SxoliGoneon

MegaliTessarakosti

01a
bottom
01a

bottom

01a

bottom

BioiAgionBioiAgion2

Faneromeni

Γαμος

Ὀρθόδοξος Γάμος
Ἕνας δρόμος πού περπατιέται στή γῆ, ἀλλά καταλήγει στόν οὐρανό

Ὁ ὀρθόδοξος χριστιανικός γάμος, ὅταν εἶναι σωστός καί ἀληθινά ὀρθόδοξος, φέρνει τό ζευγάρι σ’ ἕνα δρόμο εὐτυχίας καί εὐλογίας, πού ἀρχίζει ἀπό τήν ἀγάπη καί
τήν ἑνότητα μεταξύ τους καί καταλήγει στήν ἀγάπη καί τήν ἑνότητα μέ ὅλους τούς ἀνθρώπους καί μέ τόν Ἅγιο καί Τριαδικό Θεό - τό Θεό τῆς ἀγάπης - δηλ. σ’ ἕναν προορισμό πολύ πιό πέρα ἀπό τήν προσωρινή γήινη εὐτυχία: στήν αἰώνια εὐτυχία, πού ἡ ὀρθόδοξη παράδοσή μας τήν ὀνομάζει παράδεισο.
Ὁ δρόμος αὐτός φυσικά εἶναι κι ἕνας δρόμος θυσίας, ὅπου ὁ ἕνας θυσιάζεται ἀπό ἀγάπη γιά τόν ἄλλο (ὅπως ὁ Χριστός σταυρώθηκε ἀπό ἀγάπη γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους, γιά νά βοηθήσει καί νά σώσει ὅλους τούς ἀνθρώπους, ὅλων τῶν λαῶν καί τῶν ἐποχῶν) καί ἀκριβῶς μέσῳ αὐτῆς τῆς ἀγάπης ἔρχεται ἡ χαρά καί ἡ εὐτυχία στή ζωή τοῦ ζευγαριοῦ, ὅσο δύσκολες κι ἄν εἶναι οἱ συνθῆκες τῆς ζωῆς τους.


