Τεύχος 120  15 Μαρτίου 2013

Εάν επιθυμείτε να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα την ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ, είτε μόνον εσείς, είτε και κάποια δικά σας πρόσωπα, κάνετε Εγγραφή στο Newsletter μέσα απ’ το δικτυακό μας τόπο.

 

Κυριακή 17 Μαρτίου 2013 – ΤΥΡΙΝΗΣ

Ο Ἀπόστολος
Προς Ρωμαίους επιστολή Παύλου (ιγ΄11 – ιδ΄4)

     

Ἀδελφοί, καὶ τοῦτο, εἰδότες τὸν καιρόν, ὅτι ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι· νῦν γὰρ ἐγγύτερον ἡμῶν ἡ σωτηρία ἢ ὅτε ἐπιστεύσαμεν. Ἡ νὺξ προέκοψεν, ἡ δὲ ἡμέρα ἤγγικεν. Ἀποθώμεθα οὖν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἐνδυσώμεθα τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. Ὡς ἐν ἡμέρᾳ εὐσχημόνως περιπατήσωμεν, μὴ κώμοις καὶ μέθαις, μὴ κοίτας καὶ ἀσελγείαις, μὴ ἔριδι καὶ ζήλῳ, ἀλλ᾿ ἐνδύσασθε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τῆς σαρκὸς πρόνοιαν μὴ ποιεῖσθε εἰς ἐπιθυμίας.
Τὸν δὲ ἀσθενοῦντα τῇ πίστει προσλαμβάνεσθε, μὴ εἰς διακρίσεις διαλογισμῶν. Ὅς μὲν πιστεύει φαγεῖν πάντα, ὁ δὲ ἀσθενῶν λάχανα ἐσθίει. Ὁ ἐσθίων τὸν μὴ ἐσθίοντα μὴ ἐξουθενείτω, καὶ ὁ μὴ ἐσθίων τὸν ἐσθίοντα μὴ κρινέτω· ὁ Θεὸς γὰρ αὐτὸν προσελάβετο. Σὺ τίς εἶ ὁ κρίνων ἀλλότριον οἰκέτην; Τῷ ἰδίῳ Κυρίῳ στήκει ἢ πίπτει· σταθήσεται δέ· δυνατὸς γάρ ἐστιν ὁ Θεὸς στῆσαι αὐτόν
.

   

Ἀπόδοση στη νεοελληνική:

  

Ἀδελφοί, αὐτὰ νὰ κάνετε, τοσούτῳ μᾶλλον καθ’ ὅσον γνωρίζετε σὲ τί καιρὸν ζοῦμε: ὅτι εἶναι πλέον ὥρα νὰ ξυπνήσετε ἀπὸ τὸν ὕπνον, διότι τώρα εἶναι πλησιέστερα σ’ ἐμᾶς ἡ σωτηρία παρὰ τότε ποὺ ἐπιστέψαμε. Ἡ νύχτα ἐπροχώρησε· ἡ ἡμέρα ἐπλησίασε. Ἂς πετάξουμε λοιπὸν τὰ ἔργα τοῦ σκότους καὶ ἂς ὁπλισθοῦμε μὲ τὰ ὅπλα τοῦ φωτός. Ἂς εἶναι ἡ συμπεριφορά μας σεμνή, ὅπως ὅταν εἶναι ἡμέρα, ὄχι συμπόσια καὶ μεθύσια, ὄχι ἀκολασίες καὶ ἀσέλγειες, ὄχι ἔριδες καὶ ζηλοτυπίες, ἀλλ’ ἐνδυθῆτε τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν καὶ μὴ φροντίζετε διὰ τὴν σάρκα διὰ νὰ ἱκανοποιήσετε τὰς ἐπιθυμίας της.
Ἐκεῖνον ποὺ εἶναι ἀσθενὴς κατὰ τὴν πίστιν, νὰ τὸν δέχεσθε, ἀλλ’ ὄχι διὰ συζητήσεις γνωμῶν. Ὁ ἕνας πιστεύει ὅτι ἐπιτρέπεται νὰ φάγῃ ἀπὸ ὅλα, ἀλλ’ ὁ ἀσθενὴς τρώγει λάχανα. Ἐκεῖνος ποὺ τρώγει, ἂς μὴ περιφρονῇ ἐκεῖνον ποὺ δὲν τρώγει, καὶ ἐκεῖνος ποὺ δὲν τρώγει, ἂς μὴ κρίνῃ ἐκεῖνον ποὺ τρώγει, διότι ὁ Θεὸς τὸν ἔχει δεχθῆ. Ποιός εἶσαι σὺ ποὺ κρίνεις ξένον ὑπηρέτην; Τὸ ἂν θὰ σταθῇ ἢ θὰ πέσῃ ἀφορᾷ τὸν δικόν του κύριον, θὰ σταθῇ ὅμως, διότι ὁ Θεὸς ἔχει τὴν δύναμιν νὰ τὸν κάνῃ νὰ σταθῇ.

