πιστεύουν».
Στάθηκε λοιπόν μπροστά του καί τοῦ εἶπε:
—Κύριε, μέχρι τώρα παλιάνθρωπος. Μέχρι τώρα ἐκμεταλλευτής. Μέχρι τώρα μάζευα μέ ἀδικίες καί μέ τρόπους ἁμαρτωλούς. Ἀλλά τώρα ἀλλάζω. Πρῶτα ἤμουν μακρυά σου. Τώρα ἔρχομαι κοντά σου. Καί γι' αὐτό θέλω νά τακτοποιηθῶ. Νά ἡ πρώτη μου ἀπόφαση:
Τά μισά ἀπ' ὅσα ἔχω, θά τά μοιράσω στούς φτωχούς. Καί ὅποιος ἔλθη καί μοῦ πεῖ ὅτι τόν ζημίωσα σέ κάτι, θά τοῦ τό ἀποδώσω τετραπλάσιο.
Πῆρε τήν ἀπόφαση ὁ Ζακχαῖος ἀκόμη καί φτωχός νά μείνει. Νά τά σκορπίσει ὅλα. Ἀρκεῖ νά εἶναι εὐάρεστος στόν Χριστό. Γιατί ἅμα, ἐγώ θέλω νά δῶ τόν Χριστό μόνο ἀπό περιέργεια, ἀλλά ὁ Χριστός δέν θέλει νά δεῖ ἐμένα, ἐπειδή εἶμαι γεμάτος κακίες καί ἁμαρτίες καί βρῶμες καί λέρες στήν ψυχή μου, τί ὠφέλεια θά ἔχω;
Καί ἐπειδή, τίποτε δέν ἀξίζει τόσο ὅσο ἡ αἰώνια ζωή... οὔτε εἶναι ποτέ δυνατόν ἡ ἐπίγεια ζωή νά ἀξίζει τόσο ὅσο ἡ αἰώνια... γι' αὐτό, τί θά μέ ὠφελήσει νά κρατήσω κάποια πλεονεκτήματα στήν ἐπίγεια, στήν πρόσκαιρη ζωή, πού δέν ξέρουμε πότε τελειώνει γιά τόν καθένα μας καί νά χάσω τήν αἰώνια ζωή;
Ὅταν ὁ Ζακχαῖος ἔδειξε ἔμπρακτα τήν μετάνοιά του καί εἶπε αὐτά τά λόγια, ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστός, τοῦ ἀπάντησε:
«Σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο». Σήμερα Ζακχαῖε, δέν σώθηκες ἐσύ μόνος. Σώθηκε ὁλόκληρο τό σπίτι σου. Σήμερα ἦλθε ἡ σωτηρία καί ἐπισκέφθηκε τό σπίτι σου. Ἦλθε στό σπίτι σου.
Γιατί τά εἶπε αὐτά ὁ Χριστός;
Γιατί ὅταν ἕνας πατέρας ἤ μία μητέρα βάζουν τόν Χριστό μέσα στήν καρδιά τους, ἡ εὐλογία τοῦ Χριστοῦ καί ὁ φωτισμός του, ἔρχεται σέ ὁλόκληρο τό σπίτι καί ἐπηρεάζονται ὅλα τά μέλη τῆς οἰκογένειας καί παίρνουν μία καλύτερη πορεία.
Γι' αὐτό λέει ἡ Ἁγία Γραφή: «Καλότυχος ἐκεῖνος πού ἔχει συγγενεῖς, γνωστούς, φίλους, πού εἶναι πολίτες τῆς ἄνω Ἱερουσαλήμ. Πού ἔχουν τό μυαλό τους στόν Χριστό καί στή Βασιλεία του». Γιατί τό φῶς τοῦ Χριστοῦ ἀντανακλᾶ. Βγαίνει ἀπό τίς δικές τους καρδιές καί φωτίζει καί τά δικά μας μάτια. Ψυχῆς καί σώματος. Καί εὐεργετούμεθα ἀπό αὐτούς. Καί κάποια στιγμή, θά ἀποκτήσουμε καί ἐμεῖς ὅλοι συνείδηση τί σημαίνει Χριστός καί θά βρεθοῦμε, ἀκόμη καί χωρίς νά τό καταλάβουμε κοντά του. Κοντά στήν αἰώνια ζωή.