Στήν Ὀρθοδοξία, ὁ γάμος εἶναι μιά πραγματική καί τέλεια ἕνωση ἄντρα καί γυναίκας, πού πραγματοποιεῖται μέσῳ τῆς θείας χάριτος, δηλ. τῆς ἀγαθῆς ἐνέργειας
τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἁγιάζει τά πάντα καί ἑνώνει τούς δύο ἀνθρώπους σέ ἕναν ἄνθρωπο, χωρίς νά καταργεῖ τήν ἰδιαιτερότητα καί τήν προσωπικότητα τοῦ καθενός. Ἔτσι τό ζευγάρι γίνεται μιά ἐπίγεια εἰκόνα τῆς ἑνότητας τῶν τριῶν προσώπων τῆς Ἁγίας Τριάδας, πού, ἐνῶ εἶναι ἑνωμένα μέ τήν κοινή οὐσία καί τήν ἄπειρη ἀγάπη Τους, παραμένουν πάντα τρία πρόσωπα (ὁ Πατέρας, ὁ Υἱός καί τό Ἅγιο Πνεῦμα) καί διατηρεῖ τό καθένα τά ἰδιαίτερα χαρακτηριστικά Του.
Ὁ ὀρθόδοξος γάμος εἶναι ἕνας δρόμος πού περπατιέται στή γῆ, ἀλλά κατευθύνεται καί καταλήγει στόν οὐρανό. Ἔτσι εἶναι ἀδιάσπαστα δεμένος μέ τή χριστιανική
πνευματική ζωή, γιατί ἡ σύνδεση αὐτή ὠφελεῖ τόν πραγματικό σκοπό του, πού εἶναι ἡ κατάκτηση τοῦ οὐρανοῦ καί τοῦ θεϊκοῦ Φωτός.
Ὁ Ἰησοῦς Χριστός, στήν Καινή Διαθήκη, παρέδωσε στούς χριστιανούς κάποια μέσα βοήθειας, ὥστε νά μπορέσουμε νά πολεμήσουμε τά πάθη καί τά ἐλαττώματά μας, νά τά βγάλουμε ἀπ’ τήν καρδιά μας καί νά ἐγκαταστήσουμε ἐκεῖ τήν ταπεινή καί ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη. Τέτοια μέσα εἶναι ὅλα ὅσα περιλαμβάνει ἡ χριστιανική
πνευματική ζωή, ὅπως ἡ θεία κοινωνία, ἡ προσευχή, ἡ ἐξομολόγηση, ἡ νηστεία, ἡ συμμετοχή στίς ἐκκλησιαστικές τελετές, ἀλλά καί ἡ ἄσκηση τῶν ἀρετῶν: τῆς καλωσύνης, τῆς συγχωρητικότητας, τῆς αὐτοσυγκράτησης (ἐγκράτειας), τῆς ἀνεξικακίας, τῆς ἡρεμίας (πραότητας), τῆς βοήθειας πρός τόν πλησίον καί φυσικά τῆς ταπείνωσης καί τῆς ἀγάπης. Ὅλα αὐτά, ὅταν ἐφαρμόζονται σωστά κι ὄχι ὑποκριτικά ἤ ἐπιπόλαια, ὑπάρχουν γιά νά φέρουν στόν ἄνθρωπο τή θεία χάρη, νά τόν ἑνώσουν μέ τό διπλανό του καί μέ τό Θεό καί τελικά ὅλοι μαζί νά κινηθοῦμε πρός τήν ἀπερίγραπτη εὐτυχία, πού ξεκινάει ἐδῶ καί τώρα καί συνεχίζεται στήν αἰωνιότητα. Ἡ ζωή τοῦ ζευγαριοῦ εἶναι ἕνας ὄμορφος ἀγωνιστικός στίβος, ὅπου οἱ δύο σύζυγοι συνεργάζονται σ’ αὐτόν τόν ἀγώνα γιά τήν κατάκτηση τῆς ἀγάπης καί τῆς αἰώνιας χαρᾶς πού φέρνει στίς καρδιές.
Ὁ σκοπός αὐτός τοῦ γάμου φαίνεται πολύ ὄμορφα στήν ὀρθόδοξη τελετή τοῦ γάμου, ὅπου σέ μία ἀπό τίς σπουδαιότατες «εὐχές» (προσευχές) πού ἀπευθύνει ὁ ἱερέας στό Θεό γιά τό ζευγάρι, καταλήγει: «καί, εὐαρεστήσαντες ἐνώπιόν σου, λάμψωσιν ὡς φωστῆρες ἐν οὐρανῷ, ἐν σοὶ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν» (= «καί ἀφοῦ Σέ εὐχαριστήσουν μέ τή ζωή τους, νά λάμψουν σάν ἄστρα τοῦ οὐρανοῦ μπροστά σέ Σένα, τόν Κύριό μας»).

