Τεύχος 376  27 Απριλίου 2018

Εάν επιθυμείτε να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα την ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ, είτε μόνον εσείς, είτε και κάποια δικά σας πρόσωπα, κάνετε Εγγραφή στο Newsletter μέσα απ’ το δικτυακό μας τόπο.

 

 

Κυριακή 29 Απριλίου 2018 – ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

 

   

Ο Ἀπόστολος
Πράξεις Αποστόλων (θ΄ 32-42)

[Θεραπεία παραλυτικού και ανάσταση της Ταβθά από τον Πέτρο]

           

Το Ευαγγέλιο
Κατά Ιωάννην (ε΄ 1-15)

[Η θεραπεία του παραλυτικοῦ της Βηθεσδά]
    

 

Τετάρτη 2 Μαΐου 2018 – ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

  

  

Ο Ἀπόστολος
Προς Εβραίους επιστολή Παύλου (ιγ΄ 7-16)

[μνημονεύετε τῶν ἡγουμένων ὑμῶν, οἵτινες ἐλάλησαν ὑμῖν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ὧν ἀναθεωροῦντες τὴν ἔκβασιν τῆς ἀναστροφῆς μιμεῖσθε τὴν πίστιν. Ἰησοῦς Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας.]

           

Το Ευαγγέλιο
Κατά Ιωάννην (ζ΄ 14-30)

[Τῆς ἑορτῆς μεσούσης, ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερὸν καὶ ἐδίδασκε]
    

                

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

 

«Θέλεις ὑγιής γενέσθαι;»

του Μητροπ. Νικοπόλεως Μελετίου(†)

           

