Τεύχος 149  04 Οκτωβρίου 2013

Εάν επιθυμείτε να λαμβάνετε κάθε εβδομάδα την ΕΤΟΙΜΑΣΙΑ, είτε μόνον εσείς, είτε και κάποια δικά σας πρόσωπα, κάνετε Εγγραφή στο Newsletter μέσα απ’ το δικτυακό μας τόπο.

 

Κυριακή 6 Οκτωβρίου 2013 – Γ΄ ΛΟΥΚΑ
Ο Ἀπόστολος
Προς Κορινθίους Β΄ επιστολή Παύλου (δ΄ 6-15)

     

Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ὁ εἰπὼν ἐκ σκότους φῶς λάμψαι, ἔλαμψεν ἐν ταῖς καρδίαις ἡμῶν πρὸς φωτισμὸν τῆς γνώσεως τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν προσώπῳ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν τοῦτον ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν, ἵνα ἡ ὑπερβολὴ τῆς δυνάμεως ᾖ τοῦ Θεοῦ καὶ μὴ ἐξ ἡμῶν, ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλ᾿ οὐ στενοχωρούμενοι, ἀπορούμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐξαπορούμενοι, διωκόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἐγκαταλειπόμενοι, καταβαλλόμενοι ἀλλ᾿ οὐκ ἀπολλύμενοι, πάντοτε τὴν νέκρωσιν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι περιφέροντες, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ ἐν τῷ σώματι ἡμῶν φανερωθῇ.
Ἀεὶ γὰρ ἡμεῖς οἱ ζῶντες εἰς θάνατον παραδιδόμεθα διὰ Ἰησοῦν, ἵνα καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ φανερωθῇ ἐν τῇ θνητῇ σαρκὶ ἡμῶν. Ὥστε ὁ μὲν θάνατος ἐν ἡμῖν ἐνεργεῖται, ἡ δὲ ζωὴ ἐν ὑμῖν.
Ἔχοντες δὲ τὸ αὐτὸ πνεῦμα τῆς πίστεως κατὰ τὸ γεγραμμένον, ἐπίστευσα, διὸ ἐλάλησα, καὶ ἡμεῖς πιστεύομεν, διὸ καὶ λαλοῦμεν, εἰδότες ὅτι ὁ ἐγείρας τὸν Κύριον Ἰησοῦν καὶ ἡμᾶς διὰ Ἰησοῦ ἐγερεῖ καὶ παραστήσει σὺν ὑμῖν.
Τὰ γὰρ πάντα δι᾿ ὑμᾶς, ἵνα ἡ χάρις πλεονάσασα διὰ τῶν πλειόνων τὴν εὐχαριστίαν περισσεύσῃ εἰς τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ.

   

Ἀπόδοση στη νεοελληνική:

  

