Τεύχος 136   05 Ιουλίου 2013

Εάν επιθυμείτε να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα την ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ, είτε μόνον εσείς, είτε και κάποια δικά σας πρόσωπα, κάνετε Εγγραφή στο Newsletter μέσα απ’ το δικτυακό μας τόπο.

 

Κυριακή 7 Ιουλίου 2013 – Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ο Ἀπόστολος
Προς Γαλάτας επιστολή Παύλου (γ΄ 23 – δ΄ 5)

     

Ἀδελφοί, πρὸ τοῦ ἐλθεῖν τὴν πίστιν ὑπὸ νόμον ἐφρουρούμεθα συγκεκλεισμένοι εἰς τὴν μέλλουσαν πίστιν ἀποκαλυφθῆναι. ὥστε ὁ νόμος παιδαγωγὸς ἡμῶν γέγονεν εἰς Χριστόν, ἵνα ἐκ πίστεως δικαιωθῶμεν· ἐλθούσης δὲ τῆς πίστεως οὐκέτι ὑπὸ παιδαγωγόν ἐσμεν. Πάντες γὰρ υἱοὶ Θεοῦ ἐστε διὰ τῆς πίστεως ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ· ὅσοι γὰρ εἰς Χριστὸν ἐβαπτίσθητε, Χριστὸν ἐνεδύσασθε.
Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ. Εἰ δὲ ὑμεῖς Χριστοῦ, ἄρα τοῦ Ἀβραὰμ σπέρμα ἐστὲ καὶ κατ᾿ ἐπαγγελίαν κληρονόμοι.
Λέγω δέ, ἐφ᾿ ὅσον χρόνον ὁ κληρονόμος νήπιός ἐστιν, οὐδὲν διαφέρει δούλου, κύριος πάντων ὤν, ἀλλὰ ὑπὸ ἐπιτρόπους ἐστὶ καὶ οἰκονόμους ἄχρι τῆς προθεσμίας τοῦ πατρός. Οὕτω καὶ ἡμεῖς, ὅτε ἦμεν νήπιοι, ὑπὸ τὰ στοιχεῖα τοῦ κόσμου ἦμεν δεδουλωμένοι· ὅτε δέ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸν υἱὸν αὐτοῦ, γενόμενον ἐκ γυναικός, γενόμενον ὑπὸ νόμον, ἵνα τοὺς ὑπὸ νόμον ἐξαγοράσῃ, ἵνα τὴν υἱοθεσίαν ἀπολάβωμεν.

   

Ἀπόδοση στη νεοελληνική:

  

