SxoliGoneon
01a
bottom
01a

bottom

01a

bottom

BioiAgionBioiAgion2

Faneromeni

Γάμος: η πιο μεγάλη ευκαιρία μας

του Πρωτοπρ. Ιωάννου Καλογερόπουλου

[Ομιλία στη σχολή γονέων του Ιερού Ναού φανερωμένης Χολαργού (Νοέμ. 2014)]

Όταν ένας νέος και μια κοπέλα ερωτεύονται και γίνονται ζευγάρι με σκοπό τη δημιουργία μιας νέας οικογένειας, δεν είναι ασυνήθιστο να αισθάνονται ότι αυτό που ζουν είναι μοναδικό, συμβαίνει για πρώτη φορά στην οικουμένη, και κανείς άλλος δεν ένοιωσε και δεν θα ξανανιώσει ποτέ το ίδιο. Σε μεγάλο βαθμό αυτό είναι αλήθεια καθώς κάθε άνθρωπος είναι μοναδική και ανεπανάληπτη ύπαρξη και η ένωση δύο μοναδικών προσωπικοτήτων συνιστά επίσης κάτι ανεπανάληπτο.

Στην πραγματικότητα όμως, αν παρατηρήσει κάποιος αυτό το μοναδικό, θα διαπιστώσει ότι τουλάχιστον εξωτερικά όλες οι οικογένειες περνούν φάσεις εξέλιξης. Κάθε ανθρώπινη ύπαρξη αναπτύσσεται περνώντας από εξελικτικά στάδια τα οποία διαμορφώνονται σε αλληλεπίδραση του ατόμου με το κοινωνικό γίγνεσθαι, με το κοινωνικό περιβάλλον. Η δημιουργία της κλασικής οικογένειας ξεκινά από την γνωριμία, τον αρραβώνα, και το γάμο δύο ανθρώπων από διαφορετικές οικογένειες, που μεταφέρουν στις ψυχολογικές τους αποσκευές τα βιώματα από την μέχρι τότε προσωπική και οικογενειακή τους ζωή.

Αργά η γρήγορα, το αρχικό ζευγάρι θα αυξηθεί και, πολύ πιο σύντομα από ότι περίμεναν οι γονείς, τα παιδιά θα γίνουν έφηβοι, και μετά νέοι ενήλικοι, που θα αναζητούν τρόπους να ξεκινήσουν τη δική τους οικογενειακή ζωή, ώστε ο κύκλος να επαναλαμβάνεται αενάως. Αυτό που είναι ανεπανάληπτο, είναι ο τρόπος με τον οποίο θα ζήσει και θα αντιμετωπίσει κάθε οικογένεια τις αναπόφευκτες προκλήσεις και δοκιμασίες τις οποίες συνεπάγεται το πέρασμα από τις διάφορες φάσεις τις οικογενειακής ζωής.

Το πέρασμα κάθε ανθρώπου από αυτές τις περιόδους εξαρτάται κυρίως από την χρονολογική του ηλικία. Η διανοητική, η ψυχολογική και η πνευματική του ωριμότητα καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίο θα αντιμετωπίσει τις δυσκολίες κάθε φάσης και το πόσο έτοιμος θα μεταβεί στην επόμενη, διότι δεν μπορεί να παρακάμψει κανείς ψυχολογικά καμιά περίοδο. Μπορεί να τη ζήσει και να την επεξεργαστεί με ποικίλους τρόπους, όχι όμως να την αποφύγει.

Ο Όσιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός διακρίνει επτά φάσεις του βίου με κριτήριο την ηλικία: «παιδίον, παις, μειράκιον, νεανίσκος, ανήρ, πρεσβύτης, γέρων». Την ολοκλήρωση της πρώτης ηλικίας οριοθετεί με κριτήριο την ολοκλήρωση της οδοντοφυΐας, ενώ το τέλος της παιδικής ηλικίας με την παραγωγή σπέρματος περίπου μέχρι το δέκατο τέταρτο έτος της ηλικίας. Τότε παρουσιάζεται η κατεξοχήν εφηβεία, «μειράκιον», που χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη της γενειάδος και ολοκληρώνεται περί το εικοστό πρώτο έτος της ηλικίας. Την εφηβεία την διαδέχεται η νεανική ηλικία η οποία διαρκεί μέχρι το εικοστό όγδοο έτος οπότε ολοκληρώνεται και η αύξηση του σώματος. Ακολουθεί η ανδρική ηλικία η οποία συμπληρώνει το κύκλο της περίπου στο πεντηκοστό έτος, μεταξύ πεντηκοστού και πεντηκοστού έκτου έτους ο άνδρας θεωρείται πρεσβύτης, ενώ από εκεί και μετά ακλουθεί το γήρας.

Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος σταδιοποιεί την εξέλιξη της ζωής σε τέσσερις φάσεις με κριτήριο την ηλικία σημειώνοντας και τα βασικά χαρακτηριστικά κάθε ηλικιακής περιόδου. Πρώτη είναι το πέλαγος της παιδικής περιόδου που χαρακτηρίζεται από τον πολύ σάλον, το ανόητον, την ευκολίαν. Αυτός είναι ο λόγος που επιστρατεύονται οι παιδαγωγοί και οι δάσκαλοι, ώστε ότι από την φύση του είναι ελλιπές, να συμπληρωθεί με την επιμέλεια. Ακολουθεί η εφηβεία όπου, το πέλαγος μετατρέπεται σε ανοικτή θάλασσα με ισχυρούς ανέμους, λόγω της επικρατήσεως της έντονης ερωτικής επιθυμίας. Αυτή η ηλικία πολύ δύσκολα επιδέχεται διορθώσεις λαθών. Την ταραχώδη νεανική φάση της ζωής διαδέχεται η ενήλικη, την οποία χαρακτηρίζουν γεγονότα όπως ο γάμος, η απόκτηση παιδιών, τα οικονομικά προβλήματα, η οικογενειακή μέριμνα, και το πλήθος των υποχρεώσεων. Τέλος έρχεται το γήρας, η πνευματική ποιότητα του οποίου εξαρτάται από το πόσο υγιώς ανατράφηκε κανείς ως παιδί, πόσο σώφρων υπήρξε ως έφηβος, αλλά και πόσο υποτελής στις φιλοδοξίες και στα πάθη υπήρξε ως ενήλικος.

Ο άγιος Ιεράρχης, αφήνει να εννοηθεί πως έχει επίγνωση ότι η επιτυχής αντιμετώπιση των δυσκολιών και των προβλημάτων κάθε περιόδου του κύκλου της ζωής οικοδομεί τις υγιείς προϋποθέσεις για να ανταπεξέλθει κάποιος στις απαιτήσεις της επόμενης αφενός, και αφετέρου ότι η κάθε περίοδος έχει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της, τα οποία δεν πρέπει να διαφεύγουν της προσοχής μας και της γνώσης μας.

Η συνάντηση λοιπόν δύο ανθρώπων που νοιώθουν να έλκονται αμοιβαία, σε τέτοιο βαθμό ώστε να αποφασίσουν να ενώσουν τις ζωές τους με τα δεσμά του γάμου, για να διασφαλίσουν και να διαιωνίσουν τον έρωτά τους, φαντάζει στα μάτια τους ελεύθερη από εξωγενείς αναγκαιότητες. Σε αυτή την συνάντηση ο καθένας φτάνει κομίζοντας συνειδητές και κυρίως ασυνείδητες επιθυμίες. Οι συνειδητές προσδοκίες και ανάγκες είναι ευκολότερο να γίνουν κατανοητές.

Τέτοιοι παράγοντες είναι η εξασφάλιση καλυτέρων συνθηκών διαβίωσης αφού ο κατά κεφαλήν βίος κοστίζει περισσότερο από τον μονήρη βίο, η κάλυψη της ανάγκης για συντροφικότητα και αλληλοϋποστήριξη στην αντιμετώπιση των αντιξοοτήτων της καθημερινότητας, η νόμιμη και ασφαλής κάλυψη των σεξουαλικών αναγκών, η δημιουργία απογόνων και εν τέλει, η συμμόρφωση προς τις κοινωνικές απαιτήσεις, δεδομένου ότι ο γάμος εξακολουθεί να αποτελεί αποδεικτικό στοιχείο κοινωνικής καταξίωσης.

