Τεύχος 112  18 Ιανουαρίου 2013

Εάν επιθυμείτε να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα την ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ, είτε μόνον εσείς, είτε και κάποια δικά σας πρόσωπα, κάνετε Εγγραφή στο Newsletter μέσα απ’ το δικτυακό μας τόπο.

 

Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2013 – ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ
Ο Ἀπόστολος
Προς Κορινθίους Β΄ επιστολή Παύλου (δ΄ 6-15)

     

Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν, ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐξαπορούμενοι, διωκόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἀπολλύμενοι, πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ.
Ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν. Ὥστε ὁ μὲν θάνατος ἐν ἡμῖν ἐνεργεῖται, ἡ δὲ ζωὴ ἐν ὑμῖν.
Ἔχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα, καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν, εἰδότες ὅτι ὁ ἐγείρας τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ ἡμᾶς διὰ Ἰησοῦ ἐγερεῖ καὶ παραστήσει σὺν ὑμῖν.
Τὰ γὰρ πάντα δι᾿ ὑμᾶς, ἵνα ἡ χάρις πλεονάσασα διὰ τῶν πλειόνων τὴν εὐχαριστίαν περισσεύσῃ εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

   

Ἀπόδοση στη νεοελληνική:

  

Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ποὺ εἶπε νὰ λάμψῃ φῶς ἀπὸ τὸ σκοτάδι, αὐτὸς ἔλαμψε μέσα μας, διὰ νὰ φέρῃ εἰς φῶς τὴν γνῶσιν τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν αὐτὸν μέσα σὲ πήλινα σκεύη, διὰ νὰ φανῇ ὅτι τέτοια ὑπερβολικὴ δύναμις εἶναι τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν προέρχεται ἀπὸ μᾶς. Πιεζόμεθα μὲ κάθε τρόπον, ἀλλὰ δὲν φθάνομεν σὲ ἀδιέξοδον, εὑρισκόμεθα σὲ ἀδυναμίαν ἀλλ’ ὄχι σὲ ἀπελπισίαν, διωκόμεθα ἀλλὰ δὲν ἐγκαταλειπόμεθα, καταβαλλόμεθα ἀλλὰ δὲν χανόμεθα.
Πάντοτε φέρομεν εἰς τὸ σῶμά μας τὸν θάνατον τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, διὰ νὰ φανερωθῇ καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ εἰς τὸ σῶμά μας. Διότι ἐνῷ ζῶμεν παραδιδόμεθα πάντοτε εἰς θάνατον χάριν τοῦ Ἰησοῦ, διὰ νὰ φανερωθῇ καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ εἰς τὸ θνητόν μας σῶμα. Ὥστε ὁ μὲν θάνατος συντελεῖται σ’ ἐμᾶς, ἀλλ’ ἡ ζωὴ σ’ ἐσᾶς.
Ἀλλ’ ἐπειδὴ ἔχομεν τὸ ἴδιο πνεῦμα τῆς πίστεως σύμφωνα πρὸς ὅ,τι εἶναι γραμμένον, Ἐπίστεψα καὶ διὰ τοῦτο ἐμίλησα, καὶ ἐμεῖς πιστεύομεν, διὰ τοῦτο καὶ μιλᾶμε, διότι γνωρίζομεν ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἀνέστησε τὸν Κύριον Ἰησοῦν θὰ ἀναστήσῃ καὶ ἐμᾶς διὰ τοῦ Ἰησοῦ καὶ θὰ μᾶς στήσῃ μαζὶ μ’ ἐσᾶς ἐνώπιόν του.
Ὅλα γίνονται πρὸς χάριν σας, ὥστε καθὼς ἡ χάρις ἐπεκτείνεται εἰς περισσοτέρους, νὰ προκαλέσῃ πλουσίαν τὴν εὐχαριστίαν πρὸς δόξαν τοῦ Θεοῦ.

