Τεύχος 374  13 Απριλίου 2018

Εάν επιθυμείτε να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα την ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ, είτε μόνον εσείς, είτε και κάποια δικά σας πρόσωπα, κάνετε Εγγραφή στο Newsletter μέσα απ’ το δικτυακό μας τόπο.

 

 

Κυριακή 15 Απριλίου 2018 – ΤΟΥ ΘΩΜΑ

Ο Ἀπόστολος
Πράξεις Αποστόλων (ε΄12-20)

[Εν ταῖς ἡμέραις ἐκεῖναις, διὰ τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά.]

           

Το Ευαγγέλιο
Κατά Ιωάννην (κ΄ 19-31)

[Η ψηλάφισις του Θωμά]
    

                

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

                    
«Αναζητώντας το νόημα της ζωής»

του A. J. Cronin

           

Θα πρέπει ένας άνθρωπος να είναι τυφλός και απίστευτα ανόητος αν, φτάνοντας στα χρόνια της ωριμότητας, δεν αναρωτιέται πότε-πότε, μες στην παραζάλη της ζωής: «Για ποιο σκοπό ήρθα στον κόσμο; Γιατί ζω;»
Όταν είναι κανείς νέος, ο καιρός κυλάει τόσο γρήγορα, οι διασκεδάσεις είναι τόσο πολλές, και το τέρμα του δρόμου της ζωής μοιάζει νάναι τόσο μακριά, ώστε δεν υπάρχει καιρός για τέτοιες αυτοαναλύσεις. Τουλάχιστον, σε μένα, αυτό είχε συμβεί. Οι φοιτητές της ιατρικής, συνήθως, δε διακρίνονται για την ευσέβεια τους και, φυσικά, ούτε γω ήταν δυνατόν να αποτελώ εξαίρεση σ' αυτό τον κανόνα. Στα εργαστήρια της ανατομίας, όπου διαμελίζονται σε χίλια-δυό κομμάτια τα απομεινάρια του ανθρώπου, το ανθρώπινο σώμα δε μου φάνηκε τίποτα περσότερο από μια πολύπλοκη μηχανή. Στις αυτοψίες που είχα παρακολουθήσει, τίποτα δέν είδα που να με κάμει να πιστέψω ότι υπάρχει μες στο κορμί μια ψυχή αθάνατη. Όταν συλλογιόμουν τον Θεό, άθελα μου στο στόμα μου χάραζε ένα χαμόγελο ανωτερότητας, που έδειχνε την περιφρόνηση που αισθανόμουν για έναν τόσο παμπάλαιο μύθο.
Όταν όμως πήρα το πτυχίο του γιατρού και βγήκα στη βιοπάλη, στις κοιλάδες της Νότιας Ουαλλίας, με τα ανθρακωρυχεία, και εξασκώντας το επάγγελμα μου είδα τη ζωή από κοντά, από πρώτο χέρι, όπως λένε, και πρόσεξα, το θάρρος και την καλή θέληση των άλλων συνανθρώπων μου που αγωνίζονταν μέσα σε μεγάλες δυσκολίες, τότε, μόνο, για πρώτη φορά, άρχισα να εισχωρώ στο βασίλειο του πνεύματος. Όταν παρευρισκόμουν στο θαύμα της γέννησης του άνθρωπου, όταν καθόμουν πλάι στο νεκρό τις ήσυχες ώρες της νύχτας, όταν άκουγα το σιγανό μα ανελέητο χτύπημα από τις φτερούγες του θανάτου, τότε, οι απόψεις μου για τη ζωή έγιναν κάπως αλλιώτικες. Η πείρα που με τόσην αγωνία κερδίζεις, αργά-αργά, παρουσίασε μπροστά μου καινούργιες αξίες. Έτσι κατάλαβα πως, στη ζωή, υπάρχουν πολύ περισσότερα πράγματά από όσα μπορεί κανείς να βρει στα βιβλία, πολύ περσότερα κι από όσα μπορεί ποτέ να ονειρευτεί. Με λίγα λόγια έχασα τη μεγάλη ιδέα που είχα για τον εαυτό μου κι αυτό, μ’ όλο που τότε δεν τόξερα ακόμα, είναι το πρώτο βήμα για να βρει κανείς τον Κύριο.