Ωστόσο στην πράξη, όσα προαναφέραμε, αποδεικνύονται ελάσσονος σημασίας σε σχέση με τον καθοριστικό ρόλο που φαίνεται να κατέχουν οι μη μετρήσιμοι παράγοντες, δηλαδή, οι ασυνείδητες εγγραφές και προσδοκίες του καθενός μας. Για παράδειγμα, ασυνείδητο κίνητρο για την επιλογή του συντρόφου αποτελεί είτε η ανάγκη να ξαναζήσει κάποιος τα θετικά βιώματα που χαρακτήρισαν την σχέση του με τους γονείς, είτε να διορθώσει τα ελλείμματα και τις αρνητικές εμπειρίες που κυριάρχησαν στον οικογενειακό βίο. Έτσι ένας άντρας μπορεί να αναζητά μια γυναίκα που θα υποκαταστήσει την καλή, η θα αναπληρώσει την κακή μητέρα του.

Ένα άλλο συχνό φαινόμενο είναι η επιλογή του συντρόφου να γίνεται με κριτήριο την αναζήτηση στο πρόσωπο του άλλου χαρακτηριστικών, τα οποία είτε θαυμάζει στον εαυτό του και έλκεται από την φαντασία ότι ο άλλος τα διαθέτει, είτε του λείπουν και φαντάζεται ότι θα τα αποκτήσει μέσω της ένωσης με το ερώμενο πρόσωπο. Στην πρώτη περίπτωση, η απογοήτευση είναι πολύ πιθανή αφού τα ιδιώματα που υποτίθεται ότι έχει ο άλλος, είναι γεννήματα της φαντασίας. Η διαπίστωση ότι αυτό δεν πραγματοποιείται, μετατρέπει την γοητεία σε απογοήτευση, η οποία έλκει θυμό και προκαλεί συγκρούσεις που οδηγούν συνήθως σε ρήξεις.

Έχοντας όλα αυτά κατά νου ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στο μεγάλο ερώτημα: Τι είναι γάμος; Γιατί άραγε τόση επιμονή από την εκκλησία όπως και από μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων που χαρακτηρίζονται ως συντηρητικοί, για την διατήρησή του με κάθε τρόπο και μέσο, ιδίως σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από την απελευθέρωση από τα δεσμά συνηθειών και θεσμών του παρελθόντος; Όταν επικρατεί ένας κώδικας αξιών τελείως διαφορετικός σε ότι αφορά τις προτεραιότητες της ανθρώπινης ύπαρξης, ποιος είναι ο λόγος να υπερασπιζόμαστε ένα θεσμό, ο οποίος είναι ολοφάνερο ότι δεν ενώνει από μόνος τους δυο ανθρώπους; Αυτό αποδεικνύει ο μεγάλος αριθμός των διαζυγίων, ο οποίος τείνει να φτάσει περίπου στο 50% των τελουμένων γάμων. Μήπως τελικά ο γάμος αποτελεί ένα έθιμο το οποίο κάνει μόνο πρόσκαιρα ευτυχείς κάποιους ανθρώπους, όσους παντρεύονται, τους γονείς, τους συγγενείς και τους φίλους τους, τους εμπόρους που πλουτίζουν από την βιομηχανία η οποία έχει στηθεί γύρω από αυτό;

Ο γάμος έχει σταματήσει εδώ και πολλά χρόνια να θεωρείται ως η στιγμή κατά την οποία νομιμοποιούνται οι σχέσεις μεταξύ του άντρα και της γυναίκας. Ελάχιστοι είναι αυτοί οι οποίοι δίνουν σημασία σε αυτό που ονομάζουμε αγνότητα. Η τελευταία μάλιστα συνήθεια που τείνει να λάβει διαστάσεις φαινομένου, είναι η βάπτιση του παιδιού και κατόπιν ο γάμος των γονέων ή και το αντίστροφο. Εξάλλου οικογένεια υπάρχει τώρα και χωρίς το γάμο. Οικογένεια υπάρχει και με πολιτικό γάμο. Οικογένεια υπάρχει και με ένα γονέα. Υπάρχει και με γαμήλιο προσύμφωνο.