    

Το Ευαγγέλιο
Κατά Λουκάν (ιζ΄ 12-19)

 

Τῷ καιρῷ εκείνω, εἰσερχομένου τοῦ Ἰησοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόρρωθεν, καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς.
Καὶ ἰδὼν εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν. Εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν, καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης.
Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; Οἱ δὲ ἐννέα ποῦ; Οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος; Καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.
   

Απόδοση στη νεοελληνική:

  

Τον καιρό εκείνο, καθὼς ἔμπαινε ὁ Ἰησοῦς σ’ ἕνα χωριό, τὸν συνήντησαν δέκα ἄνδρες λεπροί, οἱ ὁποῖοι ἐστάθηκαν λίγο μακρυά, καὶ τοῦ φώναξαν, «Ἰησοῦ Διδάσκαλε, ἐλέησέ μας».
Ὅταν τοὺς εἶδε, τοὺς εἶπε, «Πηγαίνετε νὰ δείξετε τὸν ἑαυτόν σας εἰς τοὺς ἱερεῖς», καὶ ἐνῷ ἐπήγαιναν, ἐκαθαρίσθησαν. Ἕνας ἀπ’ αὐτούς,ὅταν εἶδε ὄτι ἐθεραπεύθηκε, ἐπέστρεψε δοξάζων τὸν Θεὸν μὲ δυνατὴν φωνὴν καὶ ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὸν εὐχαριστοῦσε· καὶ αὐτὸς ἦτο Σαμαρείτης.
Τότε εἶπε ὁ Ἰησοῦς, «Δὲν ἐκαθαρίσθησαν καὶ οἱ δέκα; Οἱ ἄλλοι ἐννέα ποῦ εἶναι; Κανεὶς δὲν εὑρέθηκε νὰ ἐπιστρέψῃ διὰ νὰ δοξάσῃ τὸν Θεὸν παρὰ αὐτὸς ὁ ἀλλοεθνής;». Καὶ εἶπε εἰς αὐτόν, «Σήκω ἐπάνω καὶ πήγαινε· ἡ πίστις σου σὲ ἔσωσε».
    

       


    

Παρασκευή 25 Ιανουαρίου 2013 – ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ του ΘΕΟΛΟΓΟΥ
Ο Ἀπόστολος
Προς Εβραίους επιστολή Παύλου (ζ΄ 26 – ή 2)

          

Ἀδελφοί, τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος, ὃς οὐκ ἔχει καθ' ἡμέραν ἀνάγκην, ὥσπερ οἱ ἀρχιερεῖς, πρότερον ὑπὲρ τῶν ἰδίων ἁμαρτιῶν θυσίας ἀναφέρειν, ἔπειτα τῶν τοῦ λαοῦ· τοῦτο γὰρ ἐποίησεν ἐφάπαξ ἑαυτὸν ἀνενέγκας. Ὁ νόμος γὰρ ἀνθρώπους καθίστησιν ἀρχιερεῖς ἔχοντας ἀσθένειαν, ὁ λόγος δὲ τῆς ὁρκωμοσίας τῆς μετὰ τὸν νόμον υἱὸν εἰς τὸν αἰῶνα τετελειωμένον.
Κεφάλαιον δὲ ἐπὶ τοῖς λεγομένοις, τοιοῦτον ἔχομεν ἀρχιερέα, ὃς ἐκάθισεν ἐν δεξιᾷ τοῦ θρόνου τῆς μεγαλωσύνης ἐν τοῖς οὐρανοῖς, τῶν Ἁγίων λειτουργὸς καὶ τῆς σκηνῆς τῆς ἀληθινῆς, ἣν ἔπηξεν ὁ Κύριος, καὶ οὐκ ἄνθρωπος.