    

Το Ευαγγέλιο
Κατά Ματθαίον (στ΄14-21)

   

Εἶπεν ὁ Κύριος· ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος· ἐὰν δὲ μὴ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, οὐδὲ ὁ πατὴρ ὑμῶν ἀφήσει τὰ παραπτώματα ὑμῶν.
Ὅταν δὲ νηστεύητε, μὴ γίνεσθε ὥσπερ οἱ ὑποκριταὶ σκυθρωποί· ἀφανίζουσι γὰρ τὰ πρόσωπα αὐτῶν ὅπως φανῶσι τοῖς ἀνθρώποις νηστεύοντες· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἀπέχουσι τὸν μισθὸν αὐτῶν. Σὺ δὲ νηστεύων ἄλειψαί σου τὴν κεφαλὴν καὶ τὸ πρόσωπόν σου νίψαι, ὅπως μὴ φανῇς τοῖς ἀνθρώποις νηστεύων, ἀλλὰ τῷ πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ, καὶ ὁ πατήρ σου ὁ βλέπων ἐν τῷ κρυπτῷ ἀποδώσει σοι ἐν τῷ φανερῷ.
Μὴ θησαυρίζετε ὑμῖν θησαυροὺς ἐπὶ τῆς γῆς, ὅπου σὴς καὶ βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται διορύσσουσι καὶ κλέπτουσι· θησαυρίζετε δὲ ὑμῖν θησαυροὺς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σὴς οὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καὶ ὅπου κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδὲ κλέπτουσιν· ὅπου γάρ ἐστιν ὁ θησαυρὸς ὑμῶν, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία ὑμῶν
.
   

Απόδοση στη νεοελληνική:

  

Εἶπε ο Κύριος:
«Ἐὰν συγχωρέσετε εἰς τοὺς ἀνθρώπους ὅ,τι κακὸ ἔχουν κάνει, θὰ συγχωρήσῃ καὶ σᾶς ὁ Πατέρας σας ὁ οὐράνιος. Ἐὰν ὅμως δὲν συγχωρῆτε τοὺς ἀνθρώπους, τότε οὔτε καὶ ὁ Πατέρας σας θὰ συγχωρήσῃ τὰ παραπτώματά σας».
«Ὅταν νηστεύετε μὴν γίνεσθε σκυθρωποὶ ὅπως οἱ ὑποκριταί, οἱ ὅποίοι παραμορφώνουν τὰ πρόσωπά τους, διὰ νὰ τοὺς ἰδοῦν οἱ ἄνθρωποι ὅτι νηστεύουν. Ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅτι ἔχουν λάβει τὴν ἀνταμοιβή τους. Σὺ ὅμως ὅταν νηστεύῃς, ἄλειψε τὸ κεφάλι σου καὶ πλύνε τὸ πρόσωπόν σου, διὰ νὰ μὴν ἰδοῦν οἱ ἄνθρωποι ὅτι νηστεύεις ἀλλὰ μόνον ὁ Πατέρας σου, ποὺ εἶναι ἐκεῖ παρὼν κρυφά, καὶ ὁ Πατέρας σου, ποὺ βλέπει τὶ γίνεται εἰς τὰ κρυφά, θὰ σὲ ἀνταμείψῃ εἰς τὰ φανερά».
«Μὴ θησαυρίζετε διὰ τὸν ἑαυτόν σας θησαυροὺς εἰς τὴν γῆν, ὅπου ὁ σκόρος καὶ ἡ σαπίλα τοὺς καταστρέφουν καὶ ὅπου οἱ κλέπται κάνουν διάρρηξιν καὶ τοὺς κλέβουν, ἀλλὰ θησαυρίζετε διὰ τὸν ἑαυτό σας θησαυροὺς εἰς τὸν οὐρανόν, ὅπου οὔτε σκόρος οὔτε σαπίλα τοὺς καταστρέφει καὶ ὅπου κλέπται δὲν κάνουν διάρρηξιν καὶ κλέβουν. Διότι ὅπου εἶναι ὁ θησαυρός σου, ἐκεῖ θὰ εἶναι καὶ ἡ καρδιά σου».
   

         


           

Δευτέρα 18 Μαρτίου 2013 – ΚΑΘΑΡΗ ΔΕΥΤΕΡΑ (Αρχή Σαρακοστής)

     

Το Ευαγγέλιο
Κατά Λουκάν (κα΄ 8 - 36)

   