Γράφει σχετικά ἕνας ὀρθόδοξος Ἐπίσκοπος, ὁ Μητροπολίτης Σισανίου Παῦλος:
Μελετῆστε μέ προσοχή τήν ἀκολουθία τοῦ Μυστηρίου [ἐνν. τοῦ γάμου]. Ὑπάρχει καί μεταφρασμένη. Ἐκεῖ μέσα λοιπόν ὑπάρχουν ὅλα τά στοιχεῖα καί ὅλες οἱ προϋποθέσεις πού ἄν τίς ζήσεις φθάνεις στήν πληρότητα τῆς σχέσης σου. Ἡ Ἐκκλησία ἀπό τήν ἀρχή μᾶς δείχνει τόν δρόμο: «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρός…». Κι ἐκείνη τή στιγμή μέ τό Εὐαγγέλιο κάνει ὁ ἱερέας τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ. Τί σημαίνει αὐτό; Τρία πράγματα βασικά.
Ξέρετε, παιδιά μου, γιά ποῦ ξεκινᾶτε; Δέν ξεκινᾶτε γιά τό ἄγνωστο μέ βάρκα τήν ἐλπίδα. Ξεκινᾶτε γιά τή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Αὐτή εἶναι ἡ πορεία τοῦ γάμου.
Ποιός θά εἶναι ὁ ὁδηγός σας σ’ αὐτήν τήν πορεία; Τό Ἅγιο Εὐαγγέλιο. Ποιά εἶναι ἡ πορεία σας; Ἡ Σταυρική! [δηλ. ἡ αὐτοθυσία καί τοῦ ἄντρα καί τῆς γυναίκας γιά χάρη τοῦ ἄλλου]. Νά πεθάνετε, πρέπει νά πεθάνει ὁ ἐγωισμός σας. Ξεκινήσατε καθένας ἀπό τό σπίτι του καί ἤρθατε ἐδῶ καί τώρα φεύγετε ἀπό ἐδῶ μαζί σέ ἕνα καινούργιο σπίτι. Πολύ ὡραῖα. Τί σημαίνουν ὅλα αὐτά; Ὁ κάθε ἕνας πρέπει νά φύγει ἀπό τόν ἑαυτό του πιά. Ἀπό αὐτό πού ἦταν μέχρι τώρα. Κι ἐδῶ ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ σᾶς ἕνωσε.»
Βλέπετε κάποια στιγμή ἑνώνουμε τά χέρια καί τούς λέω: «Ἔχετε δεῖ δύο κλειδιά περασμένα σέ κρίκο; Ὅπου καί νά ᾿ναι, θά εἶναι μαζί. Στήν τσέπη μας εὑρίσκονται ἤ μᾶς πέσαν στόν δρόμο ἤ τά πετάξαμε στή θάλασσα, θά εἶναι πάντα μαζί γιατί τά ἑνώνει ἕνας κρίκος. Ἄν ὅμως βγοῦν ἀπό τόν κρίκο, εἶναι ζήτημα τύχης ἄν θά μείνουν καί τά δύο κοντά καί μαζί. Ποιός εἶναι ὁ κρίκος; Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ. Βάλτε τά χέρια σας, βάλτε τίς καρδιές σας καί οἱ δυό σας στό χέρι τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός δέν μᾶς παίρνει μέ τό ζόρι, ἁπλώνει τό δικό Του χέρι καί ἐάν ἐσεῖς μέ τή θέληση βάλετε τά δικά σας χέρια, ὁ Θεός θά σᾶς ἑνώσει σέ μιά ἑνότητα τέλεια καί ἁγία καί ἔτσι νά πορευτεῖτε».