Ἀδελφοί, ὁ Θεὸς ποὺ εἶπε νὰ λάμψῃ φῶς ἀπὸ τὸ σκοτάδι, αὐτὸς ἔλαμψε μέσα μας, διὰ νὰ φέρῃ εἰς φῶς τὴν γνῶσιν τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ ἐν τῷ προσώπῳ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.
Ἔχομεν δὲ τὸν θησαυρὸν αὐτὸν μέσα σὲ πήλινα σκεύη, διὰ νὰ φανῇ ὅτι τέτοια ὑπερβολικὴ δύναμις εἶναι τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν προέρχεται ἀπὸ μᾶς. Πιεζόμεθα μὲ κάθε τρόπον, ἀλλὰ δὲν φθάνομεν σὲ ἀδιέξοδον, εὑρισκόμεθα σὲ ἀδυναμίαν ἀλλ’ ὄχι σὲ ἀπελπισίαν, διωκόμεθα ἀλλὰ δὲν ἐγκαταλειπόμεθα, καταβαλλόμεθα ἀλλὰ δὲν χανόμεθα.
Πάντοτε φέρομεν εἰς τὸ σῶμά μας τὸν θάνατον τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ, διὰ νὰ φανερωθῇ καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ εἰς τὸ σῶμά μας. Διότι ἐνῷ ζῶμεν παραδιδόμεθα πάντοτε εἰς θάνατον χάριν τοῦ Ἰησοῦ, διὰ νὰ φανερωθῇ καὶ ἡ ζωὴ τοῦ Ἰησοῦ εἰς τὸ θνητόν μας σῶμα. Ὥστε ὁ μὲν θάνατος συντελεῖται σ’ ἐμᾶς, ἀλλ’ ἡ ζωὴ σ’ ἐσᾶς.
Ἀλλ’ ἐπειδὴ ἔχομεν τὸ ἴδιο πνεῦμα τῆς πίστεως σύμφωνα πρὸς ὅ,τι εἶναι γραμμένον, Ἐπίστεψα καὶ διὰ τοῦτο ἐμίλησα, καὶ ἐμεῖς πιστεύομεν, διὰ τοῦτο καὶ μιλᾶμε, διότι γνωρίζομεν ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἀνέστησε τὸν Κύριον Ἰησοῦν θὰ ἀναστήσῃ καὶ ἐμᾶς διὰ τοῦ Ἰησοῦ καὶ θὰ μᾶς στήσῃ μαζὶ μ’ ἐσᾶς ἐνώπιόν του.
Ὅλα γίνονται πρὸς χάριν σας, ὥστε καθὼς ἡ χάρις ἐπεκτείνεται εἰς περισσοτέρους, νὰ προκαλέσῃ πλουσίαν τὴν εὐχαριστίαν πρὸς δόξαν τοῦ Θεοῦ.

    

Το Ευαγγέλιο
Κατά Λουκάν (ζ΄ 11-16)

   

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐπορεύετο ὁ Ἰησοῦς εἰς πόλιν καλουμένην Ναΐν· καὶ συνεπορεύοντο αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἱκανοὶ καὶ ὄχλος πολύς.
Ὡς δὲ ἤγγισε τῇ πύλῃ τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐξεκομίζετο τεθνηκὼς υἱὸς μονογενὴς τῇ μητρὶ αὐτοῦ, καὶ αὕτη ἦν χήρα, καὶ ὄχλος τῆς πόλεως ἱκανὸς ἦν σὺν αὐτῇ. Καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· μὴ κλαῖε· καὶ προσελθὼν ἥψατο τῆς σοροῦ, οἱ δὲ βαστάζοντες ἔστησαν, καὶ εἶπε· νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι. Καὶ ἀνεκάθισεν ὁ νεκρὸς καὶ ἤρξατο λαλεῖν, καὶ ἔδωκεν αὐτὸν τῇ μητρὶ αὐτοῦ.
Ἔλαβε δὲ φόβος πάντας καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεόν, λέγοντες ὅτι προφήτης μέγας ἐγήγερται ἐν ἡμῖν, καὶ ὅτι ἐπεσκέψατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ.

   

Απόδοση στη νεοελληνική:

  

Τον καιρό ἐκείνο, ἐπῆγε ὁ Ἰησοῦς εἰς μίαν πόλιν ποὺ ὠνομάζετο Ναΐν καὶ μαζί του ἐπήγαιναν καὶ οἱ μαθηταί του καὶ πολὺς κόσμος.
Μόλις ἐπλησίασε εἰς τὴν πύλην τῆς πόλεως, μετεφέρετο ἔξω ἕνας νεκρὸς ποὺ ἦτο τὸ μόνο παιδὶ τῆς μητέρας του ἡ ὁποία ἦτο χήρα. Καὶ πολλοὶ ἀπὸ τὴν πόλιν ἦσαν μαζί της. Μόλις ὁ Κύριος τὴν εἶδε, τὴν σπλαγχνίσθηκε καὶ τῆς εἶπε, «Μὴν κλαῖς».
Ἐπροχώρησε καὶ ἔπιασε τὸ φέρετρον, ἐκεῖνοι δὲ ποὺ τὸ ἐβάσταζαν ἐστάθηκαν. Αὐτὸς εἶπε, «Νεανίσκε, σοῦ λέγω, σήκω». Καὶ ἀνεκάθησε ὁ νεκρὸς καὶ ἄρχισε νὰ μιλῇ καὶ ὁ Ἰησοῦς τὸν παρέδωκε εἰς τὴν μητέρα του.
Ὅλους δε τοὺς κατέλαβε φόβος καὶ ἐδόξαζαν τὸν Θεὸν καὶ ἔλεγαν, «Προφήτης μεγάλος ἐμφανίσθηκε μεταξύ μας» καὶ «Ὁ Θεὸς ἐπισκέφθηκε τὸν λαόν του».      
   