Εἶπεν ο Κύριος· βλέπετε μὴ πλανηθῆτε· πολλοὶ γὰρ ἐλεύσονται ἐπὶ τῷ ὀνόματί μου λέγοντες ὅτι ἐγώ εἰμι καὶ ὁ καιρὸς ἤγγικε. Μὴ οὖν πορευθῆτε ὀπίσω αὐτῶν. Ὅταν δὲ ἀκούσητε πολέμους καὶ ἀκαταστασίας, μὴ πτοηθῆτε· δεῖ γὰρ ταῦτα γενέσθαι πρῶτον, ἀλλ᾿ οὐκ εὐθέως τὸ τέλος.
Τότε ἔλεγεν αὐτοῖς· ἐγερθήσεται ἔθνος ἐπὶ ἔθνος καὶ βασιλεία ἐπὶ βασιλείαν, σεισμοί τε μεγάλοι κατὰ τόπους καὶ λιμοὶ καὶ λοιμοὶ ἔσονται, φόβητρά τε καὶ σημεῖα ἀπ᾿ οὐρανοῦ μεγάλα ἔσται. Πρὸ δὲ τούτων πάντων ἐπιβαλοῦσιν ἐφ᾿ ὑμᾶς τὰς χεῖρας αὐτῶν καὶ διώξουσι, παραδιδόντες εἰς συναγωγὰς καὶ φυλακάς, ἀγομένους ἐπὶ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνας ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου· ἀποβήσεται δὲ ὑμῖν εἰς μαρτύριον. Θέσθε οὖν εἰς τὰς καρδίας ὑμῶν μὴ προμελετᾶν ἀπολογηθῆναι· ἐγὼ γὰρ δώσω ὑμῖν στόμα καὶ σοφίαν, ᾗ οὐ δυνήσονται ἀντειπεῖν οὐδὲ ἀντιστῆναι πάντες οἱ ἀντικείμενοι ὑμῖν.
Παραδοθήσεσθε δὲ καὶ ὑπὸ γονέων καὶ συγγενῶν καὶ φίλων καὶ ἀδελφῶν, καὶ θανατώσουσιν ἐξ ὑμῶν, καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου· καὶ θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς ὑμῶν οὐ μὴ ἀπόληται· ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν.
Ὅταν δὲ ἴδητε κυκλουμένην ὑπὸ στρατοπέδων τὴν Ἱερουσαλήμ, τότε γνῶτε ὅτι ἤγγικεν ἡ ἐρήμωσις αὐτῆς. Τότε οἱ ἐν τῇ Ἰουδαίᾳ φευγέτωσαν εἰς τὰ ὄρη, καὶ οἱ ἐν μέσῳ αὐτῆς ἐκχωρείτωσαν, καὶ οἱ ἐν ταῖς χώραις μὴ εἰσερχέσθωσαν εἰς αὐτήν, ὅτι ἡμέραι ἐκδικήσεως αὗταί εἰσι τοῦ πληρωθῆναι πάντα τὰ γεγραμμένα. Οὐαὶ δὲ ταῖς ἐν γαστρὶ ἐχούσαις καὶ ταῖς θηλαζούσαις ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις· ἔσται γὰρ τότε ἀνάγκη μεγάλη ἐπὶ τῆς γῆς καὶ ὀργὴ τῷ λαῷ τούτῳ, καὶ πεσοῦνται στόματι μαχαίρας, καὶ αἰχμαλωτισθήσονται εἰς πάντα τὰ ἔθνη, καὶ Ἱερουσαλὴμ ἔσται πατουμένη ὑπὸ ἐθνῶν ἄχρι πληρωθῶσι καιροὶ ἐθνῶν.
Καὶ ἔσται σημεῖα ἐν ἡλίῳ καὶ σελήνῃ καὶ ἄστροις, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς συνοχὴ ἐθνῶν ἐν ἀπορίᾳ ἠχούσης θαλάσσης καὶ σάλου, ἀποψυχόντων ἀνθρώπων ἀπὸ φόβου καὶ προσδοκίας τῶν ἐπερχομένων τῇ οἰκουμένῃ· αἱ γὰρ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν σαλευθήσονται. Καὶ τότε ὄψονται τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου ἐρχόμενον ἐν νεφέλῃ μετὰ δυνάμεως καὶ δόξης πολλῆς.
Ἀρχομένων δὲ τούτων γίνεσθαι ἀνακύψατε καὶ ἐπάρατε τὰς κεφαλὰς ὑμῶν, διότι ἐγγίζει ἡ ἀπολύτρωσις ὑμῶν.
Καὶ εἶπε παραβολὴν αὐτοῖς· ἴδετε τὴν συκῆν καὶ πάντα τὰ δένδρα. Ὅταν προβάλωσιν ἤδη, βλέποντες ἀφ᾿ ἑαυτῶν γινώσκετε ὅτι ἤδη ἐγγὺς τὸ θέρος ἐστίν. Οὕτω καὶ ὑμεῖς, ὅταν ἴδητε ταῦτα γινόμενα, γινώσκετε ὅτι ἐγγύς ἐστιν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οὐ μὴ παρέλθῃ ἡ γενεὰ αὕτη ἕως ἂν πάντα γένηται. Ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρελεύσονται, οἱ δὲ λόγοι μου οὐ μὴ παρέλθωσι. Προσέχετε δὲ ἑαυτοῖς μήποτε βαρηθῶσιν ὑμῶν αἱ καρδίαι ἐν κραιπάλῃ καὶ μέθῃ καὶ μερίμναις βιοτικαῖς, καὶ αἰφνίδιος ἐφ᾿ ὑμᾶς ἐπιστῇ ἡ ἡμέρα ἐκείνη· ὡς παγὶς γὰρ ἐπελεύσεται ἐπὶ πάντας τοὺς καθημένους ἐπὶ πρόσωπον πάσης τῆς γῆς.
Ἀγρυπνεῖτε οὖν ἐν παντὶ καιρῷ δεόμενοι ἵνα καταξιωθῆτε ἐκφυγεῖν πάντα τὰ μέλλοντα γίνεσθαι καὶ σταθῆναι ἔμπροσθεν τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.
   

Απόδοση στη νεοελληνική:

  