Περίμενε τόν Γιατρό τριανταοκτώ χρόνια
Σήμερα ἀκούσαμε στό Εὐαγγέλιο ὅτι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός πῆγε στήν Ἱερουσαλήμ. Ἐκεῖ ἦταν μία κολυμβήθρα, μία μεγάλη δεξαμενή, μέ ἁγίασμα. Στό ὁποῖο «κάτα καιρόν», ὅποτε ἤθελε ὁ Θεός κατέβαινε ἕνας ἄγγελος καί ἀνετάρασσε τό νερό. Καί ὅποιος ἔμπαινε πρῶτος μέσα σ’ αὐτό τό νερό, γινόταν καλά, ἀπό ὅτι νόσημα καί ἄν εἶχε.
Σ’ αὐτή λοιπόν τήν κολυμβήθρα, μέ τό ἁγίασμα, εἶχε πάει καί περίμενε νά θεραπευθεῖ μαζί μέ ὅλους τούς ἄλλους καί ἕνας παράλυτος. Καί ἔμενε ἐκεῖ περιμένοντας τριάντα ὀκτώ χρόνια. Περίμενε. Περίμενε. Τριάντα ὀκτώ ὁλόκληρα χρόνια. Περίμενε... Γιατί;
Γιατί ἀπό τήν δεξαμενή αὐτή μέ τό ἁγίασμα, δέν εἶχε περάσει ὁ ἀκόμη ὁ Χριστός.
Ὅπου δέν ἔχει περάσει ὁ Χριστός, ὅπου ὁ Χριστός δέν εἶναι παρών, ὅπου ὁ Χριστός δέν εἶναι κοντά, εἴμαστε ὑποχρεωμένοι νά περιμένομε. Ἀλλά ὅταν ὁ Χριστός ἔλθη, δέν χρειάζεται πιά νά περιμένομε τίποτε. Γιατί ὁ Χριστός ὅταν ἔρχεται, ἔρχεται πάντοτε γεμάτος ἀπό χάρη καί εὐσπλαγχνία, ἀγάπη, ἔλεος, θεραπεία καί ὅλα τά καλά καί πλούσια ἐλέη του καί τούς οἰκτιρμούς του.
Πῆγε λοιπόν ὁ Χριστός σ’ αὐτή τήν κολυμβήθρα καί εἶδε τόν παράλυτο πού περίμενε τριανταοκτώ χρόνια. Δέν ἦταν ὁ μοναδικός, οὔτε τό μόνο ἀξιοθέατο. Γιατί ὅπως λένε οἱ ἀρχαιολόγοι, αὐτή ἡ δεξαμενή ἦταν ἕνα μεγαλειῶδες κατασκεύασμα, εἶχε πέντε στοές μέ κολῶνες, ἦταν δηλαδή ἕνα μεγαλοπρεπέστατο κτίριο. Ὅταν πήγαινε ἐκεῖ κανείς χάζευε, κυριολεκτικά. Καί ἐκεῖ «κατέκειτο πλῆθος πολύ ἀσθενούντων». Ἄνθρωποι πολλοί. Τό μάτι τοῦ Χριστοῦ ἔπιασε ἐκεῖνον πού ἔπρεπε. Ἐκεῖνον πού «κατέκειτο» καί περίμενε, τριάντα ὀκτώ ὁλόκληρα χρόνια.
Ἀνάμεσά μας ὁ Χριστός
Τί μᾶς λέγει αὐτό τό γεγονός ἀδελφοί;
Μᾶς λέγει ὅτι καί αὐτή τήν στιγμή ὁ Χριστός ἔρχεται ἀνάμεσά μας. Κατά τήν ὥρα τῆς Λειτουργίας εἶναι ἀνάμεσά μας, ὄχι μόνο πνευματικά ἀλλά καί σωματικά, γιατί τώρα πού ἔχει εὐλογηθεῖ ὁ ἅγιος Ἄρτος καί ὁ οἶνος καί ἔχουν γίνει τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὁ Χριστός εἶναι παρών ἀνάμεσά μας.
Καί σωματικά, ὅπως ἦταν στήν ἀγκαλιά τῆς Ὑπεραγίας Δεσποίνης ὑμῶν Θεοτόκου καί ὅπως ἦταν ἀνάμεσα στούς ἁγίους του μαθητές καί ἀποστόλους. Καί ὅπως τότε ἔβλεπε τόν παράλυτο καί καρφώθηκε τό μάτι του γεμᾶτο ἀπό ἀγάπη καί ἀπό εὐσπλαγχνία ἀπάνω του, ἔτσι καί τώρα εἶναι ἀνάμεσά μας καί τό μάτι του μᾶς βλέπει.
Βλέπει, ὄχι τά ἔξω μόνο, βλέπει καί τά ἔσω. Βλέπει τό βάθος τῆς καρδιᾶς μας. Βλέπει σέ τί πνευματική κατάσταση βρισκόμαστε. Τί ἔχομε μέσα μας. Τί αἰσθήματα, τί φρόνημα, τί πόθους.
