Gnorizo
01a
bottom
01a

bottom

01a

bottom

BioiAgionBioiAgion2

Faneromeni

Γρηγοριος Ε΄Η κατάσταση άρχιζε να γίνεται επικίνδυνη και όλοι υποψιάζονταν ότι ο πρώτος στόχος για να κάμψουν το ηθικό των εξεγερμένων Ελλήνων ήταν ο Πατριάρχης. Στις 22 Φεβρουαρίου 1821 ο Αλέξανδρος Υψηλάντης διαβαίνει τον Προύθο. Η Επανάστασις στις Παραδουνάβιες ηγεμονίες  είναι γεγονός. Στο Δραγατσάνι, το δραματικό τέλος της. Στην Πελοπόννησο ήδη η Καλαμάτα είχε ελευθερωθεί, στις 23 Μαρτίου 1821. Το διάγγελμα του Μαυρομιχάλη από την Καλαμάτα προς τα αυλάς του ελεύθερου κόσμου είχε σταλεί. Στα Καλάβρυτα ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ευλόγησε τ’ άρματα και ύψωσε το λάβαρο της Επαναστάσεως. Η μάχη στον Άγιο Θανάση Καρυταίνης στις 27 Μαρτίου 1821 με τον Κολοκοτρώνη και τους λοιπούς Ολυμπίους και Γορτυνίους Καπεταναίους μεταξύ των οποίων -επιτρέψτε μου και κάτι προσωπικό- και ο προπάππος μου Δήμος Πολύδωρας – Καπετάν Τσιράνης, όπου διέλυσαν τον οργανωμένο και καλώς οπλισμένο Τουρκικό στρατό του Φαναρίου Ολυμπίας, ήταν  γεγονός τετελεσμένον, η πρώτη εκ του συστάδην μάχη, πρώτη Νίκη των Ελλήνων.
 Η επανάσταση η εθνογόνα και όχι ένας απλός ξεσηκωμός ήταν πλέον πραγματικότητα και ιερή αλήθεια. Αλλά και η οργή της Πύλης και του Σουλτάνου εμφανής. Σφαγές Ελληνοχριστιανών στην Πόλη και στη Σμύρνη. Και  δυστυχώς  ο εκβιασμός τότε στον Πατριάρχη να «αφορίσει» την Επανάσταση. Ο ίδιος ο «αφορισμένος» Αλέξανδρος Υψηλάντης εννοεί την στάση του Πατριάρχη και μαρτυρεί την αθωότητά του γράφοντας στον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη στα τέλη Ιανουαρίου  1821: «Φιλογενέστατε  και ανδρείε καπετάν Θοδωράκη Κολοκοτρώνη! Ο μεν Πατριάρχης  βιαζόμενος παρά της Πόρτας σας στέλνει αφοριστικά και εξάρχους, παρακινώντας σας να ενωθείτε με την Πόρταν. Εσείς όμως να τα θεωρείτε ταύτα ως άκυρα, καθότι γίνονται με βίαν και δυναστείαν και άνευ της  θελήσεως του Πατριάρχη».
 Τότε προσωπικότητες όπως ο Παπαρρηγόπουλος, ο Υψηλάντης και άλλοι, που αντιλαμβάνονταν τον κίνδυνο που διατρέχει ο Πατριάρχης, τον παρότρυναν να φύγει στην Πελοπόννησο. Ο Πατριάρχης αρνιόταν και όταν του είπαν ότι είναι και πλοίο έτοιμο να τον μεταφέρει απάντησε κατηγορηματικά και υπερήφανα :
 «Παιδιά μου, το πλοίο θα χρησιμεύσει για να μεταφέρει σε ορθόδοξο ελεύθερο τόπο, μονάχα το νεκρό μου σώμα».
 Κι ακόμη, στην επιμονή του Παπαρρηγόπουλου, πάλι του λέει:
«Δεν είναι δυνατόν να γίνει αυτό που ζητάς , διότι ξέρω πολύ καλά ότι όταν φύγω εγώ από εδώ, ο Σουλτάνος θα κατασφάξει τους Χριστιανούς, γι’ αυτό είμαι διατεθειμένος να θυσιάσω τον εαυτό μου, για να μακρύνω όσο γίνεται τους σκοπούς του τυράννου και να δοθεί περισσότερο η ευκαιρία για την οργάνωση και δράση του Αγώνα. Την ζωή μου την έχω αποφασίσει, ας γίνει το θέλημα του Κυρίου, όπως έχει αποφασισθεί».