            


 

                

ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

       

«Οι φορείς της αλήθειας και η όντως αλήθεια»

 

[Με αφορμή το Αποστολικό ανάγνωσμα της Κυριακής Γ΄ ΛΟΥΚΑ (Β΄ Κορ. δ΄, 6 – 15)]


Ἀπευθυνόμενος, γιά δεύτερη φορά, στήν Ἐκκλησία τῶν Κορινθίων ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, αγαπητοί μου αδελφοί, προσπαθεῖ νά λύσει ἓνα σημαντικό ζήτημα, πού ἒκανε τήν ἐμφάνισή του τήν ἐποχή ἐκείνη στήν Ἐκκλησία και το οποίο —δυστυχῶς- ἐξακολουθεῖ ν’ απασχολεί μέχρι καί σήμερα τη σκέψη των Χριστιανών. Ποιό εἶναι τό πρόβλημα αὐτό;
Η δυσπιστία και απαξίωση του λόγου του Θεού, ἲσως ἀκόμα καί η περιφρόνηση του Εὐαγγελίου του Ἰησοῦ Χριστοῦ, γιατί αὐτό διαδόθηκε καί διδάσκεται, ἐκφράστηκε και εκφράζεται ἀπό ἀνθρῶπους καί μάλιστα, μέ τόν προσωπικό τρόπο τοῦ καθενός. Οἱ ἐνστάσεις, ὃμως, προχωροῦν περισσότερο καθῶς υπάρχουν άνθρωποι που ἀμφισβητοῦν τήν ἁγιαστική δύναμη, ἀλλά καί τό λόγο τῶν φορέων τῆς Ἐκκλησίας, κυρίως των Κληρικών, ἀφοῦ πρόκειται γιά ἀνθρῶπους μέ σαφείς ἀδυναμίες καί ἐλλείψεις, γιά ἀνθρῶπους ἁμαρτωλούς καί εννίοτε, χειρότερους καί ἀπό ἐκείνους στούς ὁποίους απευθύνονται και προσπαθοῦν νά διδάξουν.
Ἡ ἒλλειψη μόρφωσης, τό ταπεινό σχῆμα καί ἡ ταπεινή ἐμφάνιση, ἡ ἀδυναμία στό λόγο, ἡ ἒλλειψη θάρρους, εἶναι μερικά ἀκόμα στοιχεῖα πού κάνουν τούς δύσπιστους ν’ ἀμφισβητοῦν καί κάποιες φορές να λοιδοροῦν τούς Ἐκκλησιαστικούς φορείς. Μιά τέτοια στάση, ὃμως, εἶναι η πρέπουσα καί η ἀρμόζουσα;
Ὁ Κύριος καί Θεός μας δέν ἦταν δυνατόν παρά νά χρησιμοποιήσει ἀνθρῶπους, δημιουργήματά Του, προκειμένου νά κάνει γνωστό στόν κόσμο καί στήν ἱστορία τό λόγο καί τό Εύαγγέλιό Του. Χάρισε σέ ἀνθρῶπους (στούς ὁποίους, διά του Μυστηρίου της Ιερωσύνης, μεταβιβάζει, κάθε εποχή) τή δύναμη καί τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τή δυνατότητα νά κηρύττουν καί νά εὐαγγελίζονται τήν ἀλήθεια Του. Καί αὐτό τό ἒκανε, θέλοντας νά δείξει ὃτι ἡ ἀλήθεια δέν σχετίζεται τόσο μέ τό φορέα της, όσο με το περιεχόμενό της και το περιεχόμενο αυτό είναι ο Ίδιος ο Χριστός, αναλλοίωτος και ακέραιος στους αιώνες.