Πολλοί πλέον συζούν για αρκετό καιρό, μέχρις ότου αποφασίσουν να παντρευτούν. Πολλοί συζούν και χωρίζουν χωρίς να παντρευτούν. Αξίζει νομίζω να αναφερθούμε με περισσότερα λόγια στο θέμα της συμβιώσεως γιατί η συμβίωση λαμβάνει ευρύτερες διαστάσεις στην εποχή μας για μια σειρά από λόγους. Κατ αρχάς υπάρχει σε πολλούς η δυσπιστία προς το γάμο και μια ανασφάλεια ως προς το να τον αποφασίσουν. Κακές εμπειρίες από τον γάμο των γονιών τους λειτουργούν ως αρνητικά πρότυπα για τους νέους οι οποίοι φοβούνται ότι με τον γάμο θα ατονήσει ο έρωτας και τελικά θα πληγωθούν και αυτοί και τα παιδιά τους.

Δεν θα είναι υπερβολή να πούμε ότι για αρκετούς νέους ο έρωτας και ο γάμος αποτελούν εχθρούς. Εξάλλου σε αρκετούς από την νέα γενιά παρατηρεί κανείς και μια απροθυμία να δεσμευθούν μέσα από τον θεσμό του γάμου. Αν κανείς ρωτήσει γιατί δεν επιθυμούν να δώσουν επίσημη υπόσχεση ενώπιον θεού και ανθρώπων, ότι θα κάνουν οικογένεια με τον άνθρωπό τους , οι απαντήσεις είναι συνήθως, «γιατί δεν είμαστε έτοιμοι, γιατί θέλουμε να δούμε πως θα τα πάμε και μετά βλέπουμε».

Το κλειδί για την απαξίωση του γάμου σήμερα ίσως βρίσκεται και στην έννοια του επίσημου. Ο νέος άνθρωπος, έχοντας αποϊεροποιήσει τον κόσμο, τους θεσμούς και τις αξίες, έχει αλλάξει προτεραιότητες σε ότι αφορά το πρόγραμμα της ζωής του. Εφόσον μπορεί να ικανοποιεί τις επιθυμίες του για συντροφικότητα, ηδονή, υπέρβαση της μοναξιάς, χωρίς να αναλαμβάνει ευθύνες, να δημιουργήσει σπίτι, να συντηρήσει οικογένεια, να είναι δεσμευμένος και πιστός σε κάποιο πρόσωπο, για ποιο λόγο να μπει στη διαδικασία της επισημοποίησης μια σχέσης; Ότι είναι επίσημο δεσμεύει, στερεί την ελευθερία όπως την αντιλαμβάνονται σήμερα οι πολλοί.

Οι νέοι μας μπορεί να έχουν σχέση μπορεί και όχι. Κάποια στιγμή όμως ονειρεύονται να βρούν έναν άνθρωπο με τον οποίον «να τα βρούνε», να τον ερωτευθούν, να τους ερωτευθεί. Να έρθει η ώρα να περάσουν το κατώφλι της εκκλησίας και να έχουν μια κοινή ζωή που πιστεύουν ότι θα τους δώσει χαρά και ευτυχία. Αυτό που χρειάζεται όμως να έχουν κατά νου, δεν είναι μόνον η δυσκολία αυτού του δρόμου, τα προβλήματα που πιθανόν θα αντιμετωπίσουν και τα οποία είναι πάντοτε αναμενόμενα. Ας μην ξεχνάμε ότι ο γάμος είναι η πρώτη κίνηση του θεού μετά την δημιουργία του ανθρώπου. Με το γάμο ολοκληρώθηκε η πρώτη φάση του δημιουργικού έργου του Θεού ενώ, και αυτό είναι αξιοσημείωτο, το πρώτο θαύμα του Χριστού έγινε σε ένα γάμο.