   

Ἀπόδοση στη νεοελληνική:

    

Ἀδελφοί, τέτοιος ἀρχιερεὺς πραγματικὰ μᾶς ἔπρεπε, ἅγιος, ἄκακος, ἀμόλυντος, χωρισμένος ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ ὑψωμένος τώρα ἐπάνω ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει ἀνάγκην, ὅπως οἱ ἀρχιερεῖς, νὰ προσφέρῃ θυσίας κάθε ἡμέραν, πρῶτα διὰ τὰς δικάς του ἁμαρτίας καὶ ἔπειτα διὰ τὰς ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ· αὐτὸ τὸ ἔκανε μιὰ γιὰ πάντα, ὅταν προσέφερε τὸν ἑαυτόν του. Ὁ νόμος ἐγκαθιστᾶ ἀρχιερεῖς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀδυναμίας. Τὰ λόγια ὅμως τοῦ ὅρκου, ποὺ ἐδόθηκε ὕστερα ἀπὸ τὸν νόμον, ἐγκαθιστοῦν αἰωνίως τὸν Υἱόν, τὸν τέλειον.
Τὸ βασικὸν σημεῖον τῶν ὅσων λέγομεν εἶναι τοῦτο: ὅτι ἔχομεν ἕνα τέτοιον ἀρχιερέα, ὁ ὁποῖος ἐκάθησε εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ θρόνου τῆς Μεγαλωσύνης εἰς τοὺς οὐρανούς, ὅπου ὑπηρετεῖ τὰ Ἅγια τῶν ἁγίων καὶ τὴν σκηνὴν τὴν ἀληθινήν, τὴν ὁποίαν ἔστησεν ὁ Κύριος καὶ ὄχι ἄνθρωπος.

  

Το Ευαγγέλιο
Κατά Ιωάννην (ι΄ 9-16)

 

Εἶπεν ὁ Κύριος· ἐγώ εἰμι ἡ θύρα· δι' ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ, σωθήσεται, καὶ εἰσελεύσεται καὶ ἐξελεύσεται, καὶ νομὴν εὑρήσει. Ὁ κλέπτης οὐκ ἔρχεται εἰ μὴ ἵνα κλέψῃ καὶ θύσῃ καὶ ἀπολέσῃ· ἐγὼ ἦλθον ἵνα ζωὴν ἔχωσι καὶ περισσὸν ἔχωσιν. Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός. ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων· Ὁ μισθωτὸς δὲ καὶ οὐκ ὢν ποιμήν, οὗ οὐκ εἰσὶ τὰ πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τὸν λύκον ἐρχόμενον καὶ ἀφίησι τὰ πρόβατα καὶ φεύγει· καὶ ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτὰ καὶ σκορπίζει τὰ πρόβατα. Ὁ δἑ μισθωτὸς φεύγει, ὅτι μισθωτός ἐστι καὶ οὐ μέλει αὐτῷ περὶ τῶν προβάτων.
Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός, καὶ γινώσκω τὰ ἐμὰ καὶ γινώσκομαι ὑπὸ τῶν ἐμῶν, καθὼς γινώσκει με ὁ πατὴρ κἀγὼ γινώσκω τὸν πατέρα, καὶ τὴν ψυχήν μου τίθημι ὑπὲρ τῶν προβάτων. Καὶ ἄλλα πρόβατα ἔχω, ἃ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς αὐλῆς ταύτης· κἀκεῖνά με δεῖ ἀγαγεῖν, καὶ τῆς φωνῆς μου ἀκούσουσι, καὶ γενήσεται μία ποίμνη, εἷς ποιμήν
.
  

Απόδοση στη νεοελληνική:

  