Οἱ ἂνθρωποι, καί ἀδυναμίες καί ἐλαττώματα καί ἐλλείψεις έχουν καί ἁμαρτήματα διαπράττουν. Αὐτή εἶναι μιά κατάσταση συνυφασμένη προς τήν ἀνθρώπινη φύση. Ἀλλά νά πού ὁ Θεός αὐτό τό ὀστράκινο ἀνθρώπινο περίβλημα χρησιμοποιεῖ γιά νά φανερωθεῖ στούς ἀνθρῶπους, ἓνα περίβλημα πού καί ὁ Ίδιος υἱοθέτησε γιά τόν ἐαυτό Του. Εἶναι ἀλήθεια, βέβαια ὃτι, πολλές φορές, οἱ φορείς αὐτοῦ τοῦ ὑψηλοῦ διακαιώματος τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῆς Θεϊκῆς σοφίας, δέν ζοῦν καί δέν κινοῦνται στόν κόσμο σύμφωνα μέ τόν τρόπο πού ἐπαγγέλονται γιά τούς ἂλλους. Μέ ἂλλα λόγια, ἡ ζωή τους δέ συμφωνεῖ μέ τά ἒργα τους, μέ ἀποτέλεσμα νά σκανδαλίζουν καί νά προβληματίζουν τούς ἀνθρῶπους. Καί αὐτό εἶναι τραγικό γιά τή ζωή τῆς Ἐκκλλησίας. Ἀλλά ὁ Ἀπόστολος Παῦλος ἒρχεται καί προλαμβάνει αὐτές τίς σκέψεις λέγοντας ὃτι, ὁ θησαυρός πού φέρουμε ὣς φορείς τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, δέν προέρχεται ἀπό ἐμᾶς, ἀλλά ἀπό τόν Θεό καί σ’ Ἐκείνον πρέπει νά ἀποβλέπουμε, παραθεωρώντας πάντα τίς ἀνθρώπινες ἀδυναμίες καί σκοπεύοντας κατευθείαν στήν οὐσία πού δέν εἶναι ἂλλη ἀπό τήν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ, τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία Του ἀνέλαβε νά φανερώσει καί νά διαλαλήσει στήν οἰκουμένη.
Ασφαλώς, η ευθύνη των φορέων της Ευαγγελικής διδασκαλίας, εκείνων που αναλαμβάνουν την πνευματική καθοδήγηση των ανθρώπων μέσα στην Εκκλησία, είναι τεράστια και έναντι του Θεού και έναντι του λαού του Θεού. Η ανθρώπινη φύση και αδυναμία τους δεν τους αμνηστεύει, ούτε δικαιολογεί τις πτώσεις και τις ελλείψεις τους. Αλίμονο δε σε όσους γίνονται αιτία σκανδαλισμού με τον τρόπο της ζωής τους. Θα δώσουν φρικτή απολογία ενώπιον του θρόνου του Θεού, εν ημέρα Κρίσεως.
Γι’ αυτό, αδελφοί μου, να έχουμε πάντα στο νου και στην προσευχή μας τους Κληρικούς μας, που φέρουν πάνω τους αυτή την μεγάλη ευθύνη της διακονίας του Σώματος του Χριστού. Έχουμε κι εμείς υποχρεώσεις απέναντί τους, όχι μόνο δικαιώματα και απαιτήσεις. Και οι υποχρεώσεις μας αυτές συνίστανται στην αγάπη και στον σεβασμό προς τα πρόσωπά τους, στη στήριξη του πολύμοχθου έργου τους, κυρίως, όμως, στην επίκληση της Χάρης του Θεού πάνω τους, ούτως ώστε να μπορούν ν’ ανταποκρίνονται, με την δύναμη του Ιησού Χριστού, κατά τον πλέον επαρκή, για τα ανθρώπινα μέτρα, τρόπο, στην υψηλή αποστολή τους, προς δόξαν Θεού και σωτηρία του λαού Του. ΑΜΗΝ!
Αρχιμ. Ε.Ο.