3. Ξεκινήσαμε ἀπό περιέργεια; Ἄς προχωρήσομε συνειδητά

Ἀλλά ἄς ἀναλύσουμε λίγο περισσότερο τήν ἱστορία τοῦ Ζακχαίου γιά νά πάρουμε πιό βαθειά καί πιό ὠφέλιμα διδάγματα.
Ξεκίνησε ὁ Ζακχαῖος νά δεῖ τόν Χριστό ἀπό περιέργεια.
Ὄχι ἀπό πίστη. Ἀπό περιέργεια. Αὐτό μᾶς λέει, ὅτι καί ὅταν ἀκόμη πάρουμε τά ἱερά βιβλία τῆς Ἐκκλησίας στά χέρια μας, ἀπό περιέργεια νά τά διαβάσουμε, ὠφέλεια ἔχουμε. Ὠφέλεια θά μᾶς δώσουν. Γιατί ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι φῶς.
Τό ἴδιο καί ὅταν πᾶμε στήν Ἐκκλησία. Ἐπειδή εἶναι τόπος εὐλογίας, ἐπειδή εἶναι οἶκος τοῦ Θεοῦ, ὄχι τό σπίτι τοῦ Ζακχαίου, τοῦ Χριστοῦ τό σπίτι εἶναι, γι' αὐτό ἀκριβῶς καί ὅποιος βρεθεῖ μέσα στήν Ἐκκλησία, ἔστω καί ἀπό περιέργεια νά πῆγε, ἔστω καί κατά λάθος, ὠφέλεια θά πάρει. Φωτισμό θά πάρει. Εὐλογία τοῦ Θεοῦ θά πάρει.
Πόσο μᾶλλον θά λάβει κανείς αὐτά τά ἀγαθά ὅταν ἐκκλησιάζεται συνειδητά. Καί μέσα στήν Ἐκκλησία στέκει ἔχοντας κάτω τά μάτια, ἐπάνω τήν καρδιά, μέ ἐλπίδα στόν Χριστό, μέ τό στόμα τῆς ψυχῆς του ἀνοιχτό νά φωνάζει συνεχῶς καί νά λέει: «Ἐλέησέ με Κύριε, φώτισέ με Κύριε. Βοήθησέ με νά βαδίζω στό δρόμο σου. Στεῖλε μου τόν ἄγγελό σου καί τήν προστασία σου. Στάσου κοντά μου, σέ μένα, ἕνα φτωχό πλάσμα σου. Δυνάμωσέ με στήν πορεία τῆς ζωῆς μου».
Εἶναι ποτέ δυνατόν ὁ Θεός νά μήν τόν ἀκούσει;
Ὁ πολυεύσπλαγχνος Θεός πού κατέβηκε στόν κόσμο καί ἔγινε ἄνθρωπος σάν καί ἐμᾶς;
Γιά ποιό λόγο; «Ζητῆσαι καί σῶσαι τό ἀπολωλός». Γιά νά ψάξει νά βρεῖ τό χαμένο πλάσμα του. Ὅπως καί ἐμεῖς πού ὅταν χάσουμε κάτι ψάχνουμε νά τό βροῦμε, ἔστω καί ἄν εἶναι τιποτένιο πράγμα.
Μπορεῖ ποτέ ὁ Χριστός νά μᾶς ἀφήσει;
Ἔρχεται καί ψάχνει νά μᾶς βρεῖ γιά νά μᾶς πάρει κοντά του. Στήν χαρά του, στήν εὐτυχία του, στήν αἰώνια ζωή καί στήν αἰώνια Βασιλεία του. Νά μᾶς κάνει συγκληρονόμους του.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ

                   

       

«Υπαπαντή: Γιορτή της ΜΗΤΕΡΑΣ όχι από «μόδα», αλλά από εσωτερική ψυχική ανάγκη»