Σέ κάποιο κεφάλαιο μίλησα για την Όλγουεν Νταίηβις, τη μεσόκοπη νοσοκόμο, που πάνω από είκοσι χρόνια, με δύναμη και υπομονή, με ηρεμία και αισιοδοξία, εξυπηρετούσε τον κόσμο στην περιοχή του Τρέτζενυ. Αυτός ο ανυστερόβουλος αλτρουισμός, που έδειχνε να είναι το κλειδί του χαρακτήρα της, είχε τόσο γλίσχρα ανταμοιβή, ώστε, έμενα τουλάχιστον, πολύ με στενοχωρούσε. Μ’ όλο που ο κόσμος την αγάπαγε πάρα πολύ, ο μισθός της ήταν τιποτένιος. Στό τέλος, ένα βράδυ που είχαμε παρασταθεί σε μια πολύ δύσκολη κ’ επίμονη περίπτωση, τόλμησα να της πω δυο λόγια την ώρα που πίναμε μαζί ένα φλυτζάνι τσάι.
— Αδελφή, γιατί δεν τους ζητάτε να σας δίνουν κάτι περσότερο; Είναι πολύ κωμικό να ξέρει κανείς πώς κάθεστε και τσακιζόσαστε για τρεις κ’ εξήντα.
Σούφρωσε πολύ τα φρύδια της, αλλά, πάντως, χαμογέλασε:
— Όσα παίρνω, μου φτάνουν για να ζω.
— Όχι δά! επέμεινα. Εσείς έπρεπε να παίρνετε, το λιγότερο, μια λίρα την εβδομάδα παραπάνω. Ένας Θεός το ξέρει πόσο σας αξίζει αυτό!
Σιωπή απλώθηκε ξαφνικά. Το χαμόγελο της δεν έσβησε, όμως η ματιά της σιγά-σιγά πήρε μιαν αυστηρότητα και ένα βάθος που με τρόμαζε.
— Γιατρέ, είπε, ένα πράγμα μ’ ενδιαφέρει εμένα. Να ξέρει ο Θεός πώς κάτι αξίζω. Αν το πετυχαίινω αυτό, δε μου χρειάζεται τίποτ’ άλλο.
Αυτά που μου είπε, για να μου εξηγήσει, ήταν ελάχιστα, το νόημα τους όμως διαβαζόταν ολοκάθαρα μες στα μάτια της. Ποτέ, ούτε για μια στιγμή, δεν είχε παραστήσει τη θρησκευάμενη, κι όμως εκείνη τη στιγμή απόδειξε ανάγλυφα πώς όλη της η ύπαρξη, η αυτοθυσία και η εξυπηρετικότητα που ανάβλυζε απ' όλο της το είναι ήταν αποτέλεσμα αφιέρωσης, ύψιστη απόδειξη πως πίστευε στον Χριστό. Σε μια στιγμή κατανόησης, ένιωσα το βαθύτατο νόημα της ζωής της και, συγκρίνοντάς τη με τη δική μου, είδα το προσωπικό μου κενό.
Δεν παρίστανω τον καθηγητή της Θεολογίας. Ποτέ μου δεν ένιωσα πώς είμαι φτιαγμένος για να κάμω κήρυγμα σε κάποια δημόσια πλατεία. Ούτε ανήκω σε καμιάν ομάδα ή δόγμα ιδιαίτερο, που αποκλείει όλους όσους δεν το ξέρουν ή δεν το πιστεύουν. Μιλάω απλώς για την πίστη στον Θεό, ένα θέμα που πολλοί παραγνωρίζουν τη σημασία του, αλλά που σήμερα είναι ανάγκη να το προσέξουν οι άνθρωποι περσότερο από κάθε άλλην περίοδο της ιστορίας του Κόσμου.
Ο μισός σχεδόν πληθυσμός της γης έχει παραδεχτεί μιαν αθεϊστική ιδεολογία, έχει καταπιαστεί με μιαν ανελέητη επίθεση, εναντίον της θρησκείας, έχει ξεσηκώσει μιαν άγρια κι ακούραστη εκστρατεία για να πνίξει οριστικά μές στη λάσπη την ιδέα ενός Θεού δημιουργού. Από την άλλη πάλι μεριά εμείς, οι άλλοι μισοί, μ’ όλη την πνευματική δίψα που νιώθουμε τόσο έντονα, μέσα στην καρδιά μας, είμαστε — οι περσότεροι — καταπληκτικά αδιάφοροι απέναντι της ιδέας της ύπαρξης