Και όταν πάλι από την Πρεσβεία της Χριστιανικής Ρωσίας τον επεσκέφθη σύμβουλος και του επεσήμανε ότι κινδυνεύει και ότι ο Αυτοκράτορας του διαθέτει όλα τα μέσα για να φύγει, του απάντησε :
«Ευγνωμονώ για τις φροντίδες που λαμβάνουν για μένα, προτιμώ όμως να μείνω εδώ, κοντά στους Έλληνες, κι ας γίνω θυσία για την πίστη και την Πατρίδα. Τους παρακαλώ μόνον να προστατεύσουν τη Θρησκεία, τους Χριστιανούς και την Ελλάδα».
Την ημέρα των Βαΐων που τον επεσκέφθησαν εκπρόσωποι διαφόρων Πρεσβειών και τον παρακινούσαν να φύγει, τους απαντούσε :
«Μη με παρακινείτε να φύγω, γιατί η φυγή μου θα είναι αρχή της σφαγής ολόκληρης της Χριστιανοσύνης, να φύγω εγώ και στους δρόμους να σπαράζουν τα ορφανά του Έθνους στα χέρια του Δημίου; Είμαι Πατριάρχης για να σώσω το λαό μου και όχι να τον ρίξω στα μαχαίρια του Τυράννου. Σήμερα είναι των Βαΐων, ας φάμε στο τραπέζι τα ψάρια του γιαλού, αύριο ίσως θα φάνε αυτά από εμάς. Εγώ πηγαίνω όπου με καλεί η μεγάλη ιστορία του Έθνους και ο ουράνιος Θεός».
Λόγια ενός μεγάλου πνευματικού ηγέτη, υψίστης σημασίας, που υποτάσσεται στο θέλημα του Θεού και βαδίζει εθελούσια στη θυσία για το λαό του. Τα παραθέτω ως απάντηση στους άθλιους συκοφάντες που βλασφημούν στη μνήμη του και στην εθνομαρτυρία του.
Τώρα πλέον οι ημέρες τελείωσαν και πλησιάζουν οι ώρες για τη θυσία του μεγάλου Εθνάρχη. Ο Πατριάρχης οδηγείτο εθελοντικά και αυτοπροαιρέτως στη θυσία. Ανέβαινε τον Γολγοθά του. Ήταν Μεγάλη Εβδομάδα του ΄21.
Πάσχα, 10 Απριλίου 1821. Αφού τέλεσε τη νύχτα τη Θεία Λειτουργία της Αναστάσεως μαζί με άλλους 8 αρχιερείς, ήλθε πλέον η ώρα του μαρτυρίου του.
Συνελήφθη. Κηρύσσεται έκπτωτος και φυλακίζεται. Σε λίγες ώρες τον έβγαλαν από τη φυλακή και με κλωτσιές, ύβρεις, χλευασμούς τον οδήγησαν πίσω στο Πατριαρχείο.
Στη μεσαία Πύλη από τις τρεις που έχει το Πατριαρχείο, έδεσαν τον βρόγχο της αγχόνης. Από τότε η Πύλη δεν άνοιξε. Μένει κλειστή. Για να θυμίζει.
Μία ώρα κράτησε η προετοιμασία και το ψυχικό μαρτύριο του Εθνομάρτυρα, ο οποίος παρακολουθούσε με βαθιά οδύνη, αλλά και θαυμαστή εγκαρτέρηση και μεγαλοψυχία.
Ήλθε η ώρα να πει ο μεγάλος αυτός Ηγέτης της Χριστιανοσύνης τα τελευταία του λόγια, και αφού γονάτισε, σήκωσε τα χέρια του ψηλά και είπε όσο μπορούσε πιο δυνατά :
«Κύριε Ιησού Χριστέ, δέξου το πνεύμα και σώσε τον περιούσιο λαό σου».
Αμέσως ο δήμιος τον άρπαξε, τον σήκωσε ως την αγχόνη και πέρασε στο λαιμό του τον βρόγχο, αφήνοντας το σώμα του να κρεμασθεί.