Ἀδελφοί, πριν να έλθη η δια της πίστεως λύτρωσις και σωτηρία, όλοι εφρουρούμεθα από τον Νομον, κλεισμένοι και περιμανδρωμένοι, προοριζόμενοι δια την πίστιν, που έμελλε εν καιρώ να αποκαλυφθή. Ώστε ο Νομος έγινε παιδαγωγός μας, ο οποίος μας εξεπαίδευε και μας προπαρασκευάζε να ποθήσωμεν και γνωρίσωμεν τον Χριστόν, ώστε να πάρωμεν την δικαίωσιν από την πίστιν. Από τότε δε που ήλθεν αυτή η πίστις, που ήλθε δηλαδή ο Χριστός, ο οποίος δια της πίστεως εις αυτόν μας δίδει την δικαίωσιν, δεν είμεθα πλέον κάτω από τον παιδαγωγόν, δηλαδή κάτω από τον Νομον. Διότι όλοι είσθε υιοί του Θεού δια της πίστεως στον Ιησούν Χριστόν, επειδή όσοι έχετε βαπτισθή στο όνομα του Χριστού και ομολογείτε έτσι αυτόν Σωτήρα, εφορέσατε τον Χριστόν και ενωθήκατε με αυτόν.
Δι' αυτό και εις την νέαν κατάστασιν, εις την βασιλείαν του Χριστού, δεν υπάρχουν διαφραί εθνικότητος, τάξεως και φύλου. Δεν υπάρχει Ιουδαίος ούτε Ελλην, δεν υπάρχει δούλος ούτε ελεύθερος, δεν υπάρχει άρσεν και θύλυ, διότι όλοι σεις είσθε ένας νέος άνθρωπος και νέος οργανισμός, δια μέσου του Ιησού Χριστού.
Εάν δε σεις οι εθνικοί, που επιστεύσατε, ανήκετε στον Χριστόν, άρα είσθε πνευματικοί απόγονοι του Αβραάμ και σύμφωνα με την υπόσχεσιν, που ο Θεός έδωσεν εις αυτόν, κληρονόμοι των ευλογιών.
Σας λέγω δε και τούτο·ότι όσον χρόνον ο κληρονόμος είναι νήπιος και ανήλικος, δεν διαφέρει τίποτε από τον δούλον, καίτοι είναι κύριος όλης της κληρονομίας. Αλλ' ευρίσκεται πάντοτε κάτω από την κηδεμονίαν και την εξουσίαν των επιτρόπων, που τον εκπροσωπούν, και κάτω από τους οικονόμους, που διαχειρίζονται την κληρονομίαν, μέχρι της προσθεμίας, που έχει ορίσει με την διαθήκην του ο πατήρ.
Ετσι και ημείς οι Χριστιανοί, εφ' όσον διαρκούσε η νηπιακή μας ηλικία, από πνευματικής απόψεως, ήμεθα υποδουλωμένοι κάτω από τας στοιχειώδεις διατάξστου μωσαϊκού Νομου και των άλλων θρησκειών, που έχουν οι άνθρωποι της αγνοίας. Όταν δε συνεπληρώθη ο χρόνος και ήλθεν ο κατάλληλος καιρός, που είχεν ορισθή μέσα στο θείον σχέδιον, έστειλεν ο Θεός, από τον ουρανόν εις την γην, τον Υιόν του, ο οποίος έλαβε σάρκα ανθρωπίνην δια μέσου παρθένου γυναικός και υπετάχθη θεληματικά στον μωσαϊκόν Νομον. Και τούτο, δια να εξαγοράση εκείνους που ευρίσκοντο κάτω από την κατάραν του Νομου, δια να πάρωμεν όλοι την υιοθεσίαν, που μας είχεν υποσχεθή ο Θεός.

    

Το Ευαγγέλιο
Κατά Ματθαίον (δ΄ 18-23)

   

Τῷ καιρῷ εκείνῳ, περιπατῶν ὁ Ἰησοῦς παρὰ τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας εἶδε δύο ἀδελφούς, Σίμωνα τὸν λεγόμενον Πέτρον καὶ ᾿Ανδρέαν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, βάλλοντας ἀμφίβληστρον εἰς τὴν θάλασσαν· ἦσαν γὰρ ἁλιεῖς· καὶ λέγει αὐτοῖς· δεῦτε ὀπίσω μου καὶ ποιήσω ὑμᾶς ἁλιεῖς ἀνθρώπων. Οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὰ δίκτυα ἠκολούθησαν αὐτῷ. Καὶ προβὰς ἐκεῖθεν εἶδεν ἄλλους δύο ἀδελφούς, Ἰάκωβον τὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, ἐν τῷ πλοίῳ μετὰ Ζεβεδαίου τοῦ πατρὸς αὐτῶν καταρτίζοντας τὰ δίκτυα αὐτῶν, καὶ ἐκάλεσεν αὐτούς. Οἱ δὲ εὐθέως ἀφέντες τὸ πλοῖον καὶ τὸν πατέρα αὐτῶν ἠκολούθησαν αὐτῷ.
Καὶ περιῆγεν ὅλην τὴν Γαλιλαίαν ὁ Ἰησοῦς διδάσκων ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ θεραπεύων πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν ἐν τῷ λαῷ
.
   