Θεού, είμαστε σά νεκροί απέναντι στο αληθινό νόημα της ζωής. Πραγματικά, για πολλούς, η τάση της σύγχρονης σκέψης, που τονίζει την πρόοδο της επιστήμης και το ξεπέρασμα της παράδοσης, έφερε πολύ σοβαρά στην επιφάνεια το πρόβλημα της ύπαρξης του Θεού. Άλλοι, πάλι, γεμάτοι δυσπιστία για έναν κόσμο που φαίνεται χαμένος μέσα στις συγκρούσεις, τις αγωνίες, την αμφιβολία και το φόβο, κάνουν τα στραβά μάτια μπρος στην αβεβαιότητα του μέλλοντος, και πέφτουν με τα μούτρα σ’ ένα σωρό ποικιλόμορφες διασκεδάσεις.
Αυτό ακριβώς, η συνείδηση αυτής της κρίσης στα ανθρώπινα πράγματα, αυτό με κάνει να νιώθω την ανάγκη να καθορίσω μερικούς δρόμους της σκέψης και της ψυχής, που έδωσαν αφορμή να πάρει συγκεκριμένη μορφή η πίστη μου.
Από την αρχή ακόμα πρέπει να ειπωθεί πώς η μόνη κινούσα δύναμη στην υπερφυσική πίστη πρέπει να είναι ο ίδιος ο Θεός. Η ύπαρξη του Θεού δεν είναι δυνατό να υπαχθεί σε έλεγχο σα μαθηματική εξίσωση, ούτε και να αποδειχθεί σαν πρόβλημα από ένα-κάποιο βιβλίο του Ευκλείδη. Είναι φανερό πως ένα Ον άπειρο δεν είναι δυνατό να περιληφθεί σε όρια πεπερασμένα - η ανθρωπίνη αδυναμία μας είναι εντελώς ανίσχυρη να τον κατανοήσει απολύτως. Υπάρχουν, ωστόσο, μερικά απλά στοιχεία που μας βοηθούν να τον ανακαλύψουμε.
Αν προσέξουμε το φυσικό σύμπαν, το μυστήριο και το μεγαλείο του, την τάξη και την πολλαπλή του σύνθεση, τη φοβερή του απεραντοσύνη, δε μπορούμε να μην καταλήξουμε στην ιδέα ενός αρχικού Δημιουργού. Ποιος είναι κείνος ο άνθρωπος που θα τολμούσε να κοιτάξει ψηλά τ’ αμέτρητα, τ’ ατέλειωτα αστέρια, μια καλοκαιριάτικη νύχτα, χωρίς να συλλογιστεί εντονότατα πως ένας τέτοιος κόσμος δεν είναι δυνατόν vα έχει γίνει έτσι απλά από μιαν αφορμή τυφλή κι ακαθόριστη, ένα απλό μόριο ύλης που ξέφυγε του ήλιου ύστερ’ από κάποιο απλούστατο περιστατικό.
Αν θέλετε, παραμερίστε ως καθαρή φαντασία όσα μας λέει η Βίβλος για τον Θεό, που έπλασε τον κόσμο, με τα ίδια του τα χέρια μέσα σε έξι μέρες. Αν νιώθετε την ανάγκη, χαμογελάστε για τη λευκοφόρο πατριαρχική μορφή που ζωγράφισε ο Μιχαήλ Άγγελος στην Capella Sixtina, που είναι μια απεικόνιση του Δημιουργού Θεού, έτσι όπως τον παραδέχονταν οι άνθρωποι με την αφελή πίστη, παλιότερα. Μεταδίδει ο Θεός αυτός τον σπινθήρα της ζωής με το δάχτυλο Του, στον Αδάμ. Μπορεί να παραδέχεστε την εξέλιξη, αρχίζοντας από τα προκατακλυσμιαία είδη και την επιστημονική εξήγηση των φυσικών αιτίων. Και θα βρεθείτε παλι μπροστά στο ίδιο μυστήριο το πρωταρχικό και το βαθύ: Ex nihilo nihil («Μηδέν εκ του μηδενός»). Τίποτα δε μπορεί να δημιουργηθεί από το τίποτα.