Λέει στή συνέχεια τό ἅγιο Εὐαγγέλιο: Τόν εἶδε ὁ Χριστός τόν παράλυτο. Καί ὄχι μόνο τόν εἶδε, γιά τό παρόν, ὅπως ἦταν, ἀλλά εἶδε καί τό παρελθόν. «Καί ἔγνω ὁ Ἰησοῦς», ὁ παντογνώστης καί πάνσοφος Θεός, «ὅτι πολύν χρόνον ἔχει ἐν τῇ ἀσθενείᾳ» του ἐκεῖ στήν κολυμβήθρα τοῦ Σιλωάμ. Ἀλλά ὁ Χριστός δέν βλέπει μόνον ἐκείνους. Καί ἐμᾶς μᾶς βλέπει. Γιατί ὅπως λέει ἡ Ἁγία Γραφή, τά μάτια Του εἶναι φωτεινότερα χίλιες φορές περισσότερο ἀπό τόν ἥλιο. Καί δέν διασκορπίζουν μόνο τά σκοτάδια τά φυσικά, ἀλλά διασκορπίζουν καί τά σκοτάδια τά πνευματικά. Βλέπει καί τό παρόν καί τό παρελθόν καί τό μέλλον.
Ἀλλά ὁ Χριστός πού εἶναι τώρα ἀνάμεσά μας τί θά δεῖ; Θά δεῖ τό ἑξῆς παρελθόν μας: Κάποια φορά εἴμαστε παιδάκια. Καί μᾶς μάθαιναν ὁ πατέρας μας καί ἡ μητέρα μας, νά κάνομε τόν Σταυρό μας. Νά λέμε μέ εὐλάβεια τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Παναγίας. Μᾶς μάθαιναν ἀκόμη διάφορες προσευχές καί μᾶς παρακινοῦσαν σέ καλά ἔργα. Καί μᾶς φύτευαν τόν πόθο νά ἔχομε καθαρή καρδιά.
Μᾶς πῆραν λοιπόν οἱ γονεῖς μας ἀπό τό χέρι καί μᾶς ἔμαθαν ὅλα αὐτά. Καί ὅσο εἴμαστε μικρότεροι, ἡ καρδιά μας καθαρή ἀπό ἁμαρτίες καί ἀπό κακές ἐπιθυμίες, ἦταν γεμάτη ἀπό εἰλικρίνεια καί ἀγάπη πρός τόν Χριστό. Ἀλλά ἐπέρασαν τά χρόνια καί ἡ καρδιά ἄρχισε νά μολύνεται. Καί ὅταν ἡ καρδιά μολύνεται, τότε ἀδελφοί μου τό ξέρετε ὅτι τόν ἄνθρωπο τόν πιάνει ἀνορεξιά νά κάνει προσευχή, νά διαβάσει τό Εὐαγγέλιο, νά ἀκούσει συμβουλές πνευματικές καί περισσότερο ἀκόμα νά πάει στήν Ἐκκλησία. Νά σταθεῖ μέσα στήν Ἐκκλησία καί νά ἀτενίζει τήν ἄχραντη εἰκόνα τοῦ σωτῆρος μας Χριστοῦ. Δέν ἀντέχουν τά μάτια μας, ὅταν δέν ἔχομε καθαρή καρδιά, νά κοιτάζομε τόν Χριστό στό πρόσωπο. Αἰσθανόμαστε ὅτι πρέπει νά τά χαμηλώσομε καί νά κρυφτοῦμε.
Καί ὅταν ἡ καρδιά μας εἶναι λιγάκι πιό βαρειά καί πιό ἔνοχη, δέν μᾶς ἀρέσει νά περνᾶμε τήν πόρτα τῆς Ἐκκλησίας καί νά μπαίνομε μέσα. Καί ὅταν, αὐτά τά αἰσθήματα συσσωρεύονται, φορτώνονται ἐπάνω μας, αἰσθανόμαστε πώς ἔχομε ἕνα βάρος. Αἰσθανόμαστε καί καταλαβαίνομε, ὅτι εἴμαστε παράλυτοι πνευματικά.
Τρέμουν οἱ ἄγγελοι
Ἀλλά τί χαρά καί τί καλά, ὅταν ὁ ἄνθρωπος σ’ αὐτή τήν κατάσταση θυμηθεῖ ὅτι ὁ Χριστός τόν βλέπει. Καί ἀρχίσει νά ψάχνει τήν καρδιά του καί νά ποθεῖ νά τήν κάνει νά εἶναι εὐάρεστη καί εὐχάριστη ἐνώπιον τοῦ Χριστοῦ. Καί τί φοβερό ὅταν ὄντας σ’ αὐτή τήν κατάσταση, προσπαθεῖ ἁπλῶς νά κρυφτεῖ ἀπό τόν Χριστό. Ὅπως πῆγε νά κρυφτεῖ καί ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα, ὅταν μετά τήν ἁμαρτία, ὅταν παρέβηκαν τήν ἐντολή τοῦ Θεοῦ, ἄκουσαν τήν φωνή του πού φώναζε: «Ἀδάμ, Ἀδάμ ποῦ εἶσαι;» Καί ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα πῆγαν καί τρύπωσαν μέσα στούς θάμνους, γιά νά μήν τούς δεῖ. Γιατί ἦταν γυμνοί. Ἀπό τί ἦταν γυμνοί;
Ἀπό τήν χάρη τοῦ Θεοῦ. Ἀπό τήν καθαρότητα τῆς καρδιᾶς.