Εἶπεν ὁ Κύριος:
«Ἐγὼ εἶμαι ἡ πόρτα· ὅποιος θὰ μπῇ δι’ ἐμοῦ, θὰ σωθῇ καὶ θὰ μπαίνῃ καὶ θὰ βγαίνῃ καὶ θὰ βρίσκῃ βοσκήν. Ὁ κλέπτης δὲν ἔρχεται παρὰ γιὰ νὰ κλέψῃ καὶ νὰ σφάξῃ καὶ νὰ καταστρέψῃ. Ἐγὼ ἦλθα διὰ νὰ ἔχουν ζωὴν καὶ νὰ τὴν ἔχουν ἄφθονη. Ἐγὼ εἶμαι ὁ βοσκὸς ὁ καλός. Ὁ βοσκὸς ὁ καλὸς θυσιάζει τὴν ζωήν του διὰ τὰ πρόβατα. Ὁ μισθωτός, ὁ ὁποῖος δὲν εἶναι βοσκός, καὶ τὰ πρόβατα δὲν εἶναι δικά του, βλέπει τὸν λύκον νὰ ἔρχεται καὶ ἀφήνει τὰ πρόβατα καὶ φεύγει, καὶ ὁ λύκος τὰ ἀρπάζει καὶ τὰ σκορπίζει, διότι εἶναι μισθωτὸς καὶ δὲν τὸν μέλει διὰ τὰ πρόβατα.
Ἐγὼ εἶμαι ὁ βοσκὸς ὁ καλός καὶ γνωρίζω τὰ δικά μου καὶ γνωρίζομαι ἀπὸ τὰ δικά μου – ὅπως μὲ γνωρίζει ὁ Πατέρας καὶ γνωρίζω καὶ ἐγὼ τὸν Πατέρα – καὶ θυσιάζω τὴν ζωήν μου διὰ τὰ πρόβατα. Ἔχω καὶ ἄλλα πρόβατα, τὰ ὁποῖα δὲν εἶναι ἀπὸ αὐτὴν τὴν μάνδρα· πρέπει νὰ φέρω καὶ ἐκεῖνα καὶ θὰ ἀκούσουν τὴν φωνήν μου καὶ θὰ γίνῃ ἕνα ποίμνιον, ἕνας βοσκός.»
    

     

      

            

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Το βαθύ νόημα των πόνων στη ζωή μας

(του Μοναχού π. Μωϋσή Αγιορείτη)
       