Πηγή: ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ (http://imd.gr/).
  


      

«Κυριακή Γ΄ Λουκά – Η ανάσταση του υιού της χήρας στη Ναΐν»

 

[του Ἀρχιμ. Νικάνωρος Καραγιάννη, Ἱεροκῆρυκος της Ι. Μ. Κηφισσίας]

 
Μπροστὰ στὸ μυστήριο τοῦ θανάτου μᾶς τοποθετεῖ ἡ εὐαγγελικὴ διήγηση τῆς ἀνάστασης τοῦ γιοῦ τῆς χήρας τῆς Ναΐν: «Μὴ κλαῖε […] νεανίσκε, σοὶ λέγω ἐγέρθητι». Τὸ σκοτεινὸ αἴνιγμα τοῦ θανάτου φωτίζεται καὶ ἡ θλίψη διαλύεται, καθὼς ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς συναντᾷ τὸν θάνατο καὶ τὸν συντρίβει.
Ὁ θάνατος εἶναι ἕνα συγκλονιστικὸ γεγονός, ποὺ φαίνεται νὰ τερματίζει τὸ θαῦμα τῆς ζωῆς καὶ μᾶς κάνει νὰ φοβόμαστε γιὰ τὴν ὕπαρξή μας, ἀλλὰ καὶ νὰ πονᾶμε γιὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπᾶμε, καθὼς φεύγουν ἀπὸ τὴν παροῦσα ζωή. Ἂν, ὅμως, ὁ θάνατος τοῦ ἀνθρώπου εἶναι διάλυση καὶ ἀφανισμός, τότε δὲν ὑπάρχει Θεός. Μία τέτοια θεώρηση τοῦ θανάτου εἶναι ἄρνηση τοῦ Θεοῦ, ἀφοῦ ὁ Θεὸς «θάνατον οὐκ ἐποίησεν οὐδὲ τέρπεται ἐπ’ ἀπωλείᾳ ζώντων» (Σοφ. Σολ. 1,13). Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ θάνατος, ἔστω καὶ ἂν φαίνεται πὼς εἶναι τὸ φυσιολογικὸ τέλος μιᾶς διαδικασίας φθορᾶς, στὴν πραγματικότητα εἶναι ἀφύσικος, διότι δὲν ἔχει τὴν ῥίζα του στὸν Θεό. Προέρχεται ἀπὸ μιὰ δύναμη ποὺ εἶναι ἀντίθετη πρὸς τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εἰσῆλθε στὸν κόσμο «διὰ τῆς ἁμαρτίας», κατὰ τὸν λόγο τοῦ Ἀποστόλου Παύλου.
Εἶναι τραγικό λάθος νὰ πιστέψουμε ὅτι ἡ χριστιανικὴ διδασκαλία μᾶς συμφιλιώνει μὲ τὸν θάνατο, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος δημιουργήθηκε «διὰ τὸ ἀεὶ εἶναι». Ὁ λόγος τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὸ μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας δὲν μᾶς συμβιβάζουν μὲ τὸν θάνατο, ἀλλὰ μᾶς δίνουν τὴν δυνατότητα νὰ τὸν ὑπερνικήσουμε ἐν Χριστῷ. Ἐδῶ βρίσκεται ἠ οὐσία καί τό περιεχόμενο τῆς ἀποστολῆς τους. Ὁ Θεὸς εἶναι ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, ὁ «διδοὺς πᾶσι ζωὴν καὶ πνοὴν καὶ τὰ πάντα» (Πράξ. ιζ΄ 25). Ὅσες φορὲς ὁ ἄνθρωπος θέλει μόνος του τὴν ζωή, δηλαδὴ γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ ὄχι γιὰ τὸν Θεό, ἀποκόπτεται ἀπὸ τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς καί, νομίζοντας ὅτι μπορεῖ νὰ ζήσει ἀφ’ ἑαυτοῦ, πεθαίνει.