Γι’ αὐτό, ἀκόμη κι ἄν ἕνα ζευγάρι δέ μπορέσει ν’ ἀποκτήσει παιδιά, ὁ γάμος δέν εἶναι καταδικασμένος σέ ἀποτυχία. Ἀκόμη κι ἄν ἕνα ζευγάρι κάνει λάθη στίς ἐπιλογές ἤ στή συμπεριφορά του, ὑπάρχει πάντα ἡ συγχώρηση. Ἀκόμη κι ἄν ἕνα ζευγάρι ὑποφέρει ἀπό τήν κακία τῶν ἀνθρώπων ἤ τήν ἀδικία τῆς κοινωνίας ἤ τήν ἀρρώστια ἤ τό θάνατο ἀγαπημένων προσώπων, ὁ Ἰησοῦς Χριστός, πού τούς ἑνώνει μέ τή χάρη Του, φέρνει πάντα τή χαρά. Ἀρκεῖ νά Τοῦ ἐπιτρέπουν νά τούς ἑνώνει, ζώντας μιά ζωή μέ πνευματικότητα. Ἄν, ὅ,τι ἐπάγγελμα κι ἄν ἀσκοῦν, ὅποια ἐνδιαφέροντα κι ἄν ἔχουν, βρίσκουν πάντα χρόνο καί γιά τό Χριστό. Καί τό Χριστό Τόν πλησιάζουμε καί στό σπίτι μας, μέ τήν προσευχή μας καί μέ κάθε καλό μας ἔργο, καί στήν ἐκκλησία, πού εἶναι ἡ συνάντησή μας μέ τούς συνανθρώπους μας, πέρα ἀπό τά οἰκογενειακά μας ὅρια – ἡ συνάντηση πού κάνει τό γάμο μας ν’ ἀνοίγεται σέ μιά παγκόσμια προοπτική ἀγάπης,
πού ὀνομάζεται Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
Ὑπάρχουν πολλά ζευγάρια ἁγίων: οἱ ἅγιοι Ἰωακείμ καί Ἄννα (γονεῖς τῆς Παναγίας), Ζαχαρίας καί Ἐλισάβετ ( γονεῖς τοῦ ἁγ. Ἰωάννη τοῦ Προδρόμου), Ἀκύλας καί
Πρίσκιλλα, Ἀδριανός καί Ναταλία, Τιμόθεος καί Μαύρα, Γαλακτίων καί Ἐπιστήμη, Γερόντιος καί Πολυχρονία ( γονεῖς τοῦ ἁγ. Γεωργίου), Βασίλειος καί Ἐμμέλεια ( γονεῖς τοῦ ἁγ. Βασιλείου τοῦ Μεγάλου καί ἄλλων πέντε ἁγίων), Ξενοφῶν καί Μαρία ( γονεῖς τῶν ἁγίων Ἀρκάδιου καί Ἰωάννη), Θεοπίστη καί Εὐστάθιος (πού καί τά παιδιά τους εἶναι ἅγιοι, οἱ ἅγιοι Ἀγάπιος καί Θεόπιστος), Ζαβουλών καί Σωσάννα ( γονεῖς τῆς ἁγίας Νίνας, τῆς Ἰσαποστόλου, πού ἔφερε τό χριστιανισμό στό λαό τῶν Γεωργιανῶν) κ.π.ἄ.
Βλέπετε, ὑπάρχουν ζευγάρια ἁγίων πού καί τά παιδιά τούς εἶναι ἅγιοι. Σκεφθεῖτε μέ πόση ἀγάπη, πίστη καί πραότητα τά μεγάλωσαν, ὥστε αὐτά τά παιδιά μεγαλώνοντας ἔγιναν ἅγιοι!
Μά καί ἀμέτρητοι ἅγιοι μεγάλωσαν ἀπό τούς γονεῖς τους μέ πίστη καί ἀγάπη, ὥστε, ἀκόμη κι ἄν οἱ γονεῖς τους δέν εἶναι ἅγιοι, ἀνάθρεψαν ἁγίους!
Τά δικά σου παιδιά, ἄραγε, θέλεις νά γίνουν ἅγιοι; Ἅγιοι δέν σημαίνει ὁπωσδήποτε καλόγεροι καί παπάδες: ἔχουμε ἁγίους ἀπ’ ὅλα τά ἐπαγγέλματα, καί γιατρούς καί καθηγητές πανεπιστημίου, κι αὐτό συνεχίζεται ἀκόμη καί σήμερα.
Σάν ὑστερόγραφο: Ὁ μεγάλος σύγχρονος Ἅγιος Πορφύριος (†1991) λέει: «Ὅταν οἱ γονεῖς εἶναι ἅγιοι καί τό μεταδώσουν αὐτό στό παιδί καί τοῦ δώσουν ἀγωγή ἐν Κυρίῳ, τότε τό παιδί, ὅ,τι ἐπιδράσεις κακές κι ἄν ἔχει ἀπ’ τό περιβάλλον του, δέν ἐπηρεάζεται, διότι ἔξω ἀπ’ τήν πόρτα του θά βρίσκεται ἡ Σοφία, ὁ Χριστός. Δέν θά κοπιάσει γιά νά τήν ἀποκτήσει. Φαίνεται πολύ δύσκολο νά γίνεις καλός, ἀλλά στήν πραγματικότητα εἶναι πολύ εὔκολο, ὅταν ἀπό μικρός ξεκινήσεις μέ καλά βιώματα. Μεγαλώνοντας δέν χρειάζεται κόπος, τό ἔχεις μέσα σου τό καλό, τό ζεῖς. Δέν κοπιάζεις, τό ἔχεις ζήσει, εἶναι περιουσία σου, πού τή διατηρεῖς, ἄν προσέξεις, σέ ὅλη σου τή ζωή».