Εδώ και λίγα χρόνια, στο Λονδίνο, είχα καταπιαστεί, τις ελεύθερες ώρες μου, με την οργάνωση μιας Λέσχης Εργαζομένων Παιδιών, και κάλεσα ένα γνωστό ζωολόγο να κάμει μια διάλεξη στα παιδιά. Ήταν περίφημος τύπος, μονάχα κάπως διαφορετικός απ’ ό,τι τον φανταζόμουνα. Φαίνεται πως ξεκινούσε από την ιδέα πως στα παιδιά πρέπει να λέει κανείς την «αλήθεια», και γι’ αυτό διάλεξε για θέμα του «την αρχή του Κόσμου μας». Αναπτύσσοντας με ειλικρίνεια την αθεϊστική του ιδεολογία, περιέγραφε πώς, αιώνες πολλούς πρωτύτερα, κινήθηκαν τα νερά της θάλασσας, πώς έγιναν οι μεταβολές του φλοιού της γη, με τί κινήσεις και φυσικοχημικές αντιδράσεις είχε ξεφυτρώσει - χωρίς όμως να πει και πώς - η πρώτη πρωτόγονη μορφή ζωής, τα πρωτοπλασμιακό κύτταρο. Ήταν πολύ βαρύ θέμα για νέους που είχαν μεγαλώσει με πολύ ελαφριά πνευματική τροφή. Όταν τέλειωσε, ακούστηκαν αρκετά ευγενικά χειροκροτήματα. Ύστερα, στην ενοχλητική σιωπή που ακολούθησε, ένας άγουρος συνηθισμένος τύπος νεαρού, σηκώθηκε κάπως νευρικά:
— Με συγχωρείτε, κύριε, είπε τραυλίζοντας ελαφριά. Μας εξηγήσατε πώς οι θάλασσες χτυπούσαν πάνω στην παραλία, δε μας είπατε όμως τί έγινε και δημιουργήθηκε όλο εκείνο το νερό της θάλασσας;
Η απλοϊκή ερώτηση, που ήταν τόσο αντίθετη στον επιστημονικό τόνο της ομιλίας, έκαμε σ’ όλους κατάπληξη. Σιωπή απλώθηκε για πολλήν ώρα. Ο ομιλητής φαινόταν πολύ ενοχλημένος, δισταχτικός, και σιγά-σιγά έγινε κατακόκκινος. Και τότε, πριν προλάβει ν' αποκριθεί, όλο το ακροατήριο ξέσπασε σ’ ένα δυνατό γέλιο. Το περίτεχνο λογικό κατασκεύασμα που παρουσίασε αυτός ο επιστήμονας με το ρεαλισμό του, αναποδογυρίστηκε ολόκληρο και εκμηδενίστηκε από μια φράση μονάχα, που την είπε για πρόκληση ένα αγόρι με πολύ αφελή σκέψη.
Η αλήθεια είναι πως, παρ’ όλες τις έρευνες της επιστήμης γύρω από τη φύση και τους σκοπούς που είχαν οι τεράστιες και τρομαχτικές της πορείες, που εκτείνονται μέσα στο απέραντο βάθος του χρόνου, εμείς μόνο μια φευγαλέα λάμψη μπορούμε να γνωρίσουμε. Σ’ όλ’ αυτά δεν υπάρχει σοβαρή βάση για ν’ αρνηθεί κανείς την ύπαρξη του Θεού. Μάλλον οδηγείται να δεχθεί οτι στην πρωταρχική δημιουργία, στη μεταβολή του σύμπαντος και στη λειτουργία των φυσικών νόμων υπάρχει, υπήρξε και πάντοτε θα υπάρχει ένας Ύψιστος Νους.
Η πέτρα του σκανδάλου σ’ αυτή την πίστη, για πολλούς σοβαρούς και καλοπροαίρετους ανθρώπους, είναι πως στη ζωή πάντοτε νικάει το κακό κι ο πόνος. Πώς να πιστέψει κανείς το Θεό, λένε, όταν έχει απέναντι του έναν κόσμο ολότελα ανάστατο, γεμάτο θλίψη, που τον τυραννούν οι θύελλες και οι πλημμύρες, η πείνα, η φτώχεια και η δυστυχία, οι σεισμοί, φοβέρες και τρομερές αρρώστιες, κι ο θάνατος στις χειρότερές του μορφές; Φυσικά, λένε όλοι αυτοί πως ο Θεός δεν είναι διόλου τέλειος αρχιτέκτων, για να έχει πλάσει ένα τόσο μίζερο κόσμο!