Εἶπε ο Κύριος:
«Προσέχετε νὰ μὴ πλανηθῆτε, διότι πολλοὶ θὰ ἔλθουν εἰς τὸ ὄνομά μου καὶ θὰ λέγουν, «Ἐγὼ εἶμαι» καὶ «Ὁ καιρὸς ἐπλησίασε». Μὴ τοὺς ἀκολουθήσετε. Καὶ ὅταν ἀκούσετε πολέμους καὶ ἀκαταστασίες, μὴ φοβηθῆτε. Πρέπει πρῶτα νὰ γίνουν αὐτά, ἀλλὰ δὲν ἀκολουθεῖ ἀμέσως τὸ τέλος».
Ὕστερα τοὺς εἶπε, «Θὰ σηκωθῇ ἔθνος ἐναντίον ἔθνους καὶ βασίλειον ἐναντίον βασιλείου. Θὰ γίνουν σεισμοὶ μεγάλοι κατὰ τόπους καὶ πεῖνα καὶ ἐπιδημίαι καὶ φοβερὰ φαινόμενα καὶ μεγάλα σημεῖα ἀπὸ τὸν οὐρανόν. Πρὶν γίνουν ὅλα αὐτά, θὰ βάλουν τὰ χέρια ἐπάνω σας καὶ θὰ σᾶς καταδιώξουν καὶ θὰ σᾶς παραδώσουν εἰς τὰς συναγωγὰς καὶ εἰς τὰς φυλακάς, καὶ θὰ σᾶς ὁδηγήσουν εἰς βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνας ἐξ αἰτίας τοῦ ὀνόματός μου. Αὐτὰ θὰ εἶναι γιὰ σᾶς εὐκαιρία διὰ νὰ δώσετε μαρτυρίαν.
Θυμηθῆτε λοιπὸν νὰ μὴ προετοιμάζετε τὴν ἀπολογίαν σας, διότι ἐγὼ θὰ σᾶς δώσω στόμα καὶ σοφίαν, πρὸς τὴν ὁποίαν ὅλοι οἱ ἀντίπαλοί σας δὲν θὰ μπορέσουν νὰ ἀντισταθοῦν οὔτε νὰ ἀντείπουν. Θὰ παραδοθῆτε δὲ καὶ ἀπὸ γονεῖς καὶ ἀδελφοὺς καὶ ἀπὸ συγγενεῖς καὶ φίλους καὶ θὰ θανατώσουν μερικοὺς ἀπὸ σᾶς καὶ θὰ σᾶς μισοῦν ὅλοι ἐξ αἰτίας τοῦ ὀνόματός μου.
Ἀλλὰ δὲν θὰ χαθῇ οὔτε μιὰ τρίχα ἀπὸ τὸ κεφάλι σας· μὲ τὴν ὑπομονὴν σας θὰ κερδίσετε τὴν ζωήν σας.
Ὅταν δὲ ἰδῆτε νὰ κυκλώνεται ἡ Ἱερουσαλὴμ ἀπὸ στρατούς, τότε νὰ ξέρετε ὅτι ἐπλησίασε ἡ ἐρήμωσίς της. Τότε ἐκεῖνοι ποὺ θὰ εἶναι εἰς τὴν Ἰουδαίαν ἂς φύγουν εἰς τὰ βουνὰ καὶ ἐκεῖνοι ποὺ θὰ εἶναι εἰς τὴν πόλιν ἂς φύγουν ἔξω καὶ ἐκεῖνοι ποὺ θὰ εἶναι εἰς τὴν ὕπαιθρον ἂς μὴ μποῦν εἰς τὴν πόλιν, διότι ἡμέραι ἐκδικήσεως θὰ εἶναι αὐταί, διὰ νὰ ἐκπληρωθοῦν ὅλα τὰ γραμμένα. Ἀλλοίμονον εἰς τὰς γυναῖκας ποὺ θὰ εἶναι ἔγκυοι καὶ θὰ θηλάζουν κατ’ ἐκείνας τὰς ἡμέρας, διότι θὰ εἶναι δυστυχία μεγάλη εἰς τὴν χώραν καὶ ὀργὴ εἰς τὸν λαὸν τοῦτον. Θὰ πέσουν ἐν στόματι μαχαίρας, θὰ ὁδηγηθοῦν αἰχμάλωτοι εἰς ὅλα τὰ ἔθνη καὶ ἡ Ἱερουσαλὴμ θὰ καταπατῆται ἀπὸ ἐθνικούς, ἕως ὅτου συμπληρωθοῦν οἱ χρόνοι τῶν ἐθνικῶν.
Θὰ γίνουν σημεῖα εἰς τὸν ἥλιον, εἰς τὴν σελήνην καὶ εἰς τὰ ἄστρα καὶ εἰς τὴν γῆν ἀγωνία τῶν ἐθνῶν ἀπὸ τὴν ἀμηχανίαν τους ἕνεκα τοῦ ἤχου καὶ τῆς ἀναταραχῆς τῆς θαλάσσης. Θὰ λυποθυμοῦν ἄνθρωποι ἀπὸ τὸν φόβον τους καὶ τὴν ἀναμονήν τῶν ἐπερχομένων εἰς τὸν κόσμον, διότι αἱ δυνάμεις τῶν οὐρανῶν θὰ σαλευθοῦν.
Καὶ τότε θὰ ἰδοῦν τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἔρχεται μέσα σὲ σύννεφο μὲ δύναμιν καὶ δόξαν πολλήν. Ὅταν ἀρχίσουν νὰ γίνωνται αὐτά, τότε κυττάξτε πρὸς τὰ πάνω καὶ σηκῶστε τὰ κεφάλια σας, διότι πλησιάζει ἡ ἀπολύτρωσίς σας».
Καὶ εἶπε μίαν παραβολήν: «Παρατηρῆστε τὴν συκιὰ καὶ ὅλα τὰ δένδρα. Ὅταν ἤδη βλαστήσουν, βλέπετε καὶ καταλαβαίνετε μόνοι σας ὅτι πλησιάζει πιὰ τὸ καλοκαῖρι. Ἔτσι καὶ ὅταν ἰδῆτε νὰ γίνωνται αὐτά, θὰ γνωρίζετε ὅτι εἶναι πλησίον ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Ἀλήθεια σᾶς λέγω, ὅτι δὲν θὰ περάσῃ ἡ γενεὰ αὐτή, πρὶν γίνουν ὅλα αὐτά. Ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ θὰ παρέλθουν, οἱ λόγοι μου ὅμως δὲν θὰ παρέλθουν. Προσέχετε δὲ τὸν ἑαυτόν σας μήπως οἱ καρδιές σας γίνουν βαρειὲς ἀπὸ κρεπάλην καὶ μέθην καὶ ἀπὸ φροντίδες βιοτικὲς καὶ σᾶς ἔλθῃ ἔξαφνα ἡ ἡμέρα ἐκείνη, διότι θὰ ἔλθῃ σὰν παγίδα σ’ ὅλους ποὺ κάθονται εἰς ὅλην τὴν γῆν.
Ἀγρυπνεῖτε λοιπόν, προσευχόμενοι πάντοτε διὰ νὰ καταξιωθῆτε νὰ ἀποφύγετε ὅλα αὐτὰ ποὺ μέλλουν νὰ γίνουν καὶ νὰ σταθῆτε ἐμπρὸς εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου».
   