Στη δημιουργία του ανθρώπου ακούμε το «ποιήσωμεν αυτώ βοηθόν κατ αυτόν» και αυτό γεμίζει με χαρά τον άνθρωπο. Στην αναδημιουργία του κόσμου, με τον ερχομό του Ιησού Χριστού, η μετατροπή του νερού σε κρασί στο γάμο της Κανά, δεν γεμίζει χαρά μόνο τους δύο, αλλά όλους όσους βρίσκονται κοντά τους, όλη την εκκλησία δηλαδή. Επομένως, σε ότι αφορά τον γάμο, έχουμε δύο καταστάσεις: Η μία έχει να κάνει με τον άνδρα και την γυναίκα ως βοηθούς ο ένας του άλλου, και με την αύξηση και την διαδοχή του γένους των ανθρώπων, όπως χαρακτηριστικά λέμε και στην ευχή του γάμου. Η άλλη έχει να κάνει με τη χαρά για όλη την εκκλησία, όταν δύο άνθρωποι αποφασίζουν να ζήσουν με το Χριστό ανάμεσά τους και του επιτρέπουν να μετατρέψει το νερό της σχέσης τους σε κρασί, για να χαρούν όχι μόνο αυτοί, αλλά όλη η εκκλησία.

Ο κατά θεόν γάμος λοιπόν, δεν είναι μόνον η υπέρβαση της μοναξιάς, ο προορισμός του ανθρώπου, ένα απλό μοίρασμα ζωής. Ο γάμος αλλάζει οντολογικά τον άνθρωπο. Ο άνθρωπος έχει πλέον «βοηθόν κατ΄αυτόν» και ταυτόχρονα γίνεται ο ίδιος βοηθός στον βοηθό του. Γίνεται συνδημιουργός του Θεού, συμβάλει στην διαδοχή του γένους των ανθρώπων αλλά και βιώνει δύο ιδιότητες, την πατρότητα, και την μητρότητα. Αν μάλιστα η σχέση είναι εν Χριστώ και με το Χριστό, τότε και ο Χριστός είναι μαζί με το ζευγάρι και το ζευγάρι πορεύεται με το Χριστό και προς τον Χριστό, και βιώνει σε ύψος και σε βάθος την χαρά της αγάπης, η οποία δεν περιορίζεται ανάμεσα στους δύο, αλλά έχει να κάνει με όλη την εκκλησία.

Ο άνθρωπος δεν είναι ίδιος προ γάμου και μετά γάμου. Την ώρα που το ζευγάρι ευλογείται δια της στέψης στην εκκλησία, οι άνθρωποι ζούνε και πάλι την στιγμή του παραδείσου την στιγμή του «αυξάνεσθαι και πληθύνεσθαι». Την ώρα που λαμβάνουν το κοινό ποτήριο και χορεύουν τον Ησαΐα, ζούνε την παρουσία του Χριστού στην Κανά. Και την ώρα που χαιρετιούνται από όλους και λαμβάνουν τις ευχές, ζούνε την θέληση της εκκλησίας και την προσευχή της, να κρατήσουν τη χάρη του μυστηρίου στη ζωή τους και να μη ξεχάσουν το δώρο του χριστού στη νέα τους ζωή.

Είναι ευλογημένη η σχέση του γάμου και αυτό σημαίνει ότι, ο άνθρωπος καλείται να διατηρήσει το χάρισμα της αγάπης, να μετανοήσει για τις αστοχίες και τις αδυναμίες του και να ανεχθεί τον σύντροφό του όποιος κι αν είναι, και ότι κι αν είναι. Αυτό δεν γίνεται μαγικά .θέλει πίστη στο θεό και αρκετό αγώνα να κρατηθεί ζεστή η αγάπη, όσα χρόνια κι αν περάσουν. Προ γάμου δεν υπάρχει η ευθύνη στην σχέση, η υπάρχει γιατί κάποιος από χαρακτήρα η από πεποίθηση την αναλαμβάνει. Μετά το γάμο υπάρχει είτε μας αρέσει είτε όχι. Και η ευθύνη ωριμάζει τον άνθρωπο τον κάνει στιβαρό, τον κάνει να εκτιμά περισσότερο τις συνθήκες της ζωής στις οποίες ζει.