Κι όμως, υπάρχει σ’ αυτή τη δύσκολη παρατήρηση μια απάντηση, και πουθενά αυτή δεν εκφράστηκε πιο άπλα ή με ομορφότερα λόγια, από κείνα που βρίσκει κανείς, βγαλμένα αληθινά μες από την ψυχή, στο βιβλίο του Ιώβ. Πραγματικά, φαίνεται πώς υπήρξε κάποιος που, επιτέλους, κατανόησε το αληθινό νόημα και το σκοπό του σύντομου περάσματος του άνθρωπου από τη γη. Αλλοίμονο, όμως, εμείς, μέσα στην απέραντα υλιστική εποχή μας, κυνηγημένοι από την ιδέα ν’ αναζητήσουμε με κάθε τρόπο τη χαρά, οδηγημένοι από την αχόρταγη μανία να διασκεδάσουμε, ξεχνούμε πως αυτά δεν είναι και το άπαντον της ζωής, η ουσία της. Αν παραδεχτούμε την ύπαρξη του Θεού και τη δική μας αθανασία, τότε καταλαβαίνουμε πώς δεν γεννιόμαστε ούτε κ’ ερχόμαστε στον κόσμο απλώς για να περάσουμε ευχάριστα τον καιρό μας, αλλά - με πολύ λίγα λόγια - για να προετοιμαστούμε. Το πέρασμα μας από τη ζωή είναι μια στιγμή - μιλάμε με ορολογία αιωνιότητας - δοκιμασίας και καρτερίας που, όταν την ξεπεράσουμε, βρισκόμαστε πάνω στο κατώφλι της αιωνιότητας. Βέβαια, είναι σίγουρο πως θα υποφέρουμε· όμως όσο περσότερο προσπαθήσουμε ν’ απομονώσουμε τον εαυτό μας από τον πόνο, τόσο περσότερο μας μέλλεται να υποφέρουμε.
Περνώντας τη θλίψη και το σπαραγμό, τη δυστυχία και την απελπισία με τη θέληση μας, πίνοντας ως τον πάτο το ποτήρι της λύπης, καταφέρνουμε να υποταχτούμε στη θέληση του Θεού. Ανα-γνωρίζουμε τη ματαιότητα των επιθυμιών μας, και των γήινων αγαθών, που με τόση λαχτάρα αναζητούμε και κοιτάζουμε να αποχτήσομε. Όσο δυναμώνει το πνεύμα μας, τόσο η υποταγή μας είναι μεγαλύτερη. Αυτό ακριβώς έτυχε και στον Ιώβ, όταν ανέκραξε δυνατά εκείνο το υπέροχο: «Στείλε μου ό,τι θέλεις, Κύριε... κι αν ακόμα με θανατώσεις, εγώ θα υποταχθώ στη θέληση σου». Ύστερα, εξακολουθεί πια με χαρά, συνεπαρμένος από ένα καινούργιο δράμα: «Σε άκουσα, Κύριε, με τον ήχο των αυτιών μου, αλλά, τώρα, σε βλέπουν και τα μάτια μου».
Μ’ αυτή την τελευταία φράση θέλει να τονίσει την εσωτερική ακτινοβολία, που αυτή μονάχα μπορεί να μας δείξει τον Θεό, γιατί, σε τελευταία ανάλυση, το μυαλό μας, με τα αδύναμα εφόδια της φτωχής μας σκέψης, δε μπορεί να συλλάβει τίποτα από το βαθύ νόημα του Απείρου, ούτε την επιφάνεια. Η αποκάλυψη του Θεού έρχεται από την καρδιά μονάχα.
Στο τελευταίο ταξίδι που έκαμα στη Φλωρεντία, ένα θαυμάσιο απόγεμα, πήγα σ’ ένα περίφημο μοναστήρι που βρίσκεται στα περίχωρα, στους λόφους κοντά στο Φιέζολε. Έτσι είχα την τύχη να μπορέσω να ιδώ την εκκλησία της που είναι χτισμένη πρίν από δεκαπέντε αιώνες, να κοιτάξω τα έξοχα χειρόγραφα και να ιδώ καλά όλα τα θαυμάσια έργα τέχνης που υπάρχουν εκεί, όπου όλα «έγιναν για να τιμήσουν και να δοξάσουν τον Κύριο». Αργά, καθώς περιτριγύριζα στο μικρό κήπο του μοναστηριού, μόνο τότε ανακάλυψα το μεγαλύτερο θησαυρό. Έπιασα κουβέντα μ’ ένα γεροντάκι, μιαν ευγενέστατη ψυχή, που είχε καμπουριάσει από τους ρευματισμούς και το δούλεμα του φτυαριού του, γιατί πάνω από τριάντα χρόνια σκάλιζε τούτο το κομμάτι της γης, μουρμουρίζοντας ολοένα τις προσευχές του, και που, απαντώντας στην ερώτησή μου, έριξε μια ματιά στο παρτέρι που το φρόντιζε χρόνια, και χαμογέλασε.