         


           

Οἱ Ἱερές Ἀκολουθίες τῆς ἑβδομάδος στόν Ἱ. Ναό μας

   

ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ

7.00 π.μ.

Ὁ Ὄρθρος, οἱ Ὧρες καί ὁ Ἑσπερινός

6.00 μ.μ.

Τό Μέγα Ἀπόδειπνο, μετά τμήματος τοῦ Μεγάλου Κανόνος

ΤΡΙΤΗ

7.00 π.μ.

Ὁ Ὄρθρος, οἱ Ὧρες καί ὁ Ἑσπερινός

6.00 μ.μ.

Τό Μέγα Ἀπόδειπνο, μετά τμήματος τοῦ Μεγάλου Κανόνος

ΤΕΤΑΡΤΗ

7.00 π.μ.

Ἡ Θεία Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων

6.00 μ.μ.

Τό Μέγα Ἀπόδειπνο, μετά τμήματος τοῦ Μεγάλου Κανόνος

ΠΕΜΠΤΗ

7.00 π.μ.

Ὁ Ὄρθρος, οἱ Ὧρες καί ὁ Ἑσπερινός

6.00 μ.μ.

Τό Μέγα Ἀπόδειπνο, μετά τμήματος τοῦ Μεγάλου Κανόνος

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

7.00 π.μ.

Ἡ Θεία Λειτουργία τῶν Προηγιασμένων Δώρων

6.00 μ.μ.

Τό Μνημόσυνον ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν κεκοιμημένων

7.00 μ.μ.

Ἡ Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο (Α΄ Στάση)

ΣΑΒΒΑΤΟ

7.00 π.μ.

Ὁ Ὄρθρος καί ἡ Θεία Λειτουργία (τοῦ Ἁγ. Ἰωάννου Χρυσοστόμου), καθώς καί τό Μνημόσυνον ὑπέρ ἀναπαύσεως τῶν κεκοιμημένων

6.00 μ.μ.

Ὁ Ἑσπερινός

ΚΥΡΙΑΚΗ Α΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ (τῆς Ὀρθοδοξίας)

7.00 π.μ.

Ἡ Θεία Λειτουργία (τοῦ Μεγάλου Βασιλείου) καί ἡ λιτανεία τῶν ἱερῶν εἰκόνων
Δέν θά τελεσθεῖ Β΄ Θ. Λειτουργία

6.00 μ.μ.

Ὁ Ἑσπερινός τῆς ἑορτῆς τοῦ Εὐαγγελισμοῦ

   

 

              

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

    

Τα αιώνια σύνορά μας 

   
«Μη μέταιρε όρια αιώνια, ά έθεντο οι Πατέρες σου» (Παροιμ. 22, 28). Υπάρχουν σύνορα και Σύνορα. Τα πρώτα οριοθετούν τον γεωγραφικό μας χώρο. Τα δεύτερα σηματοδοτούν τα ιδανικά και τις αξίες της ζωής μας. Αυτά για εμάς είναι αιώνια, διαχρονικά και αδιαπραγμάτευτα. Είναι όρια ζωής. Γι΄ αυτό και δεν επιδέχονται υπερβάσεις ή αλλοιώσεις. Πέραν τούτων κίνδυνος-θάνατος.

 
Ποια είναι αυτά;

 
1. Η Ορθοδοξία μας
Τα ορθόδοξα δόγματα της πίστεως μας είναι τα ορόσημα εκείνα τα οποία: «οι Προφήται είδον, οι απόστολοι εδίδαξαν, η Εκκλησία παρέλαβεν, οι Διδάσκαλοι εδογμάτισαν, η οικουμένη συμπεφώνηκεν, η χάρις έλαμψεν, η αλήθεια αποδέδεικται, το ψευδός απελήλαται, η σοφία επαρρησιάσατο, ο Χριστός εβράβευσεν» (Απόφασις Ζ' Οικουμ. Συνόδου). Πιστεύω Ορθόδοξα σημαίνει «σχοινοβατώ» ήτοι, δεν παρεκκλίνω «ούτε αριστερά ούτε δεξιά» (Παροιμ. 4, 27). Δεν προσχωρώ, ούτε κατά χιλιοστό, στην πλάνη και στο ψευδός. Και αυτό μου το εξασφαλίζει η ταύτισις με την Εκκλησία μου.
Στα άπαντα του Γ. Τερτσέτη αναφέρεται ότι κάποτε «ένας περιηγητής είδε βοσκόν με το κοπάδι του καθήμενον εις το πεζούλι ενός εξωκκλησιού και τον ηρώτησε. «Τί πιστεύεις;» Ο βοσκός, κτυπώντας με την μαγκουρα του τον τοίχο της εκκλησίας, είπε; «ό,τι πιστεύει ετούτη». Και ο περιηγητής του είπε, «Και τί πιστεύει ετούτη;». «Ο,τι πιστεύω εγώ...»! (Τόμ. 3ος, 1967, σελ. 232).

