SxoliGoneon

AfieromaHristougenna

01a
bottom
01a

bottom

01a

bottom

BioiAgionBioiAgion2

Faneromeni

simperif2Ας αναφερθούμε όμως και στο θέμα της οικογένειας γιατί τόσα πολλά ξεκινούν από εκεί. Ο νέος άνθρωπος μερικές φορές από πολύ νωρίς εκτίθεται στη βία, είτε την υφίσταται. Οπότε έχουμε το φαινόμενο του κύκλου της βίας, δηλ. το παιδί που έχει δεχθεί βία μπορεί να την αναπαράγει. Βέβαια θα την αναπαράγει  όταν το παιδί δέχεται συστηματική βία, είτε σωματική  άμεση, είτε λεκτική. Είτε μπορεί το παιδί να γίνει μάρτυρας βίας ανάμεσα στους γονείς, οπότε μπορεί τα πρότυπα να είναι άσχημα, και τότε το παιδί μαθαίνει, εθίζεται και  βλέπει τη βία ως μέσο επίλυσης των διαφορών.
Σε αυτό συμβάλει πολύ και ο βαθμός της λεκτικής άμεσης επικοινωνίας που υπάρχει μεταξύ γονέων και παιδιών. Όσο περισσότερη ψυχική επαφή υπάρχει, τόσο μειώνεται ο κίνδυνος της βίας για το παιδί. Γιατί γίνεται αυτό; Γιατί το παιδί μαθαίνει να εκφράζει τα συναισθήματά του με λόγια και όχι με πράξεις. Αυτό είναι μια πολύ σπουδαία μάθηση. Ένας στοχαστής είχε πει κάποτε ότι όταν ο άνθρωπος είπε για πρώτη φορά «σε μισώ», ο πολιτισμός έκανε ένα μεγάλο βήμα. Και εννοεί ότι όταν ο άνθρωπος αντί να χτυπήσει τον άλλον του είπε με λόγια ότι τον μισεί και δεν τον χτύπησε, αυτό ήταν πρόοδος. Αυτό είναι πολύ σημαντικό βήμα, το να μάθουμε στα παιδιά μας να εκφράζονται με λόγια, ώστε να μη χρειάζονται τη βία για να εκφράσουν αυτό που νοιώθουν. Και στη συνέχεια να τους διδάξουμε ότι ο διάλογος είναι αυτό που θα λύσει διαφορές, που θα μας βοηθήσει να έρθουμε πιο κοντά στον άλλον, να μπούμε  στην θέση του, να ζητήσουμε συγνώμη, οπότε η βία είναι περιττή. Αυτό είναι ένα σχολείο, κάτι που πρέπει να το πάρουν μέσα στην οικογένεια. Δεν θα το πάρουν αλλού, ας μην ξεγελιόμαστε. Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους τελικά η ψυχική επαφή μειώνει τη βία που θα δείξει ένα παιδί.
Πρώτα απ’ όλα το να έρθει ο γονέας κοντά στο παιδί του και να επικοινωνήσουν  και να ανοιχτούν οι ψυχές, η μία με την άλλη, είναι μια διαδικασία αγάπης. Είναι μια κίνηση προς τον άλλον, με σκοπό να τον καταλάβω, να μπω στη θέση του, να του προσφέρω το χρόνο μου και τον εαυτό μου. Σαν κίνηση αγάπης μαθαίνει το παιδί μου να αγαπά οπότε μειώνεται η βία.
Δεύτερον, γιατί δίνει τη δυνατότητα στο παιδί να εκφράζει τα συναισθήματά του με λόγια, και όχι με πράξεις βίαιες. 
Και τρίτον γιατί η ψυχική  επαφή είναι μια διαδικασία που  διευρύνει τους ορίζοντες των παιδιών, δηλ. μαθαίνουν πώς σκέφτονται οι άλλοι, γνωρίζουν άλλες προσωπικότητες, ανέχονται τη διαφορετικότητα, τα αδέρφια τους  που είναι διαφορετικά κ.τ.λ. Εμπλουτίζεται ο ψυχικός  κόσμος του ανθρώπου, παύει να είναι στενός. Η ψυχική επαφή ανοίγει το παιδί στον κόσμο ευρύτερα. Ο γονέας που επικοινωνεί ουσιαστικά  με το παιδί του και έχει ψυχική επαφή μαζί του, το ανοίγει στη κοινωνία με έναν υγιή τρόπο. Και έτσι βάζει τις βάσεις ώστε η βία να μην έχει θέση μέσα στη ζωή του  παιδιού, να μην έχει νόημα. Όχι να μην την κάνει γιατί απαγορεύεται, αλλά επειδή δεν έχει κανένα νόημα και δεν το τραβά πια η βία. Επειδή διψά σε κάποιον να μιλήσει ο έφηβος και να τον καταλάβει, αν δεν είναι ο γονέας αυτός, θα απευθυνθεί σε άλλους δρόμους, θα χτυπήσει άλλες πόρτες και ίσως να είναι οι λάθος πόρτες, ή οι λάθος παρέες, και να οδηγηθεί σε καταστάσεις βίας.