— Βλέπω τις κερασιές μου πρώτα-πρώτα να πετούν μάτια, ύστερα να ανθίζουν και ύστερα να βγάζουν τον καρπό. Και τότε πιστεύω στον Θεό.
Αν ήταν δυνατό να διαθέτουμε το ένα εκατοστό από αυτή την πίστη, απ’ αυτή την μακάρια πεποίθηση κ’ εμπιστοσύνη, αν μπορούσαμε να αφεθούμε με τόση πληρότητα, τότε θα βρίσκαμε μονάχοι μας το μονοπάτι που φέρνει προς τον Θεό. Το πρώτο βήμα είναι η τέλεια απάρνηση: «Δεν είμαι τίποτα, δεν ξέρω τίποτα». Κι όσο εξακολουθούμε να βαδίζουμε σ’ αυτό το μονοπάτι, τόσο νιώθουμε ν’ αυξάνει μέσα μας, να πληθαίνει η γνώση μας, ώσπου στο τέλος φτάνει στήν τελική, στη σίγουρη πίστη. Κι όταν κανείς αντικρύσει έστω και πολύ ασθενικά την πρώτη λάμψη του ύστατου οράματος, τότε αποκτάει τη φρικτή γνώση της τυφλής ματαιότητας, της έλλειψης κάθε αξίας από τη ζωή χωρίς αυτό.
Όταν ήμουν ακόμα γιατρός, γνώρισα έναν άνθρωπο - ήταν πολιτευόμενος σε μια πόλη του βορρά - που σ’ όλη του τη ζωή περηφανευόταν γιατί ήταν άθεος. Είχε τσακωθεί με τη μοναδική του κόρη, και την αποκλήρωσε γιατί παντρεύτηκε ένα δάσκαλο που ήταν πολύ θεοφοβούμενος. Προς το τέλος της ζωής του, ωστόσο, όταν τον βρήκε μια ανίατη αρρώστια, αυτός ο γερο-σκεπτικιστής έπαθε μια παράξενη αλλαγή. Τώρα που η σκιά του θανάτου βάραινε πάνω του, τον έπιασε μια απίστευτη μανία, μια ακράτητη επιθυμία να δικαιολογήσει τη στάση του στο γαμπρό του. Πήγε πολλές φορές στο σπίτι της κόρης του για να κουβεντιάσει με τον άντρα της. Κι όταν είχε τις αμφιβολίες του δεν το έδειχνε, γιατί πάντα τέλειωνε με την παρακάτω φράση:
— Μη γελιέσαι. Δέ μετάνιωσα. Δεν πιστεύω ούτε τώρα στον Θεό.
Αυτή η απλή παρατήρηση εξαφάνισε τα τελευταία ίχνη της αντίστασης του γέρου. Και, πραγματικά, αυτή η σκέψη θα μπορούσε να χρησιμέψει σε όλους μας. Ό,τι και να συλλογιζόμαστε, ό,τι και να κάνουμε, όπως και νάχει το πράγμα, είμαστε παιδιά του Θεού. Εκείνος μας περιμένει. Λίγη πίστη φτάνει για να μας οδηγήσει κοντά Του.
Ο Αβραάμ Λίνκολν κάθε βράδυ γονάτιζε κ’ έστρεφε τη σκέψη του προς τον Θεό. Τόσο πιό έξυπνοι απ’ αυτόν είμαστε εμείς, ώστε το μεγάλο του παράδειγμα να μας αφήσει αδιάφορους; Στο πέρασμα τόσων αιώνων, αμέτρητες ανθρώπινες υπάρξεις διαμόρφωσαν το βίο τους πάνω στα χνάρια της αληθινής ζωής του Χριστιανού, παρέχοντας ένα φωτεινότατο παράδειγμα. Εκείνο είναι που δίνει κουράγιο στο φοβισμένο, δύναμη στον αδύναμο, ελπίδα σ’ αυτούς που χάνονται στα σκοτάδια της απελπισίας. Εκείνος είναι παντού, πάνω μας και ολόγυρά μας, στη θάλασσα και στον ουρανό. Εκείνος βρίσκεται μέσα μας, στον καθένα από μας, φτάνει μονάχα να Τον ζητήσουμε.
[…]