Στο λαιμό του μεγάλου Ηγέτη Εθνομάρτυρα πέρασε ο βρόγχος της αγχόνης, στο ευλογημένο μέτωπό του τοποθετήθηκε όμως το φωτοστέφανο της τιμής, της δόξας και της Χριστιανοσύνης και του Έθνους.
Τρεις μέρες έμεινε κρεμασμένο το λείψανο του σεπτού Ιεράρχη, δεχόμενο από τον όχλο εξευτελισμούς και ταπεινώσεις, ως την ώρα που το έδεσαν με πέτρες και το έριξαν στον Κεράτιο Κόλπο.
Τα νερά του Κεράτιου Κόλπου δεν θέλησαν να κρατήσουν αιώνια  στην αγκαλιά τους το σκήνωμα του Αγίου Εθνομάρτυρα Γρηγορίου Ε΄, και το Σάββατο της Διακαινησίμου το σκήνωμα του Εθνομάρτυρα ήτο στον αφρό της θάλασσας, όπου τα ευλαβικά χέρια του Κεφαλλονίτη Πλοιάρχου Νικολάου Σκλάβου το περιμάζεψαν και το μετέφεραν στην Οδησσό, όπου, στον ελληνικό Ναό της Αγίας Τριάδος, του έγινε μεγαλοπρεπής κηδεία.
Η Εκκλησία μας δικαίως τον κατέταξε μεταξύ των Αγίων και η μνήμη του εορτάζεται στις 10 Απριλίου.
Αυτού του Αγίου Εθνομάρτυρα τώρα, οι συνεργάτες μου και εγώ αποφασίσαμε να τοποθετήσουμε την προτομή εις τον ιερόν αυτόν χώρον της Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού.
Γιατί πιστεύουμε ότι πρέπει να τιμούμε τους ανθρώπους που θυσιάστηκαν «για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία».
Γιατί πιστεύουμε ότι, όταν ξεχνάμε τους ανθρώπους αυτούς, ξεχνάμε την ιστορία μας, κι αυτό είναι επικίνδυνο για την επιβίωσή μας ως λαός και ως έθνος.
Γιατί πιστεύουμε ότι, αν όλοι μας εμφορούμεθα από τα ιδεώδη αυτά, πάντοτε θα έχουμε επιτυχίες, νίκες και πρόοδο.
Τελειώνοντας, επιθυμώ να ευχαριστήσω τον Δήμαρχο Χολαργού και το Δ. Σ. για την ηθική τους συμπαράσταση.
Τον Πανοσιολογιώτατο πατέρα Συμεών Βενετσιάνο και το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο για την ηθική τους συμπαράσταση, την αγάπη τους και την προθυμία που από την πρώτη στιγμή αγκάλιασαν την προσπάθειά μας.
Να ευχαριστήσω και  όλα τα μέλη του Συλλόγου μας που με τον όβολό τους συνέβαλαν θετικά στην ολοκλήρωση του έργου.
Να ευχαριστήσω τέλος, τον Καθηγητή της Σχολής Καλών Τεχνών,  Γλύπτη κ. Γεώργιο Καλακαλά , για τη μεγάλη επιτυχία που έχει το έργο, αλλά και για την ψυχική του καλοσύνη και το γλυκό του χαμόγελο σ΄ όλο το διάστημα της συνεργασίας μας.
Σας ευχαριστώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου.-
Α.Γ.Π.
18.IV.10

(Ομιλία του Αντιδημάρχου Χολαργού κ. Αντωνίου Πολύδωρα, προέδρου του Εξωραϊστικού και Πολιτιστικού Συλλόγου Χολαργού «Ο ΥΜΗΤΤΟΣ», στα αποκαλυπτήρια της προτομής του Αγίου Γρηγορίου Ε΄, στο προαύλιο του Ιερού Ναού  Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού)

  • Newsletter Εγγραφή

    Πόσα μάτια έχει ο άνθρωπος;

footer

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