Τὸ θαῦμα τῆς ἀνάστασης τοῦ νεκροῦ παιδιοῦ ἀπὸ τὸν Χριστὸ ἀποκαλύπτει τὴν ἀλήθεια γιὰ τὴν ζωὴ καὶ τὸν θάνατο. Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου. Ἡ παρουσία Του γεμίζει τὰ πάντα καὶ διαλύει τὸν φόβο τοῦ θανάτου. Ζωὴ εἶναι ἡ σχέση καὶ ἡ κοινωνία μαζί Του καὶ θάνατος ἡ ἄρνηση τῆς ἀγάπης Του. Τὰ βιολογικὰ φαινόμενα μεταμορφώνονται μέσα στὸ φῶς τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ, γι’ αὐτὸ καὶ ζωὴ γιὰ τὸν πιστὸ δὲν εἶναι ἁπλὰ ἡ φυσικὴ ἐπιβίωση οὔτε θάνατος ἡ τελευταία πράξη της καὶ ὁ τερματισμός της. Εἶναι τὸ πέρασμα στὴν πραγματικότητα τῆς αἰωνιότητας, στὴν ὁλοκλήρωση τῆς ζωῆς. Τὸ θαῦμα τῆς ζωῆς εἶναι δῶρο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν ἐκμηδενίζεται.
Ὁ βιολογικὸς θάνατος παρουσιάζεται ὡς ἀναγκαῖο κακό, συνέπεια τῆς πτώσης μας. Γι’ αὐτὸ μπροστὰ στὴν τραγῳδία του θλιβόμαστε καὶ κλαῖμε (ἄλλωστε, ἃς μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ὁ Χριστὸς δάκρυσε στὸν τάφο τοῦ Λαζάρου καὶ δὲν χάρηκε, ποὺ σὲ λίγο θὰ τοῦ ἔδινε ζωή). Ἀλλὰ ἡ λύπη μας γιὰ τὸν χωρισμὸ δὲν εἶναι πένθος ἄλυτο, ἀπόγνωση καὶ ἀπελπισία. Ἡ λύπη μας ἔχει τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν προσμονὴ τῆς ἀνάστασης. Ὁ ἄνθρωπος καὶ ὁ κόσμος εἶναι δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν ἔγιναν, γιὰ νὰ πεθάνουν καὶ νὰ σβήσουν, ἀλλὰ γιὰ νὰ ζήσουν. Αὐτὴ ἡ ἀλήθεια μᾶς λέει ὅτι, ὅταν πεθαίνει ὁ ἄνθρωπος, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ χάνεται ἡ ὕπαρξή του, δὲν μπορεῖ νὰ ἐκμηδενίζεται ἡ ζωή, ἁπλῶς ἀναστέλλεται προσωρινά, «κοιμᾶται», γιὰ νὰ ξυπνήσει μεταμορφωμένη καὶ νὰ ἀναστηθεῖ «ἐν ἑτέρᾳ μορφῇ» στὴν αἰωνιότητα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. «Μὴ κλαῖε»∙ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ ἡ συνέχειά του, τὸ κήρυγμα τῆς Ἐκκλησίας, δὲν εἶναι μία ἀκόμη κοσμοθεωρία καὶ φιλοσοφία ἀνάμεσα στὶς τόσες πολλὲς γιὰ τὸν θάνατο. Δὲν εἶναι μιὰ φθηνὴ παρηγοριά, γιὰ νὰ ξεγελάσει τὴν τραγικὴ μοίρα τῆς ἀνθρώπινης φύσης μὲ τὸ ψέμα της, ἀλλὰ εἶναι ζωὴ καὶ ἀλήθεια ποὺ σώζει.
Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί, ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος, ὅπως καὶ ὁ πολιτισμός του, ἔστω καὶ ἂν ἔχει ἀκούσει τὸ χριστιανικὸ κήρυγμα τῆς ἀνάστασης, δὲν φαίνεται νὰ τὸ ἀποδέχεται, ὅπως μαρτυρεῖ ὁ τρόπος καὶ ἡ στάση ζωῆς του. Ζεῖ σὰν νὰ μὴν ὑπάρχει θάνατος, γιατί, ὅταν τὸν ἀντικρίζει, τρομάζει καὶ ἀπελπίζεται μέσα στὸν μηδενισμό του. Μόνο ἡ σταθερὴ βεβαιότητα ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι ἡ Ζωὴ ποὺ κατάπιε τὸν θάνατο μᾶς δίνει τήν πληρότητα τῆς χαρᾶς καὶ τῆς εὐτυχίας πού ἀναζητοῦμε. Ἀμήν.