 
2. Το ορθόδοξο ήθος μας
Ο Χριστός ήλθε στον κόσμο και εδημιούργησε τον «καινόν άνθρωπον, τον κατά Θεόν κτισθέντα. (Έφεσ. 4,24) με το νέο ήθος και τον καινούργιο τρόπο ζωής. Αυτό το νέο ήθος, πού οριοθετείται μέσα στο Ευαγγέλιο του Χριστού και την ζωή των Αγίων μας, ως ορθοπραξία, η Εκκλησία το πραγματώνει μέσα από την θεία της λατρεία, την άσκησι, την θυσιαστική αγάπη, την αυτομεμψία και την προσευχή. Είναι το ήθος της εύσεβείας, η οποία «προς πάντα ωφέλιμος εστίν, επαγγελίαν έχουσα της ζωής της νυν και της μελλούσης», κατά τον Παύλο, και όχι του ευσεβισμού, που είναι απλή «μόρφωσις ευσέβειας» (Α' Τιμ. 4,8. Β' Τιμ. 3, 5). Είναι φιλοθεΐα, φιλαδελφία και φιλοκαλία. Είναι φιλότιμο και αρχοντιά-δύο λέξεις πού δεν μεταφράζονται σε καμιά ξένη γλώσσα. Με μια λέξι είναι το ήθος του Χριστού. Αυτό είναι το ήθος του ορθοδόξου, του Ρωμιού. Γνήσιος εκπρόσωπος αυτού του ήθους είναι και ο στρατηγός Μακρυγιάννης, πού συνεχώς μέμφεται τον εαυτόν του και ζητεί να συγχωρηθούν οι αμαρτίες του, κάνοντας χίλιες μετάνοιες την ήμερα!... Το ίδιο και ο σκλαβωμένος λαός μας. Όταν, κατά την τουρκοκρατία, τον επεσκέπτοντο Ευρωπαίοι περιηγηταί και τον έβλεπαν να ζή την μια σαρακοστή μετά την άλλη -παρά την φτώχεια του- τις ατέλειωτες αγρυπνίες του, την συγκινητική φιλοξενία του, εθαύμαζαν και έλεγαν: «ένας τέτοιος λαός δεν είναι ποτέ δυνατόν να χαθή!...».

 
3. Η έννοια της Πατρίδος
Η Ορθοδοξία και η Ορθοπραξία είναι βέβαια μεγέθη οικουμενικά και υπερεθνικά, ως προϋποθέσεις σωτηρίας όλων των ανθρώπων, σε μας όμως τους Ρωμιούς είναι συνδεδεμένα και με την έννοια της Πατρίδος. Άλλωστε, ο ίδιος ο Θεός είναι, κατά τον Παύλο, «ο ορίσας τας οροθεσίας της κατοικίας» των εθνών (Πράξ. 17, 26), ο δε Κύριός μας «Ναζωραίος εκλήθη» (Ματθ. 2,23).
Βέβαια, οι διάφοροι «διεθνισμοί» και η λαίλαπα της «παγκοσμιοποίησης», πού απεργάζονται την ισοπέδωσι των πάντων, δυστυχώς, κατά ένα μέγα μέρος, έχουν διαβρώσει και την εθνική μας αυτοσυνειδησία, με αποτέλεσμα να διστάζη κανείς σήμερα να ομιλή για το ιδανικό του πατριωτισμού, από φόβο μήπως χαρακτηρισθή ως εθνικιστής ή ρατσιστής! Αυτό είναι κατάντημα! Εξ άλλου είναι ευδιάκριτα πια τα «σύνορα» μεταξύ γνησίου πατριωτισμού, ήτοι αγάπης προς την Πατρίδα και ρατσισμού, πράγμα πού ουδέποτε εχαρακτήριζε τον ορθόδοξο έλληνα.
Το φρόνημα των ορθοδόξων ελλήνων ήταν και πρέπει να είναι, διαπαντός, αυτό πού είχαν και διεκήρυτταν οι ηρωικοί πολεμισταί του '21: «Η υπέρ της Πατρίδος μας αγάπη, ο υπέρ Χριστού έρως και η σταθερά μας τελευταία άπόφασις του να ζήσωμεν Χριστιανοί ελεύθεροι, εί δε μη να χαθώμεν»!...

 
4. Η οικογένεια
Η οικογένεια αποτελεί την οντολογική μονάδα της ανθρωπότητας και, κατά το 21ο άρθρο του Ελληνικού Συντάγματος: «το θεμέλιο της συντηρήσεως και της προαγωγής του έθνους μας». Είναι το κύτταρο της κοινωνίας και το θερμοκήπιο της ζωής. Κατά τον Ί. Χρυσόστομο «εκεί συρρέει πάντα τα αγαθά», δηλ. εκεί συντρέχουν όλα τα καλά. Όμως, στους καιρούς μας το ιερό αυτό άντρο διέρχεται δεινή κρίσι, υπό την επήρεια νέων δήθεν αντιλήψεων και την μίμησι των ξένων προτύπων. Τόσον, ώστε η ελληνική ορθόδοξη οικογένεια να είναι ο μεγάλος μας ασθενής.
Χρειάζεται, λοιπόν, η «παλινόρθωσις» και η «αναστήλωσις» της οικογενείας στα ελληνορθόδοξε ασάλευτα βάθρα της. Είναι ανάγκη να συνεχίζη να αποτελή ένα από τα απόρθητα εθνικά μας κάστρα, πού οι πολυποίκιλοι εσωτερικοί και εξωτερικοί εχθροί δεν θα κατορθώσουν να αλώσουν.