Απόδοση στη νεοελληνική:

  

Τον καιρό εκείνο, ὅταν περπατοῦσε κοντὰ εἰς τὴν λίμνην τῆς Γαλιλαίας, εἶδε δύο ἀδελφούς, τὸν Σίμωνα, ὁ ὁποῖος ἐλέγετο Πέτρος, καὶ τὸν Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφόν του, νὰ ρίχνουν δίχτυ εἰς τὴν λίμνην, διότι ἦσαν ψαράδες. Καὶ τοὺς λέγει, «Ἐλᾶτε, ἀκολουθῆστε με, καὶ θὰ σᾶς κάνω ψαράδες ἀνθρώπων». Αὐτοὶ ἐγκατέλειψαν ἀμέσως τὰ δίχτυα καὶ τὸν ἀκολούθησαν. Καὶ ὅταν ἐπροχώρησε ἀπὸ ἐκεῖ, εἶδε ἄλλους δύο ἀδελφούς, τὸν Ἰάκωβον, τὸν υἱὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ τὸν Ἰωάννην τὸν ἀδελφόν του, μέσα σὲ πλοιάριον μαζὶ μὲ τὸν Ζεβεδαῖον, τὸν πατέρα τους, νὰ ἐπισκευάζουν τὰ δίχτυα τους καὶ τοὺς ἐκάλεσε. Αὐτοὶ ἀμέσως ἄφησαν τὸ πλοιάριον καὶ τὸν πατέρα τους καὶ τὸν ἀκολούθησαν.
Ὁ Ἰησοῦς ἐγύριζε ὁλόκληρη τὴν Γαλιλαίαν καὶ ἐδίδασκε εἰς τὰς συναγωγάς των καὶ ἐκήρυττε τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας καὶ ἐθεράπευε κάθε ἀσθένειαν καὶ κάθε ἀδυναμίαν εἰς τὸν λαόν.      

     


          

              

              

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

     

«Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε…!»

      

Ι. Κορναράκη, Ομότιμου Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών
(16 Απριλίου 2012)
 