 

Πηγή: http://www.imkifissias.gr
  

Διαβάστε επίσης:

Το θείο φως - θησαυρός της ψυχής, [Β’ Κορ. δ, 6-15] του Παναγιώτη Παπαντωνίου,Θεολόγου
Τα πάντα σ’αυτό τον κόσμο αξιώνονται μόνον άν αναστηθούν, του Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου
Κυριακή Γ΄Λουκά - Η ευσπλαχνία του Χριστού, του Μητροπολίτου Εδέσσης Ιωήλ
Κυριακή Γ' Λουκά – Η ανάσταση του υιού της χήρας στη Ναΐν
         


     

      

     
Κυριακή 6 Οκτωβρίου

       

Ὁ Ἅγιος Θωμᾶς ὁ Ἀπόστολος
                                    


       

Δευτέρα 7 Οκτωβρίου

          

Οἱ Ἅγιοι Σέργιος καὶ Βάκχος
Ὁ Ὅσιος Ἰωάννης καὶ οἱ σὺν αὐτῷ Ὅσιοι 99 Πατέρες ποὺ ἀσκήτευσαν στὴν Κρήτη
Ὁ Ἅγιος Πολυχρόνιος ὁ Ἱερομάρτυρας
                              


     

Τρίτη 8 Οκτωβρίου

        

Ἡ Ὁσία Πελαγία
Ἡ Ἁγία Πελαγία ἡ Παρθένος
                           


   

Τετάρτη 9 Οκτωβρίου

         

Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος ὁ Ἀπόστολος τοῦ Ἀλφαίου
Οἱ Ὅσιοι Ἀνδρόνικος καὶ Ἀθανασία ἡ συμβία του
Μνήμη Δικαίων Ἀβραὰμ καὶ Λὼτ τοῦ ἀνεψιοῦ του

                                                     


 

Πέμπτη 10 Οκτωβρίου

      

      Οἱ Ἅγιοι Εὐλάμπιος καὶ Εὐλαμπία τὰ ἀδέλφια
Ὁ Ὅσιος Ἀμβρόσιος τῆς Ὄπτινα (Ρῶσος)

                           


   

Παρασκευή 11 Οκτωβρίου

     

      Ὁ Ἅγιος Φίλιππος ὁ Ἀπόστολος
Οἱ Ἁγίες Ζηναΐδα καὶ Φιλονίλλα
Ὁ Ὅσιος Θεοφάνης ὁ Ὁμολογητής ὁ Γραπτός, Ἐπίσκοπος Νίκαιας
Μνήμη Ζ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου
                                            


               

Σάββατο 12 Οκτωβρίου

            

Ὁ Ὅσιος Συμεὼν ὁ Νέος Θεολόγος
Ὁ Ἅγιος Ἐπίκτητος ὁ Θαυματουργός

                      


  

Επιμέλεια- Διανομή: Καθεδρικός Ι.Ν. Παναγίας Φανερωμένης Χολαργού
Design : ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ
Εάν δεν επιθυμείτε να λαμβάνετε το Ενημερωτικό, παρακαλούμε πατήστε εδώ
Εάν λαμβάνετε το Ενημερωτικό περισσότερες από μία φορά, παρακαλούμε πατήστε εδώ