Ὅποιος ἄνθρωπος βρίσκεται σ’ αὐτή τήν κατάσταση, δέν θέλει νά πάει στήν Ἐκκλησία, δέν θέλει νά κάνει προσευχή, δέν θέλει νά θυμᾶται τόν Χριστό... Καί ξέρετε; Ὅταν ἕναν ἄνθρωπο δέν θέλομε νά τόν βλέπομε μπροστά μας, γεμίζει καί τό στόμα μας καί ἡ καρδιά μας κακία ἀπέναντί του καί τόν κακολογοῦμε. Ἐνῶ ἐμεῖς φταῖμε· τόν κακολογοῦμε. Κατά τόν ἴδιο τρόπο ὅποιος ἀφήνει τήν καρδιά του καί μολύνεται, ἀρχίζει καί κακολογεῖ τόν σωτήρα Χριστό, ἐκεῖνον πού σταυρώθηκε γιά μᾶς. Τόν ἐλεήμονα καί φιλάνθρωπο.
Καί αὐτός μέν γεμάτος ἀπό δαιμονικό φρόνημα, καμαρώνει· πού τό κάνει αὐτό. Ἀλλά οἱ ἅγιοι ἄγγελοι, πού ξέρουν τί σημασία ἔχει τό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ καί ἡ ἀγάπη καί ἡ φιλανθρωπία τοῦ Χριστοῦ, ἀκούγοντάς τον τρέμουν. Ναί. Οἱ ἅγιοι ἄγγελοι ὅταν βλέπουν τέτοια πράγματα τρέμουν, τρέμουν. Μᾶς τό λέει ἡ Ἁγία Γραφή: Ὅταν οἱ ἄγγελοι εἶδαν τόν Χριστό σταυρωμένο καί τούς Ἑβραίους ἀπό κάτω νά τόν κοροϊδεύουν, γι' αὐτό πού ἔπρεπε νά τόν προσκυνοῦν, «ἐκ τοῦ φόβου ἐσαλεύτηκαν». Γιατί δέν ἔπρεπε οὔτε νά τολμοῦν νά σηκώσουν τό κεφάλι τους κατά πάνω, μέχρι πού νά Τοῦ ποῦν χίλιες φορές, δέκα χιλιάδες φορές, ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς τους, «σέ εὐχαριστοῦμε, γιατί γιά μᾶς τούς ἀνθρώπους καί διά τήν ἡμετέραν σωτηρίαν, ἦλθες στόν κόσμο, ἔγινες ἄνθρωπος καί σταυρώθηκες γιά μᾶς...» Ἀλλά ἀντί νά κάνουν τέτοια πράγματα τόν κορόιδευαν. Καί οἱ ἄγγελοι, βλέποντας τους ἐφοβήθηκαν τόσο πολύ πού ἄρχισαν νά τρέμουν.
Οἱ ἄγγελοι τρέμουν. Καί ἐμεῖς; Ἐμεῖς οἱ ἁμαρτωλοί, ἔπρεπε περισσότερο νά τρέμομε καί νά ἀναζητοῦμε τό ἔλεος καί τήν χάρη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Καί νά στεκόμαστε μπροστά του καί νά τοῦ λέμε: «Ἄνοιξε τά μάτια σου Χριστέ μου, βύθισέ τα στήν καρδιά μου. Ξύπνα μου τήν συνείδηση. Πές μου τί πρέπει νά κάνω γιά νά διορθωθῶ, νά γίνω εὐάρεστος ἐνώπιόν σου». Γιατί ὁ Χριστός, βλέπει καί ποιός εἶσαι καί τί εἶσαι καί ποῦ εἶσαι καί τί σκέπτεσαι καί ποῦ σκοπεύεις νά πᾶς. Ὅλα τά βλέπει ὁ Χριστός.
Μήν κάθεσαι. Κάνε κάτι!
Καί ὁ Χριστός ἤξερε αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου τοῦ παραλυτικοῦ τήν ἀποτυχία. Ἤξερε ὅτι ἦταν τριάντα ὀκτώ ὁλόκληρα χρόνια ἐκεῖ πέρα καί περίμενε. Γιά φαντασθεῖτε! Ἦταν παράλυτος. Καί κάθε βδομάδα, ἄς ποῦμε, πήγαινε μία φορά ὁ ἄγγελος καί ἀνακάτευε τό νερό. Καί ἦταν ἄνθρωποι πολλοί πού εἶχαν καί φίλους καί συγγενεῖς. Ἅρπαζαν λοιπόν τόν ἄρρωστό τους καί τόν πέταγαν μέσα. Ἤ οἱ σβέλτοι, ἔμπαιναν πρῶτοι μέσα. Καί αὐτοί ἐγίνοντο καλά. Καί αὐτός, ὅσο νά καταλάβει ὅτι τό νερό ταράζεται, καί νά κουνηθεῖ, πάθαινε τήν ψυχρολουσία τῆς ἀπογοητεύσεως. Ἔβλεπε ἄλλον, νά εἶναι κιόλας μέσα.
Καί τότε, ἐνῶ εἶχε κοπιάσει γιά νά ἀνασηκωθεῖ, ἔπεφτε κάτω καί ἔλεγε: «Θεέ μου, καί τώρα πιά μιά βδομάδα, ἕνα μήνα, ὁ Θεός ξέρει πόσο, ὑπομονή». Γιατί δέν ἦταν ὥρα καί στιγμή συγκεκριμένη πού ἀνακάτευε ὁ ἄγγελος τό νερό. Ὅποτε ἤθελε πήγαινε. Γιατί; Γιά νά μᾶς διδάξει ὁ Θεός ὅτι πρέπει νά εἴμαστε πάντοτε ἕτοιμοι. Καί πάντοτε ἄγρυπνοι.
[…]