Ήδη στο μυστήριο του Βαπτίσματος, όπως λειτουργεί μετά τους αφορκισμούς του σατανά, γίνεται φανερό ότι η Εκκλησία στη δαιμονική παρουσία και δράση αυτό που έχει να αντιπαρατάξει είναι ο Χριστός! Ίσως το γενικό λυτρωτικό νόημα του μυστηρίου αυτού να συμπυκνώνεται στη θριαμβευτική βαπτιστήριο ιαχή «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε» (Αλληλούια)!
Τί σημαίνει άραγε αυτή η λέξη- «ενεδύσασθε»;
Είναι ασφαλώς δύσκολο να αναπτύξει κανείς το νόημά της σ’ όλο το υπαρξιακό πλάτος και βάθος της χριστιανικής ζωής. Κι επειδή εδώ πρόθεσή μας δεν είναι να προχωρήσουμε σε δογματικές αναλύσεις και θεωρήσεις, θα περιορισθούμε σε μια μόνο βασική έννοια που δηλώνει αυτό το γεγονός, ότι δηλ. «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, ενεδύσασθε την αυτοσυνειδησία του Χριστού»!
Είναι, βέβαια, αλήθεια ότι ο βαπτισθείς έλαβε ένα όνομα και η αυτοσυνειδησία του «ενεδύθη» συγκεκριμένη «ατομικότητα». Έγινε πλέον ο Παναγιώτης, η Μαρία, ο Χαράλαμπος, η Ελένη. Στο έξης θα έχει συγκεκριμένη ταυτότητα από κάθε άποψη. Αλλά αυτή η ταυτότητα είναι ταυτότητα εγκόσμιας κυκλοφορίας! Είναι η άδεια οδηγήσεως του οχήματος της υπάρξεως! Χωρίς όνομα σε … κλείνουν μέσα! Χωρίς άδεια σου παίρνουν την … πινακίδα!
Η ένδυση όμως της αυτοσυνειδησίας του Χριστού είναι η εσωτερική και γνήσια ταυτότητα του ανθρώπου, η αποκατάσταση του «κατ’ εικόνα». Η ένδυση του Χριστού από τον βαπτισθέντα είναι η «έν δυνάμει» χριστοποίησή του.
«Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε Χριστόν ενεδύσασθε»! Αυτό σημαίνει ότι η ζωή του Χριστού προσφέρεται διά του Αγίου Πνεύματος στη ψυχή που αναγεννήθηκε «εν Χριστώ Ιησού». Τώρα το «κατ’ εικόνα», ανανεωμένο με τις χαρισματικές δυνάμεις του Χριστού, είναι «προορισμένο» να αναπτυχθεί· «κατά το μέτρον της πνευματικής ηλικίας του Χριστού». Αν και έλαβε ο βαπτισθείς δικό του, προσωπικό, όνομα, η καινούργια ζωή του πρέπει τώρα να συνεχισθεί σαν ενσάρκωση και έκφραση της ζωής του Χριστού. Πρέπει να γίνει Χριστός! Να αποκτήσει την υπαρκτική διαφάνεια της παρουσίας και της ζωής του Χριστού!
Με το ιερό Βάπτισμα λοιπόν ο νέος χριστιανός δέχεται και φιλοξενεί μέσα του το Χριστό. Το γεγονός αυτό είναι μια πραγματικότητα αναμφισβήτητη. Αλλ’ ακριβώς αυτή η πραγματικότητα οδηγεί σε άλλα ερωτήματα, όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονται ομαλά και σύμφωνα με τις προδιαγραφές του ιερού μυστηρίου. Εφ’ όσον δηλ. στις πιο πολλές περιπτώσεις «ο νεόλεκτος στρατιώτης του Χριστού» δραπετεύει σε ξένα προς τη χάρη του Θεού στρατόπεδα, ποιά είναι η σχέση του Χριστού, που ενθρονίστηκε με το ιερό Βάπτισμα στο ψυχικό χώρο του στρατιώτη αυτού, με την καθολική του ύπαρξη;
Με τις αμαρτίες μας φεύγει ο Χριστός από μέσα μας; Μπορούμε να υποστηρίξουμε ανεπιφύλακτα ότι· «Όσοι βαπτισμένοι αμαρτήσατε Χριστόν εξεδύθητε;».
Ασφαλώς θανάσιμες αμαρτίες, ενσυνείδητα εγκλήματα και πολλές άλλες καταστάσεις ηθικής πωρώσεως και αναλγησίας προτρέπουν το πνεύμα μας να αποφανθεί ότι κι ο Χριστός «δραπετεύει»! Αλλά μια οριστική απάντηση, προκειμένου για την περίπτωση των «καλών» χριστιανών, φαίνεται πως είναι ένα δύσκολο εγχείρημα! Αντίθετα, επειδή ο Θεός «πάντας ανθρώπους θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν (Α’ Τιμ. 2,4), ενθαρρυνόμεθα να μείνουμε προσκολλημένοι στην αποκαλυπτική εικόνα που παρουσιάζει τον Κύριο αναμένοντα υπομονετικά έξω από την πόρτα της ψυχής του αμαρτωλού ανθρώπου και κρούοντα την πόρτα αυτή· «ιδού έστηκα επί την θύραν και κρούω. Εάν τις ακούση της φωνής μου και άνοιξη την θύραν και είσελεύσομαι προς αυτόν και δειπνήσω μετ’ αυτού και αυτός μετ’ εμού» (Αποκ. 3, 20).
