Gnorizo
01a
bottom
01a

bottom

01a

bottom

BioiAgionBioiAgion2

Faneromeni

Ομιλία του Αντιδημάρχου Χολαργού κ. Αντωνίου Πολύδωρα, προέδρου του Εξωραϊστικού και Πολιτιστικού Συλλόγου Χολαργού «Ο ΥΜΗΤΤΟΣ», στα αποκαλυπτήρια της προτομής του Αγίου Γρηγορίου Ε΄, στο προαύλιο του Ιερού Ναού  Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού

Γρηγοριος Ε΄Κυρίες και κύριοι,
Σας καλωσορίζουμε, οι Συνεργάτες μου και εγώ, στην σημερινή σεμνή εκδήλωσή μας και σας ευχαριστούμε για την ανταπόκρισή σας.
Στη μαρμάρινη στήλη, που βρίσκεται ενώπιόν μας, είναι αποτυπωμένη η άγια μορφή ενός μεγάλου της πίστεως και της πατρίδος μας. Είναι ο Άγιος – Εθνομάρτυς Γρηγόριος ο Ε΄.
Για να γράψει και να μιλήσει κανείς με πληρότητα για την προσωπικότητα και το έργο του μεγάλου αυτού Χριστιανού και Έλληνα, θ’ απαιτούνταν πολύ χαρτί και άφθονο μελάνι. Η ταπεινότης μου δεν θα το επιχειρήσει. Απλά, θα προσπαθήσει πολύ περιληπτικά να σκιαγραφήσει την πορεία, το έργο και τη θυσία του.
Γέννημα και θρέμμα της ιστορικής και δοξασμένης Δημητσάνας και γόνος της τιμημένης οικογένειας των Αγγελοπουλαίων. Ο ίδιος ο Πατριάρχης ελέγετο Γεώργιος Αγγελόπουλος. Η Σχολή Φιλοσόφου στην πατρίδα του, όπου από πολύ μικρός έμαθε γράμματα και φοίτησε, ενίσχυσε την αγάπη του για τα κλασσικά  γράμματα, την Εκκλησία και τον μοναχισμό.
Η χρηστομάθεια, η φιλομάθεια και ανατροφή του, σε παραδοσιακό ησυχαστικό και οικογενειακό κλίμα τον έφεραν σύντομα πολύ κοντά στον μοναχισμό. Η κουρά του ως Μοναχού έγινε στο ιστορικό από τον βίο του Αγίου Διονυσίου της Ζακύνθου νησί των  Στροφάδων και πήρε το όνομα Γρηγόριος. Με τη βοήθεια του θείου του στη Σμύρνη, σπουδάζει στο εκεί Γυμνάσιο και συνεχίζει αδιάκοπα τις σπουδές του, στην Σχολή Φιλοσόφου ξανά, στην Δημητσάνα, στην Αθήνα, στη Σμύρνη, στην Πατμιάδα Σχολή, με αμείωτο έρωτα μάθησης για τη Θεολογί και τη Φιλοσοφία, αποκτώντας έτσι μόρφωση υψηλού επιπέδου.
Επιστρέφει στη Σμύρνη και από τον Επίσκοπο Προκόπιο χειροτονείται Διάκονος. Σύντομα γίνεται Πρεσβύτερος και Πρωτοσύγκελλος. Το 1785 ο Προκόπιος εκλέγεται Οικουμενικός Πατριάρχης και ο Γρηγόριος χειροτονείται Επίσκοπος Σμύρνης. Ως Επίσκοπος πλέον, αναπτύσσει πλούσια κοινωνική και ποιμαντική δράση, που τον κάνει γνωστό σε όλο το υπόδουλο έθνος.
Έπειτα από τη χηρεία του Οικουμενικού θρόνου τον Μάιο του 1797 εκλέγεται Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ως Γρηγόριος Ε΄.
Οι πολιτικές ανωμαλίες, οι δυσχέρειες και οι περιπέτειες που συμβαίνουν τότε, καθιστούν ασταθή την περίοδο της Πατριαρχίας του και καταλήγουν στον εκθρονισμό του και την εξορία του το 1798 οπότε και καταφεύγει στο Άγιον Όρος στη μονή Ιβήρων, όπου παραμένει για 7 χρόνια, με μοναδική του φροντίδα και επιμέλεια, την μελέτη και την άσκηση.
