SxoliGoneon

AfieromaHristougenna

01a
bottom
01a

bottom

01a

bottom

BioiAgionBioiAgion2

Faneromeni

συμπεριφοραΤον τελευταίο καιρό ακούμε όλο και περισσότερα περιστατικά βίας από παιδιά και εφήβους, πράγμα που προκαλεί σε όλους μας πόνο και ανησυχία. Και βέβαια ίσως δεν έχουμε σφαιρική ενημέρωση για το τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, παρά μόνο αν κάποιο δικό μας παιδί  είχε μια άμεση τέτοια εμπειρία. Κατά καιρούς έχουμε  παρατηρήσει ότι γράφονται στις εφημερίδες διάφορα ρεπορτάζ, ακόμα και στατιστικές. Επίσης  κατά πόσο είμαστε με τα παιδιά μας σε ουσιαστική επικοινωνία και ψυχική επαφή, έτσι ώστε να μείνει ανοιχτός ο δρόμος των πληροφοριών που θα έλθουν μέσω των παιδιών μας,  για το τι τους συμβαίνει στο σχολείο ή και γενικότερα έξω από το σπίτι; Υπάρχουν πολλές οικογένειες  όπου τα παιδιά  δεν μιλούν στους γονείς,  αλλά και  γονείς που  δεν νοιάζονται να ρωτήσουν τα παιδιά τους, και έτσι δεν έχουν πρόσβαση τα παιδιά ώστε να ανακουφίζονται από το στρες όσων βλέπουν και συναντούν.
Το θέμα είναι δύσκολο, γιατί φαίνεται με μια πρώτη ματιά οξύμωρο, να υπάρχει βία σε αυτήν την ηλικία. Έχουμε συνηθίσει την παιδική ηλικία να την θεωρούμε ηλικία της αθωότητας και ηλικία της καθαρότητας, για την οποία μάλιστα γίνεται συχνός λόγος στα βιβλία της Εκκλησίας μας, ότι δηλ. έχουμε να διδαχθούμε από τα παιδιά. Τα παιδιά διαθέτουν αυτό το κεφάλαιο της καθαρότητας και της αγνότητας το οποίο όμως (να η διαφορά του παιδιού από τον Άγιο!) δεν είναι κάτι κατακτημένο με αγώνα και γι’ αυτό δεν  είναι κάτι το ασφαλές και σίγουρο. Το βλέπουμε στην καθημερινότητα: τα παιδιά και θυμώνουν, και ζηλεύουν, και γίνονται άπληστα μερικές φορές, υπόκεινται δηλαδή σε όλα τα πάθη που έχει ο άνθρωπος, που απλά παίρνουν την μορφή της παιδικής ηλικίας. Ουσιαστικά θα λέγαμε πως υπάρχουν και τα δύο μέσα στην ψυχή του παιδιού, και ανάλογα με τις συνθήκες με τις οποίες θα μεγαλώσει -και μέσα και έξω από την οικογένεια- θα αναδειχθεί η πιο καλή  πλευρά ή η πιο άσχημη. Δεν θα πρέπει ποτέ να πούμε με ένα τρόπο οριστικό, και για κανένα παιδί  ότι είναι κακό. Αλλά μπορεί να είναι ένα παιδί θυμωμένο, ένα παιδί οργισμένο, αλλά που με την κατάλληλη αντιμετώπιση μπορεί να βγει η καλή του πλευρά.