Ο Χριστός παραμένει υπομονετικά έξω από τη θύρα της «πρώτης αγάπης» μας! Έξω από τη θύρα του χώρου που έχουμε συγκεντρωμένο και προστατεύουμε άγρυπνα το «θησαυρό της καρδίας μας». Εκεί θέλει να εισέλθει! Σαν «μανικός εραστής», θέλει να αναπαυθεί στη συναισθηματική τρυφερότητα της «πρώτης αγάπης»! Δεν τον κουράζει να περιμένει στο περιθώριο των ενδιαφερόντων μας! Ότι τον σκεπτόμεθα σε «δεύτερο πλάνο»!
Περιμένει …! Και κρούει…!
Η «κεκρυμμένη» αυτή παραμονή του Ιησού στην εξώπορτα του καρδιακού μας θησαυρού οφείλεται στην παρακαταθήκη του ιερού Βαπτίσματος·
-«Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε Χριστόν ενεδύσασθε»!
Ο Χριστός περιμένει να τον προσέξουμε, να ακούσουμε τα θυροκτυπήματά Του. Ωστόσο εμείς έχουμε την ψευδαίσθηση ότι είμαστε χριστιανοί, επειδή ακριβώς ακούμε τα κτυπήματα αυτά! Αλλά τα κτυπήματα δεν είναι ο Χριστός. Είναι οι προκλήσεις για την υπαρξιακή βίωση της αυτοσυνειδησίας Του στην καθημερινή πραγματικότητα!
-«Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε Χριστόν ενεδύσασθε»! Αυτή η βαπτιστήρια μνήμη είναι υπόμνηση της αυθεντικής μας αυτοσυνειδησίας. Έχουμε ενδυθεί το Χριστό! Αλλά εμείς, ιδίως οι «καλοί» χριστιανοί, τον υποχρεώνουμε να περιμένει και να κρούει αδιάκοπα…! Φροντίζοντας «πρωτίστως» να πλουτίζουμε με τα αγαθά αυτού του κόσμου, αναβάλλουμε για κάποια άλλη φορά το διάπλατο άνοιγμα της θύρας όπου ο θησαυρός της καρδίας μας! Αυτός ο χώρος είναι προωρισμένος για το Χριστό, δυνάμει της χαρισματικής ενέργειας του ιερού Βαπτίσματος. Είναι ο χώρος της «πρώτης αγάπης»! Αλλά αυτή την αγάπη την έχουμε δώσει στον …. εαυτό μας, στο «άτομό» μας! Κι ο Χριστός περιμένει και κρούει…!
Η υπομονετική αυτή αναμονή του Χριστού θυμίζει, αλήθεια, το φτωχό Λάζαρο!. Αν είναι εύστοχη η παρατήρηση του Συμεών του Νέου Θεολόγου, ότι ο Χριστός πεινά και πρέπει να τον χορτάσουμε, τότε Εκείνος πρέπει να χορταίνει την πείνα αυτή «από των ψιχίων των πιπτόντων» από την τράπεζα του πλούσιου εγωκεντρισμού μας. Κάποια ψίχουλα (όσο νάναι) έχουμε και για το Χριστό! Κάποια προσευχή με αρκετό… συναίσθημα, κάποια μνήμη Θεού με πλούσια λογική πίστη, κάποια ιεραποστολική δουλειά (να σώσουμε και τους άλλους), κάποιο δάκρυ συμπάθειας τη Μ. Παρασκευή στο αιμόφυρτο πρόσωπο του Χριστού …!
Παρ’ όλα αυτά ο Χριστός περιμένει! Περιμένει και κρούει…! Γιατί, εξάλλου, είναι συνεπής στη βαπτιστήρια άγιοπνευματική διαβεβαίωση
-«Όσοι, εις Χριστόν εβαπτίσθητε Χριστόν ενεδύσασθε»!
Βέβαια ο παραλληλισμός του Χριστού με το Λάζαρο μπορεί να μας φαίνεται υπερβολικός, όμως δεν πρέπει να σπεύδουμε …! Ο Λάζαρος, σαν ένα πρόσωπο «πάθους», είναι μια ευαγγελική διαφάνεια του πάθους του Χριστου στο περιθώριο της καθημερινής πραγματικότητας που βιώνουμε! Αυτή ακριβώς η περιθωριακή θέση του Χριστού είναι ένα από τα πάθη Του που βιώνει υπομονετικά πιστός στην διαβεβαίωση του Αγίου Πνεύματος ότι·
-«Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε Χριστόν ένεδύσασθε»!
Αλλά την έννοια του σταυρικού πάθους του Χριστού, μέσα στον ψυχικό χώρο του βαπτισθέντος, ας αφήσουμε να μας αναπτύξει κάπως περισσότερο ο Απόστολος των Εθνών. Εκείνος θα μας δώσει το βαθύτερο νόημα του «ενεδύσασθε» και θα μας διευκολύνει στην κατανόηση της βαθύτερης σχέσεως μας με το Χριστό …!