συμπεριφοραΕπειδή πολλοί γονείς μας ρωτούν εμάς τους κληρικούς τι να κάνουν, εκτός από την ψυχική επαφή που ήδη είπαμε, θα μπορούσαμε να πούμε και τα εξής: Κατ’ αρχήν, όχι πανικός, διότι ο πανικός είναι  κακός σύμβουλος, και τελικά πάμε να επικοινωνήσουμε με το παιδί μας υπό το κράτος άγχους και πανικού, τότε ουσιαστικά δεν έχουμε ψυχική επαφή, αλλά στην πραγματικότητα πάμε να κάνουμε μια ανάκριση. Δηλαδή, θέλουμε να μιλήσουμε με το παιδί μας για να μάθουμε τι συμβαίνει. Το παιδί μας δεν θέλει τέτοια ψυχική επαφή, που αντιλαμβάνεται ότι την κάνουμε  για να μάθουμε τι συμβαίνει, για να είμαστε ήσυχοι. Θέλει μια ψυχική επαφή χωρίς προϋποθέσεις, χαλαρά, χωρίς κανένα άγχος. Ο γονέας βρίσκεται ήδη σε μια πλεονεκτική θέση απέναντι στο παιδί εν συγκρίσει με τους άλλους παράγοντες της κοινωνίας. Ουσιαστικά η σχέση του έχει μια δύναμη από μόνη της. Δεν χρειάζεται να πανικοβάλλεται ο γονέας εν όψει της κοινωνίας που υπάρχει γύρω του. Αρκεί να αξιοποιήσει το κεφάλαιο  της σχέσης που διαθέτει και μετά τα πράγματα θα κυλήσουν φυσικά. Όσο μπορούμε οφείλουμε να μειώσουμε τις καταστάσεις βίας μέσα στην οικογένεια, και αυτό σημαίνει προσωπική εξέλιξη δική μας. Δηλαδή το να μάθουμε να λύνουμε  τις διαφορές μας με ωραίο τρόπο, να γίνουμε καλύτεροι σύζυγοι και καλύτεροι γονείς.
Επίσης, προσευχή  πολλή για τα παιδιά μας, αλλά και για τα  άλλα παιδιά για τα  οποία δεν θα προσευχηθεί κανείς. Για τα παιδιά του περιθωρίου, για τα παιδιά που οι γονείς τους λείπουν όλη τη μέρα από το σπίτι, ή γιατί ενδεχομένως να τα έχει εγκαταλείψει ένας από αυτούς, ή ζουν με τον παππού και τη γιαγιά, ή για τα παιδιά τα οποία ασκείται βία. Δεν πρέπει να μας απασχολεί  μόνο η οικογένειά μας. Υπάρχουν παιδιά σε όλη την ανθρωπότητα που δέχονται απίστευτη βία, είναι εργάτες, δούλοι για μισό πιάτο φαγητό, υπάρχουν παιδιά που τα εκμεταλλεύονται σεξουαλικά σε διάφορα μέρη του κόσμου, υπάρχουν παιδιά τα οποία τα πουλάνε οι γονείς τους. Ποιος θα προσευχηθεί για αυτά τα παιδιά; Ποιος θα ενδιαφερθεί για αυτά τα παιδιά; Ας αγκαλιάσουμε λοιπόν  το κεφάλαιο παιδί ευρύτερα. Και να θυμηθούμε το σύνθημα των οικολόγων: σκέψου παγκόσμια, δράσε τοπικά! Αυτό καλούμαστε να κάνουμε και εμείς. Να αισθανθούμε πολίτες  του κόσμου, να νοιαζόμαστε για τα παιδιά όλης της ανθρωπότητας  και να ενεργούμε τοπικά, στα δικά μας παιδιά, εκεί μπορούμε, σε αυτά τα παιδιά που μας χάρισε και εμπιστεύθηκε ο Θεός. Αλλά θα είμαστε καλύτεροι γονείς αν δρούμε με μια συλλογική έγνοια και φροντίδα.

  • Newsletter Εγγραφή

    Πόσα μάτια έχει ο άνθρωπος;

footer

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