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ  

    

Διαβάστε επίσης:

Κυριακή του Παραλύτου
Η θεραπεία του Παραλύτου, του π. Μητροπ. Νικοπόλεως Μελετίου(†)
"Θέλεις ὑγιής γενέσθαι;", του Μητροπ. Νικοπόλεως Μελετίου(†)
Η θεραπεία του παραλυτικού της Βηθεσδά, Στεργίου Ν. Σάκκου, Ομότ. Καθηγ. Α.Π.Θ. (24/4/ 2010)
Η εορτή της Μεσοπεντηκοστής

Ερμηνευτική προσέγγιση του θαύματος της θεραπείας του Παραλύτου της Βηθεσδά, Προσεγγίσεις Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς και Μητροπολίτου Λαυρεωτικής Νικολάου
      
Ακούσματα:
Κυριακή του Παραλύτου – “Άνθρωπον ουκ έχω…” [ομιλία Αρχιμ. Συμεών Βενετσιάνου, 2014]
Κύριε, τον παράλυτον [Γ. Χατζηχρόνογλου & βυζαντινός χορός]
Μεσούσης της εορτής [Γ. Χατζηχρόνογλου & βυζαντινός χορός]
Ειρήνης μεγαλομάρτυρος – Απολυτίκιο (5 Μαΐου) [ψάλλει Βυζαντινός χορός]
  
Λειτουργικά αναγνώσματα:
Ακολουθία Κυριακὴς Παραλύτου
Ακολουθία Μεσοπεντηκοστῆς
     

και άλλα πολλά, σημαντικά και ψυχωφελή, στο Αφιέρωμά μας στο Πάσχα: «Από την Κυριακή του Θωμά μέχρι την Πεντηκοστή».