 

(Ι. Κορναράκη, «Η Θεία Λειτουργία της υπάρξεως», εκδ. Αφών Κυριακίδη – Θεσ/νίκη, σ. 68-73-απόσπασμα.)
 

Πηγή: http://www.pemptousia.gr/
         

Διαβάστε επίσης:

Γιατί ήλθε ο Χριστός στον κόσμο;
   


     

      

     
Κυριακή 7 Ιουλίου

    

Ἡ Ἁγία Κυριακὴ ἡ Μεγαλομάρτυς

                                   


       

Δευτέρα 8 Ιουλίου

          

Ὁ Ἅγιος Προκόπιος ὁ Μεγαλομάρτυρας
Ἡ Ἁγία Θεοδοσία ἡ Μάρτυς μητέρα τοῦ Ἁγίου Προκοπίου
Οἱ Ἁγίες 12 Γυναῖκες Συγκλητικὲς
Οἱ Ἅγιοι Ἀντίοχος καὶ Νικόστρατος οἱ Τριβούνιοι
Οἱ Ἅγιοι Ἄβδας (ἢ Αὐδᾶς) καὶ Σάββας οἱ Μάρτυρες

Ὁ Ὅσιος Θεόφιλος ὁ Ἀθωνίτης, ο Μυροβλύτης

                         


     

Τρίτη 9 Ιουλίου

        

Ὁ Ἅγιος Παγκράτιος ὁ Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Ταυρομενίας
                           


   

Τετάρτη 10 Ιουλίου

         

Οἱ Ἅγιοι 45 Μάρτυρες ποὺ μαρτύρησαν στὴ Νικόπολη τῆς Ἀρμενίας

                                                     


 

Πέμπτη 11 Ιουλίου

         

Ἡ Ἁγία Ὄλγα ἡ Ἰσαπόστολος ἡ βασίλισσα
Θαῦμα Ἁγίας Εὐφημίας τῆς Μεγαλομάρτυρος
Ὁ Ἅγιος Κινδέος ὁ Πρεσβύτερος
Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ νέος Ὁσιομάρτυρας ἀπὸ τὸ Ἐλβασᾶν
Ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ὁ Νέος Ὁσιομάρτυρας ἀπὸ τὰ Βρύουλλα ἢ Βουρλά
                       


   

Παρασκευή 12 Ιουλίου

          

Οἱ Ἅγιοι Πρόκλος καὶ Ἱλάριος οἱ Μάρτυρες
Ἡ Ἁγία Βερονίκη
Ὁ Ὅσιος Μιχαὴλ ὁ Μαλεῖνος, πνευματικὸς πατέρας τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτη
                                            


               

Σάββατο 13 Ιουλίου

            

Σύναξις Ἀρχαγγέλου Γαβριήλ
Ὁ Ἅγιος Ὀνησιφόρος
Οἱ Ἅγιοι Ἠλιόφωτοι
Ὁ Ὅσιος Στέφανος ὁ Σαββαΐτης

               


  

Επιμέλεια- Διανομή: Καθεδρικός Ι.Ν. Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού
Design : ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ
Εάν δεν επιθυμείτε να λαμβάνετε το Ενημερωτικό, παρακαλούμε πατήστε εδώ
Εάν λαμβάνετε το Ενημερωτικό περισσότερες από μία φορά, παρακαλούμε πατήστε εδώ