Ἡ γυνή «ἵνα φοβῆται τὸν ἄνδρα»;
Στήν τελετή τοῦ γάμου διαβάζονται πολλές σοβαρές καί σπουδαῖες προσευχές γιά τό ζευγάρι, τούς γονεῖς καί τούς κουμπάρους τους (προσευχές πού κανονικά τίς στέλνουν στό Θεό ὅλοι ὅσοι βρίσκονται στό ναό καί ὄχι μόνο ὁ ἱερέας - γι’ αὐτό οἱ φίλοι τοῦ ζευγαριοῦ καλοῦνται στήν Ἐκκλησία, γιά νά προσευχηθοῦν ὅλοι μαζί γι’ αὐτό).
Διαβάζονται καί δυό κομμάτια ἀπό τήν Καινή Διαθήκη: «εὐαγγέλιο» καί «ἀπόστολος». Τό εὐαγγέλιο τοῦ γάμου (ἀπό τό κατὰ Ἰωάννην, κεφ. 2) διηγεῖται τό πρῶτο θαῦμα τοῦ Χριστοῦ, πού ἔγινε σ’ ἕνα γάμο στό χωριό Κανά, ὅπου ἦταν καλεσμένος μαζί μέ τήν Παναγία, τή Μητέρα Του. Ἐκεῖ, κάποια στιγμή, τελείωσε τό κρασί καί ὁ Χριστός, μετά ἀπό παράκληση τῆς Παναγίας, ἔκανε τό νερό κρασί, καί μάλιστα καλύτερο ἀπό τό προηγούμενο κρασί τοῦ γάμου. Τό θαῦμα αὐτό φανερώνει πώς ὁ Χριστός εἶναι πού δίνει ἀληθινή ποιότητα καί γεύση στή ζωή μας, ἀρκεῖ νά Τοῦ τό ἐπιτρέψουμε. Χωρίς Αὐτόν, τό «κρασί» τῆς ζωῆς μας - δηλαδή ἡ ἀγάπη - κάποια στιγμή τελειώνει. Ἐκεῖνος ὅμως παίρνει τό « νερό» πού ἔχουμε μέσα μας (δηλαδή τίς μικρές μας δυνάμεις, τά ἀδύναμα συναισθήματά μας) καί τό κάνει κρασί, δηλαδή αὐξάνει τήν ἀγάπη μας συνεχῶς, ὅσες δυσκολίες κι ἄν ἔρχονται.
Ὁ «ἀπόστολος» τοῦ γάμου εἶναι ἕνα κομμάτι ἀπό ἕνα γράμμα πού ἔστειλε ὁ Ἀπόστολος Παῦλος στούς χριστιανούς πού ζοῦσαν στήν Ἔφεσο (δηλ. ἀπό τήν πρὸς Ἐφεσίους ἐπιστολή, κεφ. 5). Ἐκεῖ ὁ μεγάλος αὐτός διδάσκαλος τῆς ἀγάπης, ὁ Παῦλος, παρομοιάζει τή σχέση τοῦ ἄντρα καί τῆς γυναίκας μέ τή σχέση πού ἔχει
ὁ Χριστός μέ τήν ἀνθρωπότητα (τήν «Ἐκκλησία» = ὅλους τούς χριστιανούς). Γράφει ὅτι, ὅπως ὁ Χριστός εἶναι κεφαλή τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἔτσι καί ὁ ἄντρας εἶναι κεφαλή τῆς γυναίκας. Τή μεταφορά αὐτή τή χρησιμοποιεῖ γιά νά τονίσει στούς ἄντρες ὅτι, ὅπως κάθε κεφαλή φροντίζει καί προστατεύει τό σῶμα της, ἔτσι καί κάθε ἄντρας πρέπει νά φροντίζει καί νά προστατεύει τή γυναίκα του, ἀκόμη κι ἄν χρειαστεῖ νά θυσιάσει τόν ἑαυτό του (ὅπως ὁ Χριστός θυσίασε τή ζωή Του γιά τούς ἀνθρώπους).