Ο 2 Φεβρουαρίου και η Ορθόδοξη Εκκλησία μας τιμά και γιορτάζει την Υπαπαντή του Κυρίου μας, τον Σαραντισμό ή Εκκλησιασμό, όπως αλλιώς λέγεται.
Υπαπαντή θα πει προϋπάντηση (από το ρήμα υπαπαντώ: υπό + απαντώ) και έχει σχέση με δυο γεγονότα που καταγράφουν οι πηγές της ορθόδοξης πίστης, πού βρίσκουν την εκπλήρωσή τους την μέρα αυτή. Το πρώτο ήταν η νομική υποχρέωση του Ιωσήφ και της θεοτόκου Μαρίας, γονέων του Ιησού Χριστού . Κάθε Εβραίος πατέρας είχε την υποχρέωση από τον Μωσαϊκό Νόμο να προβεί στον εξαγιασμό και την αφιέρωση του πρωτότοκου αρσενικού παιδιού του. Από το βιβλίο τής Εξόδου (13, 1, 12-13) πληροφορούμαστε, ότι ο Θεός, μετά την θανάτωση των πρωτοτόκων παιδιών των Αιγυπτίων, διέταξε τούς Εβραίους να αφιερώνουν σ' Αυτόν, "πάν άρσεν διανοίγον μήτραν".
Ο Εβραϊκός Νόμος ακόμη όριζε, ότι η μητέρα, μετά την τεσσαρακοστή μέρα από τη γέννηση του παιδιού της, έπρεπε να προσέλθει στο Ναό και να προσφέρει "αμνόν ενιαύσιον άμωμον εις ολοκαύτωμα καί νεοσσόν περιστεράς ή τρυγόνα περί αμαρτίας επί την θύραν τής Σκηνής τού Μαρτυρίου πρός τόν ιερέα" (Λευιτ. 12, 7-8). Ο ιερέας μέσα από αυτή την πράξη τής ιερουργίας προέβαινε σε εξιλεωτική θυσία για τον καθαρισμό της μητέρας και την «αφιέρωση» τού παιδιού της στο Θεό.
Αυτή την νομική υποχρέωση έπρεπε να εκπληρώσει και η Παναγία, η οποία με τη συνοδεία τού Ιωσήφ, έρχεται στα Ιεροσόλυμα κρατώντας στην αγκαλιά το θείο Βρέφος και μαζί τους νεοσσούς για τη θυσία τού καθαρισμού (Ευαγγ. Λουκάς 2, 22-25).
Ο ίδιος ευαγγελιστής παράλληλα διασώζει και ένα άλλο περιστατικό σχετικό με τον δίκαιο Συμεών, πού κατά την στιγμή της εισόδου στον περίβολο τού Ναού "προϋπάντησε" την Παναγία και το Βρέφος. Στον Συμεών είχε αποκαλυφθεί από το Άγιο Πνεύμα, ότι δεν θα πέθαινε μέχρι να δουν τα μάτια του τον σαρκωθέντα Θεό. Ο Συμεών, αν και άνθρωπος με πολλή ευλάβεια, δυσπίστησε στην προφητεία και πρόβαλλε αντιρρήσεις για το αδύνατο της γεννήσεως ανθρώπου με παρθενογένεση. Ο δίκαιος Συμεών λοιπόν την ημέρα της Υπαπαντής του κυρίου Ιησού Χριστού, αξιώθηκε και να δει και να βαστάξει στην γέρικη αγκαλιά του τον σαρκωθέντα Θεό. Αξιώθηκε μ' ένα τρόπο θαυμαστό να προσεγγίσει το μεγάλο μυστήριο τού Αιωνίου, πού μπήκε στην διαδικασία τού χρόνου.
Η πρώτη μορφή εορτασμού της Μητέρα ήταν στην αρχαία Ελλάδα, μια γιορτή ανοιξιάτικη ήταν αφιερωμένη στη Θεά Γαία (Μητέρα Γη), μητέρα των θεών και των ανθρώπων. Τη γιορτή αυτή διαδέχθηκε η γιορτή που ήταν αφιερωμένη στην κόρη της Γαίας, τη Ρέα. Η Ρέα ήταν η σύζυγος του Κρόνου και η Μητέρα του Δία και όλων των Θεών της αρχαίας Ελλάδας.
Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, συναντάμε τη Γιορτή της Μητέρας ως γιορτή αφιερωμένη στη Θεά Κυβέλη, που γινόταν κάθε Μάρτιο. Στη συνέχεια, φτάνουμε στην Αγγλία του 15ου-16ου αι. μ.Χ., όπου γιορταζόταν η "Mothering Sunday", δηλ. η "Κυριακή της Μητέρας", την 4η Κυριακή της Σαρακοστής, και ήταν αφιερωμένη στις μητέρες. Εκείνη τη μέρα όλοι οι υπηρέτες έπαιρναν από τα αφεντικά τους μία μέρα άδεια, για να επισκεφτούν τα σπίτια τους και να περάσουν την μέρα τους μαζί με τις μητέρες τους.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, στις αρχές του 20ου αιώνα, η δασκάλα Άννα Τζάρβις (Anna Jarvis) από τη Φιλαδέλφεια, αγωνίστηκε για την καθιέρωση της Γιορτής της Μητέρας, τη 2η Κυριακή του Μαΐου. Ήθελε να τιμήσει τη μητέρα της που αγωνίστηκε για τη συμφιλίωση Νοτίων και Βορείων Αμερικανών μετά τη λήξη του Αμερικανικού Εμφυλίου πολέμου το 1864. Οι αγώνες της Άννας Τζάρβις δικαιώθηκαν το 1914, όταν το Κογκρέσο όρισε την επίσημη εθνική Γιορτή της Μητέρας τη γιορτή αυτή.
Στην Ελλάδα, γιορτάστηκε για πρώτη φορά η Γιορτή της Μητέρας στις 2 Φεβρουαρίου του 1929, για να συνδυαστεί η Γιορτή αυτή με τη χριστιανική γιορτή της Υπαπαντής. Τελικά, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960, η γιορτή μεταφέρθηκε από τις 2 Φεβρουαρίου στη 2η Κυριακή του Μαΐου.
Υπάρχει μεγάλος προβληματισμός και συζήτηση για την αξία της καθιέρωσης επίσημων «Ημερών». Για ένα μάλιστα πρόσωπο τόσο σημαντικό στη ζωή κάθε ανθρώπου, όπως η μάνα, δε χρειάζεται ο φορμαλισμός του εορτασμού σε παγκόσμιο επίπεδο για να της εκφράσουμε την αγάπη και την ευγνωμοσύνη μας.
Ωστόσο οι καταβολές μας ως λαός και η θρησκευτική πίστη σε όποιο βαθμό διακατέχει τον καθένα από μας, εκτιμώ ότι μας συνδέουν συναισθηματικά περισσότερο με το συμβολικό χαρακτήρα της ημέρας της Υπαπαντής, όπου η νεαρή μητέρα Παναγία πραγματοποιεί την πρώτη συμβολικής αξίας πράξη αποδοχής του νέου της ρόλου.
Όσες γυναίκες ευτύχησαν να γίνουν μάνες, συνειδητοποιούν το βάθος της ανθρώπινης συγκίνησης που διακατέχει το ζευγάρι των γονιών και ακόμη περισσότερο την ίδια την μητέρα, όταν κρατώντας στην αγκαλιά το σπλάχνο της «βγαίνει» από την εσωτερική κατάσταση της συγκλονιστικής εμπειρίας της γέννας, των διαρκώς μεταβαλλόμενων συναισθημάτων της προσαρμογής (ορμονικής, σωματικής, ψυχολογικής) στη νέα οικογενειακή πραγματικότητα και «προσέρχεται» στην Εκκλησία για να ζητήσει φώτιση για το παιδί της, κουράγιο για την ίδια και τον άνδρα της ενώ παράλληλα με τον τρόπο αυτό μυείται στην κοινωνία Θεού και ανθρώπων το νέο μέλος.