Προ γάμου, ο άνθρωπος δοκιμάζει τον άλλο. Γι αυτό και η περίοδος του αρραβώνα θεωρείται και από την εκκλησία περίοδος προετοιμασίας , δοκιμής, γνωριμίας του άλλου. Μετά το γάμο οι δοκιμές τελειώνουν, ο ένας καλείται να δείξει και να δείχνει καθημερινά την αγάπη του στον άλλον μέχρι θανάτου. Προ του γάμου υπάρχει η προπόνηση μετά το γάμο ο αγώνας. Προ του γάμου δεν υπάρχει μυστήριο, ενώ μετά το γάμο καλούνται και οι δύο να δούνε την σχέση του ως μυστήριο μέγα «εις Χριστόν και εις την Εκκλησίαν», και συνεχίζει ο απ Παύλος να λέει: Οι γυναίκες να υποτάσσονται στους άντρες τους και οι άντρες να αγαπούν τις γυναίκες τους σαν το ίδιο τους το σώμα. Κανείς δεν εξουσιάζει τον εαυτό του τουτέστιν μοιράζονται τα πάντα. Το κρεβάτι ,το σπίτι, τα αγαθά, την μέρα , την νύκτα, τις χαρές τις λύπες. Εγκαταλείπουν τα πάντα όσα είχαν μέχρι την ένωσή τους, γονείς, θέλημα, επιθυμίες, και ξαναβρίσκουν τα πάντα όχι ως ξένοι αλ΄ ως οικείοι. Γι αυτό και ο γάμος δεν έχει πέρας. Όλα αυτά αποτυπώνονται με το πλέον κατηγορηματικό τρόπο στην ακολουθία του γάμου, στις ευχές και στα αναγνώσματα του αποστόλου και του ευαγγελίου.

Επειδή δεν θέλω να είμαι εκτός τόπου και χρόνου, δεν ισχυρίζομαι και πιστεύω να συμφωνείτε και εσείς, ότι όλα τα ζευγάρια που προσέρχονται στην εκκλησία σκέφτονται έτσι. Ότι έχουν συναίσθηση τι τελείται την ώρα του μυστηρίου τους! Το ίδιο συμβαίνει και στην θ. Λειτουργία. Πόσοι από εμάς καταλαβαίνουμε και βιώνουμε την μεταβολή του κρασιού και του ψωμιού σε σώμα και αίμα χριστού; Πόσοι από εμάς όταν κοινωνούμε ζούμε το Χριστό και όχι την υλική γεύση; Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι το ψωμί και το κρασί παραμένουν κρασί και ψωμί, επειδή εμείς δεν το καταλαβαίνουμε με τις αισθήσεις μας.

Αυτό συμβαίνει και στο γάμο. Την ώρα της ευλογίας, ξεκινούν να υπάρχουν δύο καινοί άνθρωποι που θα αγωνιστούν να κρατήσουν την χάρη, και την αγάπη που ο Θεός τους χαρίζει, ως «Ιερατική παρακαταθήκη» για την υπόλοιπη ζωή τους.

Κι εσείς ήρθατε κάποτε στο Ναό μας, ντυμένοι Γαμπρός και Νύφη, και κάναμε την «επίσημη τελετή» του Γάμου σας, που η Εκκλησία τη λέει Μυστήριο! Έτσι αρχίσατε και επίσημα την δική σας οικογένεια. Θα ήθελα να σταθώ στη φράση «επίσημη τελετή», για να τονίσω την πολύ μεγάλη σημασία που έχει το να ξέρουμε ότι δεν είναι τυχαία η όλη επισημότητα που υπάρχει στην τελετή του Γάμου.

Η επισημότητα βέβαια, δεν έχει να κάνει τόσο με τα λουλούδια, τους στολισμούς, τις ρομαντικές εκκλησίες και όλα αυτά, αλλά με το ότι οι δυο άνθρωποι, παρουσία Θεού και ανθρώπων ομολογούν και συνομολογούν ότι θα ζήσουν «τον υπόλοιπον χρόνον της ζωής» τους μαζί. Αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία και διαφοροποιεί τους ανθρώπους που συζούν από τους ανθρώπους που είναι παντρεμένοι. Δεν είναι παντρεμένοι δύο άνθρωποι οι οποίοι δεν έχουν δώσει μία τέτοια ομολογία, έστω και αν ζουν μαζί όλη τους τη ζωή.