συμπεριφοραΕπομένως θα λέγαμε ότι και τα δύο είναι αλήθεια, δηλαδή τα παιδιά μας είναι ένα πάρα πολύ σημαντικό κεφάλαιο και έχουμε να διδαχθούμε πολλά απ’ αυτά, ταυτόχρονα όμως είναι και ένα χωράφι που πρέπει να οργωθεί και να σπαρθεί και να καλλιεργηθεί, γιατί  όταν μείνει χέρσο ένα χωράφι βγαίνουν  και αγκάθια. Εδώ βρίσκεται η ευθύνη και η αποστολή των μεγαλύτερων. Βλέπει όμως κανείς διάφορες νοοτροπίες, του τύπου π.χ. ότι ένα παιδί μπορεί να εξελιχθεί πολύ καλά  ως προσωπικότητα αν το βάλεις στον «αυτόματο πιλότο» και πάει…  Αν του εξασφαλίσεις δηλαδή  διατροφή, υγεία, ένδυση, παιχνίδια και όλα τα σχετικά, και στη συνέχεια δεν χρειάζεται να του μιλάς, θα εξελιχθεί ομαλότατα. Πρόκειται για την μερίδα των γονέων οι οποίοι δεν καλλιεργούν την ψυχική επαφή με τα παιδιά τους  αλλά τους εξασφαλίζουν, ίσως και με το παραπάνω πολλές φορές, τα βιοτικά.
Από την άλλη αν ρίξει κανείς μια ματιά στο τηλεοπτικό πρόγραμμα, αν αυτό θα μπορούσε να είναι ένας καθρέφτης της νοοτροπίας της κοινωνίας μας, θα έβλεπε πως η κοινωνία δια μέσου της τηλεόρασης κάνει ό,τι μπορεί  για να καταστρέψει αυτό το καλό κεφάλαιο του παιδιού, και να μεγαλώσει και να γιγαντώσει όλα τα σπέρματα των κακών και των παθών που υπάρχουν. Δηλ. θα μεταδώσει στο παιδί σκηνές βίας μέσω των ταινιών, θα του μεταδώσει τη νοοτροπία της απληστίας και του καταναλωτισμού μέσω των διαφημίσεων, και επίσης θα του δημιουργήσει πρότυπα μέσω των «ριάλιτις», ότι τελικά οι άνθρωποι για τους οποίους αξίζει  να γίνεται λόγος είναι πλούσιοι ή υποψήφιοι πλούσιοι, επενδύοντας στο σώμα, στη φωνή ή σε οτιδήποτε άλλο. Το παιδί το οποίο δεν ζει μέσα στη χλιδή, την οποία βλέπει στη τηλεόραση, του καλλιεργείται η επιθυμία να  την αποκτήσει, και από εκεί και πέρα μπαίνουν οι βάσεις για μια αντικοινωνική συμπεριφορά, είτε κλοπής, είτε οτιδήποτε θα του έδινε την δυνατότητα να αποκτήσει κάτι που δεν έχει.
Επίσης μπαίνουν οι βάσεις, με τις εκπομπές αυτές, για ένα  μελλοντικό ρατσισμό, μια περιθωριοποίηση αυτών που δεν είναι ωραίοι, που δεν είναι αδύνατοι, που δεν είναι πάνω στα πρότυπα που η τηλεόραση προβάλλει. Αυτό το τηλεοπτικό τοπίο ασκεί έμμεσα  μια βία στον έφηβο που δεν βρίσκεται μέσα στα πρότυπα αυτά. Ας  μην ξεχνάμε ότι  βία δεν έχουμε  μόνο σωματική, αλλά και λεκτική: την περιφρόνηση, την ειρωνεία, την περιθωριοποίηση.
Αν ο γονέας αυτά δεν τα συνειδητοποιήσει και δεν καλλιεργεί ψυχική επαφή με το παιδί του και ταυτόχρονα αφήσει και την τηλεόραση ουσιαστικά να έχει το έργο της αγωγής, πλέον αντιλαμβανόμαστε ότι πάλι καλά, μάλλον έχουμε πολύ λίγη βία στους νέους μας! Βοηθάει και ο Θεός, βοηθάει και αυτό το καλό κεφάλαιο που έχει το παιδί μέσα του, ίσως και κάποια πρότυπα που τα παιδιά συναντούν και εμείς μπορεί να μην το παίρνουμε είδηση, αλλά μπορεί να παρατηρούν κάποιες καλές περιπτώσεις, π.χ. έναν δάσκαλο στο σχολείο.

  • Newsletter Εγγραφή

    Πόσα μάτια έχει ο άνθρωπος;

footer

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