Βρείτε το άρθρο και εδώ

 

Διαβάστε επίσης:

    

Κυριακή ΙΕ΄ ΛΟΥΚΑ (Ζακχαίου) - Ζῆλος καί πραγματικότης, του Ἀρχιμανδρίτου Ἰωήλ Γιαννακόπουλου
Κυριακή ΙΕ’ Λουκᾶ: Διόρθωση καί σωτηρία τοῦ ἀρχιτελώνη Ζακχαῖου, Ἀγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ
Η Υπαπαντή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού
Η Υπαπαντή του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού: Μικρό σχόλιο στη βυζαντινή εικόνα
Ὁμιλία στήν ῾Υπαπαντή τοῦ Χριστοῦ, Μητροπολίτου Νικοπόλεως Μελετίου (†)
Υπαπαντή και Σαραντισμός

 
    

    

        

   

Κυριακή 31 Ιανουαρίου

         

Οἱ Ἅγιοι Κύρος καὶ Ἰωάννης οἱ Θαυματουργοί Ἀνάργυροι καὶ οἱ σὺν αὐτοῖς Ἀθανασία, Θεοδότη, Θεοκτίστη καὶ Εὐδοξία οἱ Μάρτυρες
Ὁ Ὅσιος Νικήτας ἐκ Κιέβου
Ὁ Ὅσιος Ἀρσένιος ὁ ἐν Πάρῳ
Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Κορωνιωτίσσης ἢ Δακρυρροούσης
                                            

 

Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου

            

Προεόρτια τῆς Ὑπαπαντῆς τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ
Ὁ Ἅγιος Τρύφων ὁ Μάρτυρας
Ὁ Ἅγιος Βασίλειος ὁ Ὁμολογητής Ἀρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης
Ἡ Ἁγία Περπέτουα ἡ Μάρτυς καὶ οἱ σὺν αὐτῇ
Ὁ Ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ Νεομάρτυρας ὁ Ναυπλιώτης

    

  

Τρίτη 2 Φεβρουαρίου

       

Η Υπαπαντή του Κυρίου υμών Ιησού Χριστού
Ὁ Ἅγιος Ἰορδάνης ὁ Νεομάρτυρας
Ὁ Ἅγιος Γαβριὴλ ὁ Ὁσιομάρτυρας
                                    

         

Τετάρτη 3 Φεβρουαρίου

          

Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Δίκαιος ὁ Θεοδόχος
Ἡ Προφήτιδα Ἄννα
Ὁ Ἅγιος Βλάσιος ὁ βουκόλος
Οἱ Ἅγιοι Σταμάτιος καὶ Ἰωάννης οἱ Νεομάρτυρες οἱ αὐτάδελφοι καὶ ὁ συνοδίτης αὐτῶν Νικόλαος
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Ἰσαπόστολος
                              

     

Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου

        

Ὁ Ὅσιος Ἰσίδωρος ο Πηλουσιώτης
Οἱ Ὅσιοι Εὐάγριος καὶ Σίος
Ὁ Ὅσιος Νικόλαος ὁ Ὁμολογητής ὁ Στουδίτης
Ὁ Ἅγιος Ἀβράμιος ὁ Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Ἀρβὴλ Περσίδος
                           

    

Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου

         

Ἡ Ἁγία Ἀγάθη ἡ Μάρτυς
Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος ὁ ἐξ Ἀντιοχείας
Ὁ Ἅγιος Πολύευκτος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
Ὁ Ἅγιος Ἀντώνιος ὁ Νεομάρτυρας ὁ Ἀθηναῖος

    

     

Σάββατο 6 Φεβρουαρίου

    

Ὁ Ἅγιος Φώτιος ὁ Ἰσαπόστολος καὶ Ὁμολογητὴς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
Ὁ Ὅσιος Βουκόλος Ἐπίσκοπος Σμύρνης
Ὁ Ἅγιος Ἰουλιανὸς ὁ Μάρτυρας ὁ ἐν Ἐμέσῃ
Οἱ Ἅγιοι Φαύστα, Εὐϊλάσιος καὶ Μάξιμος οἱ Μάρτυρες
Οἱ Ὅσιοι Βαρσανούφιος καὶ Ἰωάννης ὁ ἐπικαλούμενος Προφήτης
Ὁ Ἅγιος Ἄμανδος φωτιστὴς τῆς Βελγικῆς
                             

   

Επιμέλεια- Διανομή: Καθεδρικός Ι.Ν. Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού
Design : ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ
Εάν δεν επιθυμείτε να λαμβάνετε το Ενημερωτικό, παρακαλούμε πατήστε εδώ
Εάν λαμβάνετε το Ενημερωτικό περισσότερες από μία φορά, παρακαλούμε πατήστε εδώ