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου εδώ  

    

Διαβάστε επίσης:

Οι Κυριακές του Θωμά, των Μυροφόρων, της Σαμαρείτιδος, του τυφλού
Η ψηλάφησις του Αποστόλου Θωμά
Έξω η ολιγοπιστία!, του Μητροπ. Νικοπόλεως Πρεβέζης Μελετίου (†)
Κυριακή του Θωμά - Η αναζήτηση του Θεού, του Μητροπ. Νικοπόλεως Μελετίου (+)
Η χαρά για την Ανάσταση του Κυρίου, του Πρωτοπρ. Γεωργίου Δορμπαράκη
Ιησούς Χριστός: η εκπλήρωση του Πάσχα, το Πέρασμα, του π. Αλεξάνδρου Σμέμαν
Χρειασθήκαμε Θεό που σαρκώθηκε και πέθανε, για να ζήσουμε, Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου

Λόγος με´ εις τo Πάσχα (απόσπασμα), Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου
      
Ακούσματα:
Απολυτίκιον Κυριακής του Θωμά

Θωμά Αποστόλου -Απολυτίκιο (6 Οκτωβρίου) [Ψάλλει ο αρχ. π. Νικόδημος Καβαρνός]
Τα “ραπίσματα” στην Εκκλησία, είναι ραπίσματα στον ίδιο το Χριστό [ομιλία Αρχιμ. Συμεών Βενετσιάνου, Μ. Παρασκευή 2017]
Η θυσία του Αβραάμ και ο Σταυρός του Κυρίου [ομιλία Αρχιμ. Συμεών Βενετσιάνου, 2014]
Ο κόσμος σταυρώνει τον Χριστό [ομιλία π. Αθανασίου Μυτιληναίου +]
Πάσχα το τερπνόν [Δ. Θανασούλης & βυζαντινός χορός]
Πάσχα Ιερόν [Γ. Χατζηχρόνογλου & βυζαντινός χορός]
Δεύτε πάντα τα έθνη [Γ. Χατζηχρόνογλου & βυζαντινός χορός]
Αινείτε τον Κύριον [Δ. Θανασούλης & βυζαντινός χορός]
  
Λειτουργικά αναγνώσματα:
Κυριακὴ Θωμᾶ
  
     

και άλλα πολλά, σημαντικά και ψυχωφελή, στο Αφιέρωμά μας στο Άγιο Πάσχα.

    

        

        

 

Κυριακή 15 Απριλίου

  

Ὁ Ἅγιος Λεωνίδης Ἐπίσκοπος Ἀθηνῶν
Οἱ Ἁγίες Ἀναστασία καὶ Βασίλισσα μαθήτριες τῶν Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου
Ὁ Ἅγιος Κρήσκης ὁ Μάρτυρας

       

            
Δευτέρα 16 Απριλίου

       

Οἱ Ἁγίες Ἀγάπη, Εἰρήνη καὶ Χιονὶα οἱ Μάρτυρες
Οἱ Ἅγιοι Λεωνίδης, Βασίλισσα, Γαλήνη ἢ Γαληνή, Θεοδώρα, Καλλίδα, Νίκη, Νουνεχία καὶ Χάρισσα οἱ Μάρτυρες
Ἡ Ἁγία Εἰρήνη ἡ Παρθενομάρτυς
Οἱ Ἅγιοι Φήλικας, Ἰανουάριος, Σεπτεμίνος καὶ Φουρτουνάτος οἱ Μάρτυρες