Ὁ Ἅγιος ἐπίσης ζητάει ἀπό τίς γυναῖκες «νά ὑποτάσσονται στόν ἄντρα τους», δηλ. νά ὑποχωροῦν ὅταν προκύπτει κάποια διαφωνία (ἐκτός φυσικά ἀπό σοβαρά ἠθικά ζητήματα). Ὁ ἴδιος γράφει ὅτι οἱ χριστιανοί πρέπει νά «ὑποτάσσονται ὁ ἕνας στόν ἄλλο» (δηλ. καί ὁ ἄντρας στή γυναίκα καί ἡ γυναίκα στόν ἄντρα). Ὅμως στίς σχέσεις τοῦ ζευγαριοῦ, μᾶλλον ζητάει περισσότερο ἀπό τίς γυναῖκες ὑποχωρητικότητα, ἐπειδή μπορεῖ νά τήν κερδίσει, γιατί μέ τίς γυναῖκες μπορεῖ νά συνεννοηθεῖ καλύτερα.
Γεγονός εἶναι ὅτι ὅποιος ὑποχωρεῖ περισσότερο, αὐτός εἶναι κερδισμένος – ἀντίθετα δηλαδή ἀπ’ ὅ,τι διδάσκει σήμερα ἡ κοινωνία, πού σᾶς λέει νά εἶστε ἀνυποχώρητοι καί νά ἐπιμένετε νά κάνετε αὐτό πού θέλετε. Τό μεγαλύτερο κέρδος πού θά μᾶς προσφέρει ὁ γάμος εἶναι νά μάθουμε νά μήν ἐπιμένουμε σ’ αὐτό πού θέλουμε, ἀλλά νά ἔχουμε μιά ταπεινή καρδιά, μέ τήν ὁποία θά κατακτήσουμε τόν παράδεισο, πού εἶναι (ὅπως ξαναείπαμε) ὁ βαθύτερος καί σημαντικότερος σκοπός τοῦ μυστηρίου τοῦ γάμου. Βέβαια, ἡ καρδιά μας, πού πάντα ἔχει ἐγωισμό, δέν ἀγαπᾶ τήν ταπείνωση. Ὁ Χριστός ὅμως αὐτό ἀκριβῶς ἀγαπᾶ, τήν ταπείνωση, καί ὁ ταπεινός ἄνθρωπος εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ οὐρανοῦ, πού θά περάσει δυσκολίες ἀλλά θ’ ἀνέβει ψηλά.
Τό κομμάτι αὐτό τελειώνει μέ τήν πασίγνωστη, ἀλλά παρεξηγημένη, φράση «ἡ δὲ γυνὴ ἵνα φοβῆται τὸν ἄνδρα». Ἡ φράση αὐτή δέ μιλάει γιά φόβο, ἀλλά γιά σεβασμό -γιατί, ὅπως οἱ χριστιανοί σέβονται καί ἀγαποῦν τό Χριστό, δέν Τόν φοβοῦνται, ἔτσι καί ἡ γυναίκα καλεῖται νά σέβεται καί ν’ ἀγαπᾶ τόν ἄντρα της, ἀφοῦ ἡ σχέση τοῦ ζευγα- ριοῦ πρέπει νά εἶναι ὅπως ἡ σχέση τοῦ Χριστοῦ μέ τούς χριστιανούς.
Τό μεγαλύτερο δῶρο
Εἶναι τόσο πολλά τά κείμενα ὅπου οἱ ὀρθόδοξοι ἅγιοι τονίζουν τήν ἰσοτιμία ἄντρα καί γυναίκας, πού δύσκολα θά διαλέγαμε ἕνα μόνο ἀπ’ αὐτά. Ξεχωρίζουμε ἕνα, ἀπό τόν Ἅγιο Ἰωάννη τό Χρυσόστομο. Ὁ Ἅγιος (ἕνας γίγαντας τῆς φιλανθρωπίας) γράφει στούς ἄντρες πού ἀπατοῦν τίς γυναῖκες τους:
«Διότι ἡ γυναίκα σου δέν ἦρθε σέ σένα γιά νά ἀτιμάζεται, δέν ἐγκατέλειψε πατέρα καί μητέρα καί ὅλο τό σπίτι της γιά νά προσβάλλεται… Τήν πῆρες συνοδοιπόρο καί σύντροφο τῆς ζωῆς καί ἐλεύθερη καί ἰσότιμη. Πῶς λοιπόν δέν εἶναι παράλογο νά δείχνεις κάθε ἐνδιαφέρον, ὅταν παίρνεις τήν προίκα, χωρίς νά ἀφήνεις νά ἐλαττωθεῖ καθόλου, ἐνῶ αὐτό πού εἶναι πιό πολύτιμο ἀπό ὅλη τήν προίκα, δηλ. τή σωφροσύνη (σωματική αὐτοσυγκράτηση) καί τή σεμνότητα καί τό δικό σου σῶμα, πού τῆς ἀνήκει, νά τό διαφθείρεις καί νά τό μολύνεις;» (P.G. 51, 213-215).