 
5. Η ελληνορθόδοξη Παιδεία μας
Ο Πλούταρχος στο περίφημο έργο του «Περί παίδων αγωγής» αποφαίνεται ότι: «παιδεία ουκ εστί το πληρώσαι υδρίαν, αλλά το ποιήσαι πυράν»! Δηλαδή -αν κατανοούμε ορθά το νόημα των λόγων του- κύριος σκοπός της Παιδείας δεν πρέπει να είναι ο «υδροκεφαλισμός» του άνθρωπου, με την συσσώρευσι γνώσεων στον εγκέφαλο του, αλλά πρέπει να ανάπτη το «εγκάρδιο πυρ» της πίστεως, της ελπίδος και της αγάπης στις εύπλαστες ψυχές των νέων.
Η δε μεγάλη Μητέρα της Εκκλησίας, Οσία Συγκλητική, τονίζει ότι, όπως, όταν θέλη κανείς να ανάψη φωτιά, πρέπει πρώτα να συλλέξη τα ξύλα, να καπνισθή κ.λπ. δηλαδή να κοπιάση, έτσι και όταν θέλη να καλλιεργηθή πνευματικά, πρέπει να καταβολή κόπους και να υποστή θυσίες. Παιδεία, επίσης, δεν είναι μόνον η άσκησις και απόκτησις δεξιοτήτων, προς κάλυψιν των αναγκών εργασίας της αγοράς, αλλά η διάπλασις ανθρώπων με ήθος και αρετή, τιμιότητα και ειλικρίνεια, καθώς και απόφασι να υπηρετήσουν τον συνάνθρωπο.
Αυτό είναι το παιδευτικό ιδεώδες της ελληνορθόδοξης παιδείας, σύμφωνα και με την μακραίωνα παιδευτική μας παράδοσι, όπως την εξέφρασαν, βίω και λόγω, οι τρεις Ιεράρχαι, προστάται των Ελληνικών Γραμμάτων, ένας εκ των οποίων (Ίερ. Χρυσ/μος) επιγραμματικά καθορίζει τον σκοπό της: «η παιδεία μετάληψις αγιότητός εστίν».
Και ενώ αυτό είναι το εθνικό «σύνορο» της Παιδείας μας, ήλθαν οι νέοι καιροί και «έπνευσαν άνεμοι» βίαιοι και μας ξερρίζωσαν εν πολλοίς από τις αιώνιες πνευματικές μας ρίζες.
Μας έφεραν τα «άθεα γράμματα» και μας πήραν «του Θεού τα πράγματα»! «Μας απομάκρυναν από τον μαστό της Μάνας μας, της Ορθοδόξου Εκκλησίας, και μας έδωσαν να πιούμε γάλα κονσέρβας». Γι΄ αυτό και η Παιδεία μας σήμερα παραπαίει απροσανατόλιστη, επειδή ο καθένας πού κυβερνά αυτόν τον τόπο αυτοσχεδιάζει, μετακινώντας αυθαίρετα τα «αιώνια όρια α έθεντο οι Πατέρες» αυτού του Γένους. Κρίμα!...

 
6. Ο Μοναχισμός μας
Ο θεοΐδρυτος ορθόδοξος Μοναχισμός μας είναι το αιωνόβιο δένδρο, πού έχει βαθειές τις ρίζες του μέσα στο έδαφος της δισχιλιετούς ορθοδόξου παραδόσεως, όντας «οστούν εκ των οστέων και σαρξ εκ της σαρκός» της Εκκλησίας του Χριστού.
Ο Μοναχισμός της ορθοδόξου Εκκλησίας μας, αποτελών, κατά τον Αγ. Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, το όγδοο μυστήριο Της, είναι τρόπος υψηλής ευαγγελικής ζωής, το Ευαγγέλιο εφηρμοσμένο στην πλέον γνήσια και αυθεντική του μορφή. Προσανατολισμένος προς το εν ουρανοίς πολίτευμα «εκκολάπτει αετιδείς και δημιουργεί χρυσαετούς της αρετής, οι οποίοι πέτανται ως νεφέλαι» (Άθων. Άνθη, Θεοκλήτου Μονάχου, σελ. 27).
Οι ορθόδοξες Ιερές Μονές μας αποτελούν -κατά τον χαρακτηρισμό πολλών- τους πνεύμονας και τους ενδοκρινείς αδένας της Εκκλησίας, οι όποιοι εργάζονται, για να κρατούν σε ευεξία ηθική και να ρυθμίζουν μυστικά και αθόρυβα την όλη αύξησι και ισορροπία του Σώματός Της. Δεν είναι υπερβολή το λεχθέν ότι «χωρίς τους μοναχούς ο χριστιανισμός θα είχε εξαφανισθή» (Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ).
Δεν αγνοούμε, βεβαίως, ότι ο Μοναχισμός μας αποτελεί -όπως και ο Χριστός- «σημείον αντιλεγόμενον» και πέτρα σκανδαλισμού για τους αμφισβητίες κάθε εποχής, ου μην αλλά και της δικής μας. Και ασφαλώς, υπάρχουν εκείνοι πού θα ήθελαν τα Μοναστήρια και οι Μοναχοί να μη υπήρχαν, προσπαθώντας με κάθε τρόπο να τα διαλύσουν. Όπως υπάρχουν και μερικοί άλλοι πού επιχειρούν να αλλοιώσουν το εξωκόσμιο πνεύμα και την ουσία του ορθοδόξου Μοναχισμού.
Εις πείσμα όλων αυτών των ορατών και αοράτων εχθρών ο Μοναχισμός δεν παύει να αποτελή και θα αποτελή εις το διηνεκές, το ορόσημο για την πνευματική ζωή της Εκκλησίας, αλλά και τον φωτεινό σηματοδότη στην πορεία του κόσμου. Ανέκαθεν τα Μοναστήρια μας στάθηκαν τα ιερά καταφύγια του πονεμένου ορθοδόξου λάου μας και μάλιστα, στους δυσχειμέρους εθνικούς μας καιρούς. Πρέπει, επομένως, οι νεοέλληνες να συνειδητοποιήσουμε το πόσα οφείλουμε στον «θεοδρόμον αστέρα» του Ορθοδόξου Μοναχισμού μας, ως Έθνος, ως κοινωνία και ως Εκκλησία...
Αυτά, λοιπόν, είναι τα αιώνια σύνορα μας, τα οποία δεν πρέπει ποτέ να τα υπερβούμε, ούτε να επιτρέψουμε να τα παραβιάσουν άλλοι. Εμείς «εν αυτοίς εγεννήθημεν, εν αυτοίς ζώμεν, ει δε καιρός καλέση, μυριάκις υπέρ αυτών τεθνηξόμεθα».