Το 1806 στις 23 Σεπτεμβρίου καλείται από τους Αρχιερείς ν’ αναλάβει για δεύτερη φορά το θρόνο του Πατριαρχείου. Τα προβλήματα όμως δεν σταμάτησαν να υπάρχουν, ούτε εμειώθη η τουρκική προκλητικότητα, με αποτέλεσμα την πτώση και τη νέα εξορία του στην Πριγκηπόνησο. Το 1810 μεταβαίνει πάλι και παραμένει στο Άγιο Όρος για 9 ακόμη χρόνια. Η μεγάλη του μόρφωση, ο ασκητικός του βίος, η ταπεινοφροσύνη του και η πανθομολογούμενη αναγνώρισή του από όλο το υπόδουλο Γένος, είχαν σαν αποτέλεσμα να εκλεγεί για τρίτη φορά στις 15 Δεκεμβρίου 1818 Πατριάρχης. Στην Πόλη επιστρέφει τον Ιανουάριο του 1819.
Η τρίτη Πατριαρχία του συνδέεται με τις κρισιμότατες στιγμές του Γένους, δεδομένου ότι ο αγώνας για την απελευθέρωση είχε αρχίσει εντατικά. Η ίδρυση και δράση εκείνα τα χρόνια της Φιλικής Εταιρείας ήταν αξιόλογη.
Καπεταναίοι, Δάσκαλοι του Γένους, Διαφωτιστές, η Εκκλησία από τον Καλόγερο με το Οκτωήχι, μέχρι τον Μπουρλοτιέρη των ψυχών Παπαφλέσσα, είχαν μυηθεί και εργάζονταν μυστικά μεν, εντατικά δε για την έναρξη της μεγάλης και ευλογημένης ώρας της απελευθέρωσης.
Όλα αυτά δεν εμπόδισαν τη μεγάλη αυτή προσωπικότητα της πίστεώς μας και του Γένους, ν’ αναπτύξει μια μεγάλη και αξιόλογη δραστηριότητα στο σύντομο σχετικά χρονικό διάστημα της Πατριαρχίας του, των 6 χρόνων.
Μνημειώδης είναι η επιστολή του της 26ης Δεκεμβρίου 1820 προς τον μεγάλο αγωνιστή της πίστεώς μας και του λαού μας, τον οργανωτή της επανάστασης στη Ρούμελη, τον Επίσκοπο Σαλώνων Ησαϊα, που, σημειωθήτω, έπεσε και εκείνος μαχόμενος στη γέφυρα της Αλαμάνας μαζί με τον Αθανάσιο Διάκο.
«Οι καιροί είναι δύσκολοι αδελφέ, τα πάντα πρέπει να γίνονται μετά της δεούσης προσοχής και της μεγίστης ιερομυθείας. Εχεμυθείας, αδελφέ, μεγίστη χρεία και προφύλαξις περί παν διάβημα, οι γαρ χρόνοι πονηροί εισί και εν ταις φιλοπατριώταις έστι και μοχθηρών ζύμη, αφ’ ης ως από ψωραλέου προβάτου φιλάτεσθε. Κακόν γαρ πολλοί μηχανώνται δια το της φιλοπλουτίας έγκλημα».
Και συνεχίζει :
«Άσπασον ουν ταις εμαίς ευχαίς τους ανδρείους αδελφούς, προτρέπων εις κρυψίνοιαν διά τόν φόβον των Ιουδαίων. Ανδρωθήτωσαν ώσπερ λέοντες και η ευλογία του Κυρίου  κρατύνει αυτούς, εγγύς δ’ έστι του Σωτήρος το Πάσχα. αι ευχαί της εμής μετριότητος  επί της κεφαλής σου, αδελφέ μου Ισαϊα. Γεώργοι ακαμάτως και όλβια γεώργια δώσοι σοι ο Πανύψιστος».
 Ο Άγιος Γρηγόριος συνιστούσε και συντόνιζε τον αγώνα για την Ελευθερία και τον ενίσχυε με κάθε μέσο. Ήταν αποφασισμένος να θυσιασθεί για την πατρίδα. «Χρεωστούμεν» έλεγε, «να ποιμένωμεν καλώς τα ποίμνιά μας και χρείας τυχούσης να κάμωμεν, όπως έκαμεν ο Ιησούς δι’ ημάς δια να μας σώση».  Λόγοι προφητικοί,δεσμευτικοί, μαρτυρικοί.
 Η δραστηριότης της Φιλικής Εταιρείας, η θυσία του Ρήγα το 1798 καθώς και η δράση  όλων των μυημένων, με προεξέχουσα την πνευματική και εκκλησιαστική δραστηριότα του Πατριάρχη, έβαζαν σε υποψίες τον Σουλτάνο, που συν τω χρόνω  θεωρούσε τον Πατριάρχη οργανωτή και υπεύθυνο εμψυχωτή της μεγάλης προπαρασκευής, ο οποίος όμως φρόντιζε πάντοτε  να προστατεύει τους άλλους, ποτέ όμως τον εαυτό του.

 

  • Newsletter Εγγραφή

    Πόσα μάτια έχει ο άνθρωπος;

footer

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