Οι νηπτικοί πατέρες καί πολλοί Αγιορείτες μοναχοί θεωρούσαν καί θεωρούν τήν απουσία τών δοκιμασιών ως απομάκρυνση τού Θεού απ' τή ζωή τους. Η υπομονή στίς δοκιμασίες καί στούς πόνους πού προσφέρουν σβύνει αμαρτίες καί καταθέτει έντοκα γραμμάτια στήν ουράνια τράπεζα. Δέν αποζητάμε φυσικά νοσηρά τόν πόνο στή ζωή μας. Ούτε o κάθε υγιής κι όποιος καλοπερνά σημαίνει πώς τόν έχει εγκαταλείψει η χάρη τού Θεού. Χρειάζεται φωτεινή καί προσεκτική διάκριση.
Όταν o χριστιανός δέν έχει ενστερνισθεί τό γνήσιο oρθόδοξο κι απαραίτητο ασκητικομαρτυρικό φρόνημα τής αγίας μητέρας μας Εκκλησίας στή ζωή του, o στοργικός ουράνιος πατέρας μας, τού βάζει ένα κανόνα κι αυτό πού δέν γνώρισε καί κέρδισε μέ τόν εκούσιο αγώνα, τό κερδίζει τώρα ακούσια υπομένοντας ασθένεια, σωματική ή ψυχική, προσωπική ή αγαπητού του προσώπου, μέ ξαφνικό πένθος, μέ απρόσμενη πτώχευση, μέ κίνδυνο τροχαίου ατυχήματος, μ' έκτακτη κατηγορία, συκοφαντία, ειρωνεία, κοροϊδία ή υποτίμηση καί μάλιστα καθαρίζεται κιόλας. Πόση ωφέλεια θά εχαμε άν βλέπαμε τίς δοκιμασίες μας ως δώρο Θεού όπως πράγματι είναι.
Ο Πολυεύσπλαχνος, Πανοικτίρμων, Πανάγαθος καί Πολυέλεος Θεός δέν εκδικείται καί δέν τιμωρεί ποτέ. Δέν υπάρχει κακότητα στή θεότητα, πού είναι η αυτοαγαθότητα. Στόν Θεό δέν υπάρχει κοσμικό φρόνημα, ανθρώπινη δικαιοσύνη, νομική κατοχύρωση κι απαίτηση, αλλά πνεύμα αγάπης, πού δέν μπορεί εύκολα νά συλλάβει o ανθρώπιινος νούς. Τά παιδέματα γίνονται πνευματικά παλαίσματα πού ωραιοποιούν καταπληκτικά τόν άνθρωπο ψυχικά καί τόν ωριμάζουν τέλεια. Ο σοφός Παροιμιαστής λέγει πώς όποιον αγαπά o Θεός τόν παιδεύει, μάλλον τόν εκπαιδεύει. Ο σύγχρονος oρθολογιστής άνθρωπος αδυνατεί νά κατανοήσει τό μεγαλείο αυτό τής αγάπης τού Θεού πατέρα, πού παιδαγωγικά επισκέπτεται τό πλάσμα του διά δοκιμασιών, γιά νά τό συνετίσει. Τώρα άν άλλοι πειράζονται πολύ, άν καί δίκαιοι, κι άλλοι διόλου, άν κι άδικοι, δέν μπορούμε νά δώσουμε απόλυτες ερμηνείες στά σχέδια τού Θεού. Γιά τούς δίκαιους οι αδικίες γίνονται αφορμές μεγαλύτερης αιώνιας δόξης καί γιά τούς άδικους παρατείνεται η ζωή τους γιά νά μετανοήσουν.
Η προσευχή είναι ένα δυνατό βοήθημα στήν αντιμετώπιση τών ποικίλων πόνων τής ζωής. Στήν προσευχή γεννιέται η ελπίδα ότι η υπομονή στούς πόνους αυτής τής ζωής θά πληρωθεί στήν άλλη ζωή. Αυτό δίνει μιά μεγάλη καί υπέροχη παρηγοριά στόν κάθε αγωνιστή τού παρόντος στίβου. Ο Θεός μας είναι θεός ελέους καί οικτιρμών, δέν θά μάς αφήσει απαραμύθητους κι' ανευλόγητους. Σ' αυτή τή ζωή ακόμη θά μάς δώσει τά προοίμια τής αιώνιας δόξας καί τής ανεκλάλητης χαράς τής Βασιλείας του.
Δίχως Θεό o άνθρωπος είναι ανέλπιδος καί μή πιστεύοντας στήν ανταπόδοση τής άλλης ζωής o πόνος τής παρούσης είναι ανοημάτιστος. Τά βάσανα κι οι καϋμοί, οι πόνοι καί τ' άλγη, οι oδύνες καί οι στεναγμοί, γίνονται βουνά αβάσταχτα, πού πλακώνουν τόν άνθρωπο, τόν λυγίζουν, τόν γονατίζουν, τόν μελαγχολούν, τόν απομονώνουν καί τόν νεκρώνουν πρόωρα. Έτσι χάνει τή χαρά καί τής παρούσης καί τής άλλης ζωής. Ενώ o πιστός είναι πάντα ελπιδοφόρος κι εμπιστευόμενος τόν Χριστό ενισχύεται, ενδυναμώνεται, αναπτερώνεται τό βαρύ καί πικρό τού πόνου γίνεται, ελαφρό καί γλυκό. Μαθαίνει τά χούγια τού Θεού κι αισθάνεται μυστικά τήν πικρότητα τών δοκιμασιών, τών πειρασμών καί τών περιπετειών νά μετατρέπεται σέ γλυκειά ψυχική υγεία. Αισθάνεται τότε ότι η προσευχή του εισακούσθηκε, o Θεός επείδε στή δέησή του, δέν τού ήλθαν όπως τά ήθελε o διος, αλλ' όπως τά ήθελε o Θεός.
Ο αφιερωμένος στόν Θεό άνθρωπος θά γεύεται τόν παράδεισο από εδώ, ακόμη καί μέσα από κακουχίες, ταλαιπωρίες κι αντιξοότητες, θά δοξάζει τόν Θεό καί θά τά δέχεται όλα τά oδυνηρά ως ευεργετικές επισκέψεις του, θά πλημμυρίζει από ευφροσύνη καί πνευματική αγαλλίαση κι άς μήν είναι φτασμένος, oνομαστός, διάσημος, πλούσιος καί δυνατός. Η αγάπη του στόν Θεό θά τόν καίει καί η αγάπη τού Θεού θά τού πυρπολεί τήν καρδιά, ώστε νά μήν αφήνει χώρο γιά καμμιά άλλη ξένη αγάπη.
Συχνά o πόνος τών δοκιμασιών γίνεται μαλακτικός γιά τήν πέτρινη καρδιά μας. Έτσι βλέπουμε πονεμένους ανθρώπους αληθινά ταπεινούς. Τότε o πόνος έχει επιτύχει τού σκοπού του. Μάς έχει δώσει τό πιστοποιητικό εισόδου μας στόν Παράδεισο, αφού κατά τόν Γέροντα Τύχωνα τόν Ρώσσο τόν Αγιορείτη κανένας ταπεινός δέν θάναι στήν κόλαση!
  