 
Aρχιμ. Αθηναγόρα Καραμαντζάνη,
Περιοδικό «Αγία Λυδία», τεύχος 389, Ιούλιος 2005

   


     

   


Κυριακή 17 Μαρτίου

 

Κυριακή «της Τυροφάγου»
Ὁ Ὅσιος Ἀλέξιος ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ
Ὁ Ἅγιος Λάζαρος ὁ Δίκαιος, ὁ φίλος τοῦ Χριστοῦ
Ὁ Ἅγιος Μαρίνος
Ὁ Ἅγιος Πατρίκιος Ἀπόστολος τῆς Ἰρλανδίας
Ὁ Ἅγιος Παῦλος ὁ Ὁσιομάρτυρας

                   


      

Δευτέρα 18 Μαρτίου

        

Καθαρή Δευτέρα
Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Πατριάρχης Ἱεροσολύμων
Οἱ Ἅγιοι Εὐκαρπίων καὶ Τρόφιμος οἱ Μάρτυρες καὶ οἱ σὺν αὐτοῖς Μαρτυρήσαντες
Ὁ Ὅσιος Ἀνανίας ὁ Θαυματουργός

                    


 

Τρίτη 19 Μαρτίου

       

Οἱ Ἅγιοι Χρύσανθος καὶ Δαρεία οἱ Μάρτυρες
Οἱ Ἅγιοι Κλαύδιος, Ἱλαρία, Ἰάσονας καὶ Μαῦρος οἱ Μάρτυρες καὶ οἱ σὺν αὐτοῖς μάρτυρες
Ὁ Ἅγιος Παγχάριος ὁ Μάρτυρας
Ὁ Ἅγιος Δημήτριος ὁ Νεομάρτυρας ὁ Τορναρᾶς
Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Νεομάρτυρας ὁ Καραμάνος (ἢ Κασσέτης)
                       


   

Τετάρτη 20 Μαρτίου

         

Οἱ Ἅγιοι Ἀββάδες Μαῦροι οἱ ἐν τῇ μονῇ Ἁγίου Σάββα ἀναιρεθέντες
Οἱ Ἁγίες Ἀλεξανδρία, Εὐφημία, Εὐφρασία, Ἰουλιανή, Θεοδοσία, Κλαυδία καὶ Ματρώνη οἱ Μάρτυρες ἐν Ἀμινσῷ
Ὁ Ὅσιος Κουθβέρτος ἐκ Βρετανίας
Ὁ Ἅγιος Νικήτας ὁ Ὁμολογητής Ἐπίσκοπος Ἀπολλωνιάδος
Ὁ Ἅγιος Εὐφρόσυνος ὁ Ἱερομάρτυρας ἐκ Ρωσίας
Ὁ Ἅγιος Μύρων ὁ Νεομάρτυρας ἀπὸ τὸ Ἡράκλειο Κρήτης

                                             


 

Πέμπτη 21 Μαρτίου

         

Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ὁμολογητής
Ὁ Ἅγιος Θωμᾶς Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως
Ὁ Ἅγιος Βήρυλλος Ἐπίσκοπος Κατάνης
Οἱ Ἅγιοι Δομνίνος καὶ Φιλήμων οἱ Μάρτυρες
Ὁ Ὅσιος Σεραπίων ὁ Σιδώνιος
Ὁ Ὅσιος Σεραφείμ ἐκ Βυρίτσας Ρωσίας

                       


   

Παρασκευή 22 Μαρτίου

          

Α’ Χαιρετισμοί
Ὁ Ἅγιος Βασίλειος ὁ Ἱερομάρτυρας Πρεσβύτερος Ἀγκύρας
Ἡ Ἁγία Δροσὶς καὶ οἱ σὺν αὐτῇ πέντε Κανονικὲς
Οἱ Ἁγίες Βασίλισσα καὶ Καλλινίκη οἱ Μάρτυρες

                                    


               

Σάββατο 23 Μαρτίου

          

Μνήμη Θαύματος Κολύβων Ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Τύρωνος
Ὁ Ἅγιος Νίκων ὁ Ἱερομάρτυρας καὶ οἱ ἑκατὸν ἐνενήκοντα μαθητές του
Ὁ Ἅγιος Λουκᾶς ὁ Ὁσιομάρτυρας ὁ Ἁγιαννανίτης
Ὁ Ἅγιος Δομέτιος ὁ Μάρτυρας
Ὁ Ὅσιος Νίκων καθηγούμενος τῆς Λαύρας τῶν Σπηλαίων τοῦ Κιέβου

                                                                    


  

Επιμέλεια- Διανομή: Καθεδρικός Ι.Ν. Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού
Design : ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ
Εάν δεν επιθυμείτε να λαμβάνετε το Ενημερωτικό, παρακαλούμε πατήστε εδώ
Εάν λαμβάνετε το Ενημερωτικό περισσότερες από μία φορά, παρακαλούμε πατήστε εδώ