Αφού τελειώσει η τελετή του γάμου, το μικρό ή το μεγάλο γλέντι του γάμου και το ταξίδι του μέλιτος, αρχίζουν συνήθως οι «μάχες» για τους ρόλους, τους νέους ρόλους μέσα στη νέα οικογένεια, και για τα όρια αυτής της οικογένειας. Πριν ήταν δυο άνθρωποι, τώρα δεν είναι δυο, αλλά είναι κάτι άλλο, είναι ένα νέο ζευγάρι. Όπως λέγεται στη ψυχολογία, το ζευγάρι δεν είναι μόνο ένας και ένας άνθρωπος, αλλά είναι και κάτι άλλο! Είναι ζευγάρι και πρέπει να ασκηθεί στους δρόμους της χαράς και της δημιουργίας, γιατί δεν υπάρχει γάμος χωρίς άσκηση, η οποία άσκηση είναι συνώνυμο της ενδυνάμωσης.

Ένας αθλητής ασκείται για να είναι πιο δυνατός όχι αρνούμενος τη φύση του , αλλά προσπαθώντας να την αναπτύξει στις μεγαλύτερες δυνατότητές της. Η άσκηση των προσώπων στο γάμο αναφέρεται στην προσπάθεια του κάθε συζύγου να ανακαλύψει τον εαυτό του σε σχέση με τον σύντροφό του. Κάθε άνθρωπος που βρίσκεται πολύ κοντά μας κινδυνεύει να γίνει η κόλασή μας γιατί μας ενοχλεί, μας δυσκολεύει, μας εμποδίζει να έχουμε την ατομικότητά μας. Όταν ένα ζευγάρι αποφασίσει να συνυπάρξει θα συμβιβαστεί και θα συνθηκολογήσει. Αλλά έχει και την δυνατότητα να υιοθετήσει την άσκηση ώστε ο σύντροφος να γίνει η ευκαιρία για να βρεις το γνήσιο πρόσωπό σου.

Διαλέγω τον άλλο επειδή είναι διαφορετικός! Πάντα είναι διαφορετικός και για αυτό υπάρχει ζευγάρι. Στα πλαίσια της συνύπαρξης η διαφορετικότητα με φέρνει αντιμέτωπο με το τι είναι σημαντικό και τι δευτερεύον για μένα. Πολλοί χριστιανοί νομίζουν ότι αποφεύγουν τον εγωισμό με το να μη χαίρονται, να μην καμαρώνουν για κάτι που έχουν πετύχει. Δεν είναι εγωισμός το να θέλει κανείς να πετύχει στην μόρφωσή του, στην εργασία του, στην διαμόρφωση ενός όμορφου σώματος, φτάνει αυτό να μην το απομονώνει από τους άλλους. Οι ατομικοί στόχοι είτε καριέρα, είτε ατομική θρησκευτικότητα διασπούν ύπουλα την σχέση και την βουλιάζουν.

Ο Άγιος Ιωάννης της κλίμακος περιγράφει πολύ καλά πως, προσπαθώντας να πετύχεις μια αρετή, μπορεί να εμπλακείς πολύ χειρότερα με ένα άλλο πάθος. Εγωισμός μέσα στο γάμο θα μπορούσε να ήταν το να διαβάζει κανείς θρησκευτικά βιβλία με μεγάλη προσήλωση και να αδιαφορεί για τον σύντροφό του που είναι δίπλα του. Επομένως, ότι γίνεται ξεκομμένα από τον σύντροφο δεν προάγει την σχέση.