Του Μοναχού π. Μωϋσή Αγιορείτη
* Απόσπασμα oμιλίας πού εκφωνήθηκε στόν Κατανυκτικό Εσπερινό τής Δ' Κυριακής τών Νηστειών στόν Ιερό Ναό Οσίου Νίκωνος Σπάρτης (6.4.2003)
.

      


     

 


Κυριακή 20 Ιανουαρίου

 

Ὁ Ὅσιος Εὐθύμιος ὁ Μέγας
Ὁ Ἅγιος Πέτρος ὁ Τελώνης
Ὁ Ἅγιος Λέων Μακέλλης ὁ Μέγας
Ὁ Ἅγιος Εὐθύμιος Ἀρχιεπίσκοπος Τυρνόβου

     


 

Δευτέρα 21 Ιανουαρίου

        

Ὁ Ὅσιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητής
Οἱ Ἅγιοι Εὐγένιος, Οὐαλεριανός, Κάνδιδος καὶ Ἀκύλας οἱ Μάρτυρες
Ὁ Ἅγιος Νεόφυτος ὁ Μάρτυρας
Ἡ Ἁγία Ἁγνὴ ἡ Μάρτυς
Ὁ Ὅσιος Μάξιμος ὁ Γραικός
Σύναξις Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Παραμυθίας
 
         


 

Τρίτη 22 Ιανουαρίου

     

Ὁ Ἅγιος Τιμόθεος ὁ Ἀπόστολος
Ὁ Ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ Ὁσιομάρτυρας ὁ Πέρσης
Ὁ Ὅσιος Ἰωσὴφ ὁ Ἡγιασμένος ὁ ἐν Κρήτῃ

                     


   

Τετάρτη 23 Ιανουαρίου

       

Οἱ Ἅγιοι Κλήμης καὶ Ἀγαθάγγελος οἱ Μάρτυρες
Ὁ Ὅσιος Γεννάδιος ἐκ Λιθουανία
ς

   


 

Πέμπτη 24 Ιανουαρίου

         

Ἡ Ἁγία Ξένη
Ὁ Ὅσιος Διονύσιος ὁ ἐν Ὀλύμπῳ
Ὁ Ὅσιος Νεόφυτος ὁ Ἔγκλειστος ὁ ἐν Κύπρῳ ἀσκήσας

      


   

Παρασκευή 25 Ιανουαρίου

          

Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως
Ὁ Ἅγιος Αὐξέντιος ὁ Νεομάρτυρας
Ὁ Ἅγιος Βλαδίμηρος ὁ Ἱερομάρτυρας Μητροπολίτης Κιέβου

                     


 

Σάββατο 26 Ιανουαρίου

          

Ὁ Ὅσιος Ξενοφῶν μετὰ τῆς συμβίου του Μαρίας καὶ τῶν τέκνων Ἀρκαδίου καὶ Ἰωάννου
Ὁ Ὅσιος Κλήμης (κτήτωρ Ι. Μ. Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σαγματά Βοιωτίας)
Ἀνακομιδὴ Τιμίων Λειψάνων Ὁσίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτου

           


  

Επιμέλεια- Διανομή: Καθεδρικός Ι.Ν. Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού
Design : ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ
Εάν δεν επιθυμείτε να λαμβάνετε το Ενημερωτικό, παρακαλούμε πατήστε εδώ
Εάν λαμβάνετε το Ενημερωτικό περισσότερες από μία φορά, παρακαλούμε πατήστε εδώ