    

        

        

 

Κυριακή 29 Απριλίου

    

  

Οἱ Ἅγιοι Ἰάσονας καὶ Σωσίπατρος οἱ Ἀπόστολοι
Ἡ Ἁγία Κέρκυρα ἡ Μάρτυς

      

            
Δευτέρα 30 Απριλίου

 

         

Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀπόστολος
Ὁ Ἅγιος Δονάτος Ἐπίσκοπος Εὐροίας
Ὁ Ἅγιος Ἰγνάτιος Ἐπίσκοπος Σταυρουπόλεως
Ἀνακομιδὴ Τιμίων Λειψάνων Ἁγίας Ἀργυρῆς τῆς Νεομάρτυρος

                                    

         

Τρίτη 1 Μαΐου

  

            

Ὁ Προφήτης Ἱερεμίας
Ἡ Ὁσία Ἰσιδώρα ἡ διὰ Χριστὸν Σαλή
Ἡ Ἁγία Ταμάρα ἡ βασίλισσα
Ὁ Ὅσιος Παφνούτιος ὁ Θαυματουργός
Ὁ Ὅσιος Γεράσιμος ἐκ Ρωσίας
Ὁ Ἅγιος Πανάρετος Ἐπίσκοπος Πάφου
Ὁ Ἅγιος Ἀκάκιος ὁ Ὁσιομάρτυρας
Ὁ Ὅσιος Νικηφόρος ἐκ Χίου
Ἡ Ἁγία Μαρία ἡ Νεομάρτυς

                              

     

Τετάρτη 2 Μαΐου

  

         

Ἀνακομιδὴ Τιμίων Λειψάνων Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Μεγάλου
Οἱ Ἅγιοι Ἕσπερος καὶ Ζωὴ οἱ Μάρτυρες καὶ τὰ τέκνα αὐτῶν Κυριάκος καὶ Θεόδουλος
Ὁ Ἅγιος Βόρις–Μιχαὴλ ὁ Ἱσαπόστολος ὁ πρίγκιπας καὶ Φωτιστῆς τοῦ Βουλγαρικοῦ λαοῦ
Ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πατελλάριος
Ἡ Ὁσία Ματρώνα ἐκ Ρωσίας

                           

    

Πέμπτη 3 Μαΐου

           

  

Οἱ Ἅγιοι Τιμόθεος καὶ Μαύρα οἱ Μάρτυρες
Ἡ Ἁγία Ξενία ἡ Μεγαλομάρτυς
Ὁ Ἅγιος Πέτρος Ἐπίσκοπος Ἄργους
Ὁ Ἅγιος Οἰκουμένιος Ἐπίσκοπος Τρίκκης
Ὁ Ὅσιος Θεοδόσιος καθηγούμενος τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου

                    

     

Παρασκευή 4 Μαΐου

      

AgiaPelagia

  

Ἡ Ἁγία Πελαγία ἡ Μάρτυς
Ἡ Ἁγία Μόνικα μητέρα τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου
Ὁ Ἅγιος Φλωριανὸς ὁ Μάρτυρας

                             

       

Σάββατο 5 Μαΐου

  

          

Ἡ Ἁγία Εἰρήνη ἡ Μεγαλομάρτυς
Οἱ Ἅγιοι Εἰρηναῖος, Περεγρίνος καὶ Εἰρήνη οἱ Μάρτυρες ἐκ Θεσσαλονίκης
Ὁ Ἅγιος Ἱλάριος Ἐπίσκοπος Ἀρελάτης
Ὁ Ὅσιος Εὐθύμιος ὁ Μυροβλύτης Ἐπίσκοπος Μαδύτου
   

   

Ὁ Ἅγιος Ἐφραὶμ ὁ Ἱερομάρτυρας ὁ ἐν Νέᾳ Μάκρῃ Ἀττικῆς
Ὁ Ἅγιος Πλάτων ὁ Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

                                            

               

Επιμέλεια- Διανομή: Καθεδρικός Ι.Ν. Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού
Design : ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ
Εάν δεν επιθυμείτε να λαμβάνετε το Ενημερωτικό, παρακαλούμε πατήστε εδώ
Εάν λαμβάνετε το Ενημερωτικό περισσότερες από μία φορά, παρακαλούμε πατήστε εδώ