                                     

         

Τρίτη 17 Απριλίου

          

Ὁ Ἅγιος Συμεὼν ὁ Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Περσίδος καὶ οἱ σὺν αὐτῷ Μαρτυρήσαντες
Ὁ Ἅγιος Ἀνίκητος ὁ Ἱερομάρτυρας πάπας Ρώμης
Ὁ Ἅγιος Ἀδριανὸς ὁ Μάρτυρας ὁ Νέος

                              

     

Τετάρτη 18 Απριλίου

        

Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ἡσυχαστής
Ἡ Ὁσία Ἀθανασία ἡ Θαυματουργός ἐξ Αἰγίνης
Ὁ Ἅγιος Σάββας ὁ Στρατηλάτης
Ὁ Ἅγιος Ἀκάκιος Β’ Ἐπίσκοπος Μελιτηνὴς
Ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Ὁμολογητής Ἐπίσκοπος Χαλκηδόνος
Ὁ Ὅσιος Ματθαῖος (ἢ Ματθίας)
Ὁ Ὅσιος Ναυκράτιος ὁ Ὁμολογητής ὁ Στουδίτης

                           

    

Πέμπτη 19 Απριλίου

           

Ὁ Άγιος Νικήτας ο νέος Ιερομάρτυρας

Ὁ Ἅγιος Παφνούτιος ὁ Ἱερομάρτυρας ὁ Ἱεροσολυμήτης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ πεντακόσιοι τεσσαράκοντα ἕξι Μάρτυρες
Ὁ Ὅσιος Συμεὼν ἡγούμενος τῆς μονῆς Φιλοθέου Ἁγίου Ὄρους
Ὁ Ἅγιος Ἀγαθάγγελος ὁ Ὁσιομάρτυρας ὁ Νέος
Ὁ Ἅγιος Θεόδωρος ὁ Μάρτυρας καὶ οἱ σὺν αὐτῷ μαρτυρήσαντες
Ὁ Ἅγιος Γεώργιος ὁ Ὁμολογητής Ἐπίσκοπος Πισιδίας
Ὁ Ἅγιος Τρύφωνας Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως

                    

     

Παρασκευή 20 Απριλίου

     

Ὁ Ἅγιος Ζακχαῖος ὁ Ἀπόστολος
Ὁ Ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ Μετεωρίτης
Ὁ Ὅσιος Θεόδωρος ὁ Τριχινᾶς
Οἱ Ἅγιοι Ἀκίνδυνος, Ἀντωνίνος, Βίκτωρ, Ζήνωνος, Ζωτικός, Θεωνᾶς, Καισάριος, Σεβηριανὸς καὶ Χριστόφορος οἱ Μάρτυρες
Ὁ Ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ Σιναΐτης Ἐπίσκοπος Ἀντιοχείας
Ὁ Ὅσιος Ἰωάσαφ ὁ Μετεωρίτης

                             

       

Σάββατο 21 Απριλίου

          

Ἡ Ἁγία Ἀλεξάνδρα ἡ βασίλισσα καὶ οἱ θεράποντες αὐτῆς Ἀπολλώ, Ἰσαάκιος καὶ Κοδράτος οἱ Μάρτυρες
Οἱ Ἅγιοι Ἰανουάριος, Πρόκλος, Σῶσσος, Φαῦστος, Δησιδέριος, Ἀκούτιος καὶ Εὐτύχιος οἱ Μάρτυρες
Ὁ Ἅγιος Μαξιμιανὸς Ἐπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως
Ὁ Ὅσιος Ἀναστάσιος ὁ Ὁμολογητής ὁ Σιναΐτης

                                            

               

Επιμέλεια- Διανομή: Καθεδρικός Ι.Ν. Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού
Design : ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ
Εάν δεν επιθυμείτε να λαμβάνετε το Ενημερωτικό, παρακαλούμε πατήστε εδώ
Εάν λαμβάνετε το Ενημερωτικό περισσότερες από μία φορά, παρακαλούμε πατήστε εδώ