Η ασκητική στο γάμο απαιτεί διαρκή προσωπική δουλειά. Δεν αρκεί το διάστημα μιας ζωής για να ολοκληρωθεί η εργασίας της αυτογνωσίας. Στην διάρκεια του γάμου βρίσκεις και άλλες πλευρές σου. Αλίμονο στο ζευγάρι που στο τέλος της ζωής του θα σχετίζεται με τον ίδιο τρόπο που σχετίζονταν στην αρχή.

Και τελειώνω με τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά μιας λειτουργικής και χαρούμενης οικογενείας.

Μια οικογένεια που λειτουργεί καλά ή αρκετά καλά, φαίνεται από τα εξής:

1) Διευκολύνει τη διαδικασία ανάπτυξης της προσωπικότητας κάθε μέλους, δηλ βοηθάει τον καθένα, και τον άντρα, και την γυναίκα και τα παιδιά ξεχωριστά, να γίνουν ολοκληρωμένες προσωπικότητες. Αυτό σημαίνει ότι ο άντρας και η γυναίκα όταν παντρεύονται δεν είναι τελειωμένοι στην ανάπτυξή τους αλλά βρίσκονται σε εξέλιξη, μια εξέλιξη που συνεχίζεται καθημερινά και που μπορεί μέσα στον γάμο να αναπτυχθεί ακόμη περισσότερο. Παράλληλα με την ανάπτυξη του άνδρα και της γυναίκας, δίνεται η δυνατότητα να αναπτυχθούν και τα παιδιά που θα έρθουν, αν έρθουν βεβαίως.

2) Έχει την ικανότητα να προσαρμόζεται στις αλλαγές που έρχονται. Έχει δηλαδή μια ευλυγισία και όσο δύσκολα και να έρθουν τα πράγματα, βρίσκει ένα τρόπο να αντέξει στις δύσκολες στιγμές και από τις δυσκολίες να προχωρά πιο πέρα.

3) Δίνει την δυνατότητα στα μέλη της να επικοινωνούν τα συναισθήματά τους, τις σκέψεις τους, τις πληροφορίες τους, να μορφώνονται, να καλλιεργούνται, να ωριμάζουν, και

4) Βοηθάει τα μέλη της να έχουν ξεκάθαρους ρόλους στη ζωή, να έχουν ξεκάθαρη μέσα τους την έννοια του άνδρα, της γυναίκας, να ταυτοποιηθούν δηλαδή με το φύλο τους. Τέλος, η λειτουργική οικογένεια κάνει ξεκάθαρα τα όρια μεταξύ των γενεών (γονείς, παιδιά, πατρική οικογένεια, πεθερικά, κ.τ.λ.)

Συμπέρασμα:

Ο γάμος είναι μία ευχάριστη εμπειρία και μια μοναδική ευκαιρία για κάθε άνθρωπο. Δημιουργήθηκε για να περνάμε καλά, και να αποδίδουμε καρπούς είτε αυτοί είναι τα παιδιά μας, είτε είναι η δημιουργικότητα στη ζωή μας. Οι οικογένειες στις οποίες τα όρια και οι ρόλοι είναι ξεκάθαροι, η εκτίμηση του ενός προς τον άλλον είναι φανερή και ο διάλογος χρησιμοποιείται για να διαλευκάνει τις παρεξηγήσεις. Αυτές είναι οι οικογένειες που περνάνε καλά.

Αντίθετα, όταν τα όρια είναι ασαφή και δυσδιάκριτα, η αλληλοεκτίμηση υστερεί, και ο διάλογος χρησιμοποιείται για να πείσουμε τον άλλον να αλλάξει. Τότε η ζωή είναι δύσκολη.

Καλούμαστε να δούμε πού βρισκόμαστε και να πάρουμε τις αποφάσεις μας. Ποτέ δεν είναι αργά και για κανέναν! Η ευκαιρία δεν χάνεται ποτέ και μέσα στο γάμο, γιατί ο Χριστός μας «και τον πρώτο ελεεί και τον ύστερο βραβεύει».

Σας εύχομαι, με τις πρεσβείες της Παναγίας της Φανερωμένης, να εκμεταλλεύεστε πάντα τις ευκαιρίες του γάμου σας.

  • Newsletter Εγγραφή

    Πόσα μάτια έχει ο άνθρωπος;

footer

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