Φυσικά, τά ἴδια ἰσχύουν καί γιά τή γυναίκα, σέ σχέση μέ τόν ἄντρα. Εἶναι ἀλήθεια ὅτι στήν ἐποχή μας ἡ μοιχεία (συζυγική ἀπιστία) ἔχει καταντήσει ἕνα ἀπό τά πιό
συνηθισμένα ἁμαρτήματα, πού καταστρέφει ζωές, διαλύει οἰκογένειες καί στέλνει ψυχές στήν κόλαση. Δυστυχῶς, καί οἱ ἄντρες καί οἱ γυναῖκες πέφτουν ἐξίσου σ’ αὐτήν τήν παγίδα, μέ ἕνα σωρό ἀστεῖες δικαιολογίες.
Εἶναι ἀλήθεια ἐπίσης ὅτι συχνά παντρευόμαστε, μά δέν ἔχουμε διάθεση νά καταπνίξουμε τόν ἐγωισμό μας, νά ἀνεχθοῦμε τόν ἄλλο, νά τόν ἀγαπήσουμε χωρίς ὅρους καί νά συγχωρήσουμε τά λάθη του, παρόλο πού γι’ αὐτό παντρευόμαστε, γιά νά μάθουμε ν’ ἀγαπᾶμε, νά συγχωροῦμε καί ἀπό αὐτή τήν ἀγάπη (τήν ὁποία ἐμεῖς προσφέρουμε) παίρνουμε χαρά. Ἔτσι, πολλοί γάμοι καταλήγουν σέ διαζύγιο. Ὁ δικός σας ὁ γάμος, ἀδελφοί, δέν πρέπει νά καταλήξει ἐκεῖ. Ἡ ἀγάπη δέν εἶναι ρομαντικό παραμύθι, ἀλλά ἕνα βραβεῖο πού τό κατακτοῦμε μέ ἀγῶνα, ὅταν ἐπιτρέψουμε στό Χριστό νά μπεῖ στή ζωή μας καί νά κάνει νόστιμο καί μυρωδάτο κρασί τό νερό τῆς καρδιᾶς μας. Καί ὁ ἴδιος ὁ Χριστός ἔχει κάνει ἕνα μεγάλο δῶρο σέ σᾶς, καί σέ ὅλους τούς ἀνθρώπους: τό μεγαλύτερο δῶρο Του εἶναι ἡ θεία μετάληψη καί τό ἄνοιγμα τοῦ παραδείσου, ἀλλά μᾶς ἔκανε δῶρο καί μιά πράξη, πού Τοῦ ἐπιτρέπει νά παρέμβει στή ζωή μας, νά συγχωρέσει τά λάθη καί τίς ἁμαρτίες μας, νά γιατρέψει τίς πληγές μας καί νά μᾶς δώσει θάρρος καί δύναμη γιά τήν κατάκτηση αὐτοῦ τοῦ βραβείου (τῆς ἀγάπης), πού θά κάνει τή ζωή μας εὐτυχισμένη καί καρποφόρα. Τό δῶρο αὐτό εἶναι ἡ ἐξομολόγηση.
Ἡ Ἐκκλησία, πού σᾶς στεφανώνει, σᾶς κάνει ἐπίσης ἕνα δῶρο: τόν πνευματικό σας, δηλ. τόν ἱερέα πού θά σᾶς ἐξομολογεῖ, θά σᾶς στηρίζει καί θά φροντίζει ἐσᾶς καί τήν ἀγάπη σας καί τά παιδιά σας. Μήν ἀφήσετε αὐτό τό δῶρο ἀναξιοποίητο. Εἶναι τό μεγαλύτερο γιά μιά πραγματικά χαρούμενη ζωή, μιά ζωή Φωτός καί Ἀγάπης πού ἀρχίζει ἐδῶ καί τώρα καί συνεχίζεται στήν αἰωνιότητα.

IΕΡA ΜΗΤΡOΠΟΛΙΣ ΡΕΘYΜΝΗΣ ΚΑI ΑYΛΟΠΟΤAΜΟΥ

  • Newsletter Εγγραφή

    Πόσα μάτια έχει ο άνθρωπος;

footer

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