SxoliGoneon

AfieromaHristougenna

01a
bottom
01a

bottom

01a

bottom

BioiAgionBioiAgion2

Faneromeni

μητεραΌλα  έγιναν  τόσο  ξαφνικά, λες  κι  άνοιξε  της  Πανδώρας  το  έρμο  το  κουτί. Το  μάτι  θολό, το  βλέμμα  μακρινό, το  βήμα  βαρύ... φευγάτο. Η ηλικία  μες  τη  νιότη  να  βράζει, να κοχλάζει...

-Φεύγω.

Πού  πας, γιατί δεν μένεις;

-Φεύγω, δεν  αντέχω  πια... με  κούρασες.

Γιατί;

- Δεν μου ικανοποίησες  τα  θέλω  μου, δεν  πήρα  μηχανάκι, δεν ξενύχταγα όσο  θα  ήθελα...

Μα, τόσοι σκοτώθηκαν απ' τα έρμα τα μηχανάκια  και συ  δεν  το  κατάλαβες; Και  τα  ξενύχτια... η  νύχτα είναι αδυσώπητη, κόψε της λίγο τα φτερά.

-Με  κούρασες, δεν αντέχω.

Εγώ  όμως  σε  άντεξα, ναι  ξέρω  η  καρδιά  του  γονιού  είναι  μεγάλη... μα  και  γω  άνθρωπος  είμαι, λύγισα  πολλές  φορές,  αλλά  στάθηκα, σε  υπέμεινα!

-Με  κούρασες, δεν αντέχω.

Σε  έντυνα, σου ψώνιζα  καμιά φορά και απ' τα ακριβά, τα δώρα της γιορτής μου  κι΄αν τα ήθελα τα άλλαζα,  τα  έκανα  δικά  σου  δώρα.

-Με  κούρασες,  δεν  αντέχω.

Σε  διακοπές  πηγαίναμε, σου  έπαιρνα  ό,τι  μπορούσα, μα όμως  άλλαξες  και  δεν  μπορώ  να  σ' ακολουθήσω.

Άλλωστε  μου  το' λεγες - θέλω  πολλά  να  κάνω,  θέλω  μέσα  στη  νύχτα  να  μπλεχτώ  να  ζήσω  και  να  κάνω  άλλα, αυτά  που  πάντοτε  μου  αρέσανε,  αυτά  που  πάντα  αναζητούσα. Τρόμαζα, πώς  ν΄αντικρύσω  αυτό  το  μαύρο  το  σκοτάδι  που  σε  τύλιξε, βλέπεις  ήταν  και  οι  φίλοι  που  έμπλεξες,  είχατε  κοινή  πορεία  χαραγμένη.

-Με  κούρασες,  δεν  αντέχω... φεύγω.

Πέντε  λεπτά  ακόμα, δως  μου  πέντε  λεπτά, ας  τη  ματιά  μου  μέσα  σου  την ψυχή  σου  ν' αγκαλιάσει, άλλωστε  μεγάλωσες  κι' αγκαλιές  περισσεύουν.
Πέντε  λεπτά  ακόμη  ασε  το  βλέμμα μου  βουβό, να  σκίσει  το  μαύρο  πέπλο  της  ψυχής  σου, το  ίδιο  πέπλο  το 'νιωσα  πολλές  φορές  κι' εγώ  μέσα  στα  σωθικά  μου,  μαύρο,  σκοτεινό, σαν τάρταρα  του  Άδη!
Πέντε  λεπτά  ακόμα, να θυμηθώ  πως  ήσουνα  μωρό, πως  πήγαινες  σχολείο,  πως  μπάλα  έπαιζες,  πως  στην  αρρώστια  γύρευες  τον  πόνο  σου  ν' απαλύνω.
Πέντε λεπτά, μόνο πέντε λεπτά  να  γείρω  και  να  σκύψω,  ένα  φιλί  ζεστό  τα  χείλη  μου ν' αφήσουν μες  στην  ψυχή  κατάβαθα  σφραγίδα  να  σου  γίνει,  να  ξέρεις  ότι  αφήνω  πάντοτε  ένα  κομμάτι  ενθύμησης  να  το' χεις για τις  κρύες  νύχτες, άμποτε  το  χρειαστείς,  να  το  'χεις  να  κοιμάσαι.

Από το περιοδικό "Ορθοδοξία"

  • Newsletter Εγγραφή

    Πόσα μάτια έχει ο άνθρωπος;

footer


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